Autor: Emil

~ 06/03/11

De resultaten zijn dus binnen. In Limburg is de PVV zelfs de grootste geworden (met 5000 stemmen meer dan het CDA). Maar desondanks heeft de regering toch niet de benodigde meerderheid behaald voor de komende Senaatsverdeling (de nieuwe Senaat wordt overigens pas op 23 mei geïnstalleerd). Echter, links – PvdA, GroenLinks en SP – heeft ook niet bepaald een meerderheid, slechts 27 zetels zullen ze in de nieuwe Senaat bezetten, 10 minder dan de regering.

Pieter Brans heeft er zijn visie op gegeven en ik deel de conclusie dat alleen strijd de regeringsplannen echt van tafel krijgt. Dat heeft niet alleen te maken met het feit dat PvdA en GroenLinks niet echt linkse partijen zijn (beide zullen vast concessies doen richting bezuinigingen). Zelfs Tiny Kox haastte zich op de verkiezingsavond te zeggen dat “elk wetsvoorstel bekeken zal worden” (iets wat aansluit bij Roemer’s uitspraak dat de SP niet principieel tegen bezuinigingen is, maar alleen tegen dergelijke maatregelen op de “verkeerde” plekken). Het heeft er ook mee te maken dat louter parlementaire oppositie geen alternatieven opbouwt.

Hier ligt er toch een lacune bij het betoog van Pieter, iets waar een beetje overheen wordt gekeken: Waarom dropt de SP zo sterk in steun? En, als we dit weten, kan de SP dan wel een basis vormen voor en leiding geven aan  strijdbewegingen?

De reden waarom de SP zo zakt, naar mijn bescheiden mening, is vanwege de rechtse koers richting realpolitik die de partij al jaren maakt. Daar is op deze blog al meermalen over geschreven, dus ik zal mezelf niet herhalen. Mensen hebben geen behoefte aan een wat linksere variant van een transparant failliet systeem. De antwoorden die de partij aandraagt zijn geen antwoorden. Hierdoor ligt er een vacuüm in politieke behoefte van de werkende klasse, wat elke vorm kan aannemen zolang dat initiatief wordt overgelaten aan pro-kapitalistische politici.

Wilders is daarvan een voorbeeld. Hij nam zeer effectief het stokje over van de SP als dé anti-establishment partij. De SP heeft dat bij deze verkiezingen weer terug proberen te pakken met haar slogan “NU SP – Protest!”, maar dat lijkt niet te zijn gelukt. Het verhaal wat we zagen bij de Tweede Kamer verkiezingen vorig jaar draaide min of meer opnieuw af.

Hoewel, toch niet helemaal. De feitelijke steun voor de PVV ligt lager dan vorig jaar. Ze hebben 9 zetels gekregen, wat zich vertaald naar 18 in de Tweede Kamer, terwijl ze er 24 hebben. De holle retoriek van Wilders lijkt dus al zijn hoogtepunt te hebben gehad. Maar het vacuüm duurt voort en er zullen vast weer andere trucs uit de hoge hoed komen mocht Wilders’ clubje weer uiteen spatten.

De SP is al met al ook niet het antwoord gebleken. In haar post-groeispurt fase van 1994 tot 2006 lijkt de partij steeds minder een mogelijk alternatief te zijn voor de arbeidersklasse. Althans, de partijmachine. De SP heeft nog steeds veel activisten die goed werk doen en soms het verschil maken. Ron Meyer bijvoorbeeld in Heerlen heeft in 2010 een vitale rol gespeeld in de organisatie en radicalisatie van de schoonmakers, een voorheen apathische sector. Onder de slogan van “Respect!” is deze groep getransformeerd naar een strijdbare sector die zich niet zomaar meer laat commanderen. Dergelijke arbeiders-leiders hebben we veel meer nodig.

Helaas worden dergelijk waardevolle mensen slechts gezien als een “gezicht” dat je op het merk SP kunt plakken. Dat de partijleiding niet openstaat voor een linksere koers door deze “plakkers” laten de royeringen wel zien die leden van bijvoorbeeld IS en Socialistisch Alternatief hebben ondergaan. De partij is er alleen maar ondemocratischer op geworden en de cultuur van ja-knikken versterkt. Daarmee is het mechanisme om de partij te transformeren en tot een potentiële arbeiderspartij te maken, verstompt.

Srijdbewegingen zullen het dus een tijd lang moeten stellen zonder een degelijk politieke leiding. Klein links (IS, Socialistisch Alternatief, Doorbraak, NCPN/CJB, etc) kunnen daar maar in zeer beperkte manier een invulling aan geven. Desondanks zal het binnen de SP wel degelijk blijven borrelen. Toekomstige splits zijn ook niet uitgesloten.

Dat herinnert me er overigens aan: de CDSP/Solidara kwestie! Waar ging dat ook alweer over? Bij de vorige Senaatsverkiezing in mei 2007 werd Düzgün Yildirim gekozen voor de SP door de SP provinciale statenleden. Dit was echter niet de bedoeling van de partijleiding (Yildirim stond op een onverkiesbare plek, de SP PS leden hadden echter met voorkeusstemmen Yildirim verkozen) en deze eistte, op haar zo charmante manier…, dat Yildirim zou aftreden. Om dergelijke voorvallen in de toekomst te voorkomen werd er een nieuwe regel verzonnen door de partijleiding: de SP PS leden moeten zich voortaan aan de lijstvolgorde houden, dat heet, stem altijd nummer 1. Democratie heet dat dan.

Hoe dan ook. Yildirim protesteerde en zette in juli het Comité Democratisering SP op, iets waar Socialistisch Alternatief (destijds nog Offensief) zich bij aansloot. Dit had het potentieel om een grote groep SP’ers te bereiken en een campagne op te zetten voor democratische hervormingen in de partij, iets wat de arbeidersbeweging ten goede zou komen aangezien zo veel meer stromingen in de arbeidersbeweging een thuis konden vinden in de partij, waardoor de partij dan ook het potentieel zou hebben om een echte klassepartij te worden.

Maar de door de rechterzijde gedomineerde partijleiding – die bij zoiets alles te verliezen heeft – wilde er niets van weten en royeerde Yildirim. Helaas trok dit het gros van de mensen bij het CDSP leeg richting een split dat Yildirim verzekerde van zijn zetel in de Senaat. De split kreeg de naam Solidara en bestaat nog steeds. Daarna schijnt de partij nog een keer gesplit te zijn, maar ik ben het overzicht sinds begin 2008 kwijt en het interesseert me ook niet zoveel.

Dat het eigenlijk niemand wat interesseert blijkt ook uit de verkiezingsresultaten van deze “partij”. Bij de Europese verkiezingen in 2009 haalde ze daar een spectaculaire 0,2% van de stemmen (volgens Wikipedia). Bij de gemeenteraadsverkiezingen vorig jaar ging het al niet veel beter en haalde ze een score van 0,9% in Zwolle (de enige plek waar ze meedongen). Nu deed Solidara mee in Overijssel en Drenthe en behaalde ze respectievelijk 0,16% en nul zetels (ik zie geen exacte percentages bij deze pagina). Het lijkt er dus op dat Düzgün na 23 mei een nieuwe baan moet gaan zoeken.

Met het einde van dit voetnootje komt ook een einde aan een meningsverschil die we destijds hadden en we uiteen zette in een Open Brief begin 2008. Een toenmalig lid van Offensief zag het namelijk helemaal zitten met Solidara en werd er zelfs partijsecretaris voor. De meerderheid van onze groep kon zich hier echter niet in vinden en vond dit gedrag uitermate schadelijk. Hij voelde zich blijkbaar niet serieus genomen en zei z’n lidmaatschap op. Later heb ik nog even vernomen dat hij de revolutie was begonnen bij GroenLinks en tegenwoordig zit hij bij de Vonk, om maar met Ted Grant’s woorden te spreken, de “twee mensen en hun hond” sectie van het IMT. Een beetje jammer dat het Nederlands revolutionair linkse landschap zo nog verder versplinterd is geraakt, het is al allemaal zo klein.

Hoe dan ook, strijd is nodig. De regering heeft inderdaad een minderheid, maar slechts een uiterst marginale. De SGP, 50+, D’66 of een andere partij hoeft slechts steun te geven, al is het maar met één zetel, om wetten erdoor te krijgen. De SGP lijkt hiervoor de meest willende kandidaat.

Ook zal de strijd op zichzelf nieuwe arbeiders-leiders opleveren, een voorhoede kweken. Het is de taak van communisten om daaraan een degelijke basis te geven.

Autor: Emil

~ 02/03/11

Als Socialistisch Alternatief hebben we deze keer geen stemadvies gegeven of eigenlijk maar iets aan commentaar over de verkiezingen. Ik denk dat dat vooral is dat we niet echt meer lauw of warm worden van de SP. Ter elfder uur wil ik daar dan toch nog wat over zeggen.

Ik ga erop uit om te gaan stemmen. Niet omdat dat mijn “burgerplicht” is of zoiets onzinnigs. Nee, we leven immers helemaal niet in een democratie, maar in een farce waar een plakker van “democratie” op zit, maar waar eigenlijk een kleine parasitaire minderheid heerst. Voor de Belgische lezers van deze weblog verwijs ik even naar hoe ons kiesstelsel werkt mbt Proviciale/Senaatsverkiezingen.

Nee, ik ga stemmen, en wel op de SP, om een paar redenen. Allereerst de keuze voor de SP, die is het meest opportuun. De SP is een partij van twee gezichten geworden. Aan de ene kant een partij die bestaat uit strijdbare en vaak ook gewoon eerlijke activisten die op willen komen voor een betere wereld. Aan de andere is de partij echter een gladde electorale machine geworden die deze activisten cynisch inzet als politiek merk, waar al eerder over is geschreven. Ik geef mijn stem aan dit gezicht helaas vandaag. De alternatieven zijn stuk voor stuk echter nog slechter, dus ik ga maar voor “het minste kwaad” deze keer.

De redenen liggen hem meer strategisch dan wat anders. In de eerste plaats is een stem op de oppositie een stem tegen dit kabinet. En met een minderheid van VVD, PVV, CDA, zou dat nog weleens lastig kunnen gaan worden voor Rutte. Daar is verder al genoeg aandacht aan besteed in de media, dus daar laat ik het bij.

De diepere reden is echter interessanter en iets waarover je zelden iets hoort in de media. Wat nou als de linkse oppositie een meerderheid krijgt in de senaat? Dan heb je twee mogelijkheden. De eerste is een constitutionele houdgreep waarin links (PvdA, GroenLinks en SP) alle voorstellen van Rutte van tafel veegt. De tweede mogelijkheid is echter meer waarschijnlijk: “in het landsbelang” zullen PvdA en GroenLinks (de laatste recent nog met de Kunduz missie) toegevingen doen. Hierdoor zullen deze partijen door de mand vallen als boterzachte “oppositie” waarin Rutte feitelijk kan doen en laten wat hij wil.

En wat doet de SP? Die zal ook kijken naar de “menselijkheid” van elk voorstel. Roemer stelde recent nog op Uitgesproken (dacht ik) dat hij ook “bezuinigingen noodzakelijk vind” (alleen dan niet op de “verkeerde” plekken). Ik verwacht een verdere verrechtsing van deze gladde mannen in pakken.

Het punt waarvoor ik stem is dat dit een win-win situatie is voor een revolutionair-socialist als ik. Óf links houd haar woord en laat het komen tot een constitutionele crisis wat uitmondt in nieuwe verkiezingen – iets wat de staat verzwakt en de arbeidersbeweging de tijd geeft om zich te organiseren tegen de bezuinigingen van álle partijen – óf de PvdA en GroenLinks raken nog verder gediscrediteerd als “linkse partijen” – iets wat op korte termijn volksmenners als Wilders de mogelijkheid geeft terrein te winnen, maar juist ook een vacuüm op links opent voor een nieuw alternatief.

Post tags:

Autor: Emil

~ 20/04/10

De Piraten Partij is een fenomeen overgewaaid uit Zweden. Sinds 10 maart dit jaar bestaat er ook een Nederlandse afdeling van. Natuurlijk is de Praten Partij bekend vanwege The Pirate Bay, een veelgebruikte bit torrent indexering site. Toen de druk vanuit de media-industrie werd opgevoerd om The Pirate Bay van het net te halen, maakte de oprichters bekend zelf ook in de politiek te gaan. Sinds haar oprichting in 2006 is de Zweedse Piraten Partij ongekend succesvol geweest voor een “one issue” partij, waarbij ze bij de afgelopen Europese verkiezingen twee zetels haalde. Er is zelfs een heuse “internationale”: de Pirate Party International, dat actief is in 38 landen tot dusverre.

De PPNL heeft in vergelijking met veel andere partijen een vrij beperkt programma. De standpunten zijn als volgt:

  • Privacy van burgers dient gewaarborgd te worden
  • Burgerrechten verdedigen in een informatiesamenleving
  • Vertrouwelijke gegevens moeten veiliger worden opgeslagen en zorgvuldiger worden gebruikt
  • Het delen van cultuur en informatie bevorderen, mede door het auteursrecht te hervormen
  • Het patentsysteem hervormen ter bevordering van innovatie en kennisdeling
  • Merkenrecht moet slechts ter identificatie van de producent dienen
  • Overheid open en inzichtelijk maken
  • Aanname van onschuld tot tegendeel bewezen is

Geen hiervan zijn op het eerste gezicht “typisch socialistische” thema’s die eerder standpunten hebben als “meer middelen voor het onderwijs”, “nationaliseer om banen te redden”, “verkort de werkweek”, etc. Toch raakt de PPNL een zeer belangrijke snaar: die van de strijd om democratie waarbij gewone burgers meer eigen invloed moeten kunnen krijgen in hun leven.

Het huidige revolutionaire links is vaak beperkt tot “vakbonds” thema’s zoals meer loon, kortere werkweek, meer middelen, etc. Dergelijke standpunten kunnen best een waarde hebben, maar naar mijns inziens alleen als ze ook geplaatst worden in een bredere context van de machtsovername van de meerderheid van de bevolking (werkende klasse is toch zo’n 90+% in Nederland), oftewel een behoorlijke verderzetting van democratische rechten.

Dit behoeft wat meer uitleg aangezien ik hier wat afwijk van wat “gebruikelijk” is voor revolutionair links. De methodiek die vaak gebruikt wordt streeft ernaar om vanuit het “huidig bestaande bewustzijn” een link te maken naar de noodzaak voor socialisme, de methode hiervan is directe actie, zoals stakingen, manifestaties, etc. Het medium hiervoor is agitatie, het oproepen voor iets. Op papier klinkt het aardig, maar de beperking zit hem dus vaak erin dat men de bredere politieke context uit het oog verliest en zich dus alleen toelegt op “vakbondseisen” (met een duur woord heet dat economisme). Het komt erop neer dat we als revolutionair links te vaak de beweging (en haar bewustzijn) volgen, in plaats van ernaar te streven haar pro-actief op een hoger (politiek) niveau te tillen.

Wat nodig is, naar mijn mening, is iets anders. Communisme is het streven naar de totale bevrijding van de gehele mensheid. Hiervoor leggen Marxisten zich toe op de enige klasse die dit doel kan bereiken vanwege haar centrale positie binnen de kapitalistische maatschappijvorm – de werkende klasse. “De bevrijding van de werkende klasse kan alleen het werk van haarzelf zijn” stelde Marx al terecht. Deze klasse moet de macht overnemen, niet enkel op nationaal niveau, maar op internationale schaal om een einde te maken aan het kapitalisme dat als globaal systeem functioneert. Hiervoor hebben we politieke educatie en organisatie (en niet slechts agitatie) nodig, zodat de klasse zich organiseert als een klasse in haar eigen recht, dus als collectief. Anders gezegd: we kunnen pas bouwen aan een maatschappij dat staat voor de noden van mensen (ipv de winsten) als we de strijd om de democratie aangaan en winnen, een expliciet politieke strijd. We kunnen dus bijvoorbeeld wel het standpunt innemen voor een kortere werkweek, bijvoorbeeld 30 uur, maar erbij uitleggen dat dit nodig is zodat men dan ook de tijd heeft te participeren in het bestuur van de maatschappij in haar geheel.

In deze context steun ik dan ook de PPNL vanwege standpunten als privacy en intellectueel eigendom. Het is dus een wat beperkt programma, maar het legt de focus op de directe noodzakelijke taken van de werkende klasse om de basis van dit fundamenteel ondemocratische systeem ter discussie te stellen en aan te vallen.

Natuurlijk heeft de PPNL geen expliciet socialistisch programma en zullen er vast een hoop mensen van allerlei achtergrond bij betrokken zijn. Maar ik heb in hun irc kanaal al een interessante open houding gemerkt voor communistische ideeën (opmerkelijk alleen al dat er niet krampachtig op een GeenStijl-achtige wijze op het woord als zodanig werd gereageerd of dat er een agressieve houding heerst naar expliciet revolutionair-socialistische groepen, zoals gebruikelijk bij de SP). Wellicht dat het huidige programma de basis kan vormen voor een verdere uitbouw van democratische eisen. Ik ben in ieder geval serieus aan het overwegen om lid te worden!

De termijn voor het zetten van steunbetuigingen is vandaag begonnen duurt nog tot en met 24 april. In elk van de 19 kieskringen zijn 30 handtekeningen nodig om overal mee te kunnen doen aan de landelijke verkiezingen en bijvoorbeeld ook tv-zendtijd te krijgen. Je moet de handtekening zetten op het gemeentehuis, meer details vind je hier.

Autor: Emil

~ 04/03/10

Voordat ik meteen weer zo negatief doe, eerst even wat goed nieuws: De Nederlandse Volks Unie heeft geen zetels behaald! Deze neo-nazi partij deed mee in vier gemeentes: Arnhem, Heerlen, Nijmegen en Overbetuwe. Ik was de afgelopen weken betrokken bij een tegen-campagne in Heerlen en ik ben blij dat we in onze opzet zijn geslaagd, afgezien van hoeveel wij zelf daar aan hebben bijgedragen. We zetten hiermee een mooie traditie voort van een NVU die een volledige mislukking blijft en nog nooit zetels heeft gehaald.

Maar dan nu het slechte nieuws: De SP is over de gehele linie gezakt, als ik mij niet vergis is ze zo’n 20% van de zetels kwijtgeraakt. Ook in de landelijke peilingen ging ze hard onderuit, waarover ik gister al schreef. In Sittard-Geleen werd voor het eerst meegedaan met de verkiezingen en er was intern de hoop – zo is mij verteld – dat er 8 of 9 zetels zouden worden gehaald. Hoewel ik dat een beetje overdreven vond (Sittard-Geleen heeft een raad met 37 zetels), heb ik altijd geclaimd dat de 5 zetels altijd goed mogelijk is, mits we de juiste strategie zouden volgen. Zelfs al zouden we als afdeling helemaal niets doen had ik nog steeds 2 zetels verwacht, maar dat was voor de Grote Onderuitzakking.

Het werd er uiteindelijk 1. Dit noem ik een nogal dramatische afgang. De afdeling op Twitter denkt er anders over en maakt er nog wat positiefs van door een ingeblikte “SP stemmers bedankt!” omhoog te halen.

Nu verschijnt er wat kritiek op fractieleider Agnes Kant, zoals van partij-secretaris van Heijningen. Ook het EenVandaag opiniepanel ruikt bloed en had zojuist een enquete met onder andere de vraag “Moet Agnes Kant opstappen?”. Het drama lijkt hiermee vooral op één persoon te worden gericht als hoofdschuldige, een zondebok dus.

Moet Agnes Kant opstappen? Jazeker, maar om andere redenen. Kant maakt deel uit van een dominerende rechtervleugel binnen de partij die zeer bereid is tot machtsposities. De lokale wethouders bijvoorbeeld worden consequent gepresenteerd als pareltjes van de partij. De bereidwilligheid tot het uitvoeren van neoliberaal beleid, hetzij met een “menselijk gezicht” is dus groot. Het idee dat je alleen dáár, op machtsposities in de kapitalistische staat, de wereld kunt veranderen is ook nog steeds dominant. Ze zullen nu wel verward zijn van dit verkiezingsresultaat, “wij doen het toch juist voor de mensen, hoe kunnen we dan verliezen?”, zal men zich afvragen.

Ik heb het al vaker gezegd, maar er is nog een wereld te winnen. Wat nodig is, is dat de rechtervleugel van de partij op termijn vervangen wordt door linkse SP’ers, mensen die principiëel ingaan tegen de gevestigde orde en een helder alternatief neerzetten van een ander type maatschappij waarin alle problemen van het kapitalisme niet meer bestaan en het punt maken dat de werkende klasse daarvoor alleen de macht hoeft over te nemen. Het raadswerk en parlemtair werk kan daarin helpen aangezien je een mooi platform hebt om kritische vragen te stellen en je altijd media aandacht hebt.

Zal Marleen van Rijnsbergen, het kersverse raadslid voor de SP in Sittard-Geleen die rol vervullen? Ik vrees van niet helaas. Ze maakt, in mijn ogen, deel uit van de rechtervleugel die bereid is tot realpolitik en compromissen en dus onderdeel vormt van het probleem. Hiervoor was ze al medewerkster van de statenfractie in Limburg en haar man is voorzitter van de afdeling.

Laten we even wel realiseren dat maar de helft van de kiesgerechtigden is komen stemmen, in Limburg ging deze keer 10% minder stemmen dan in 2006. Er is dus potentieel genoeg, als we het maar aanboren.

Hoe? Door als afdeling in te zetten op wijkkerngroepen die regelmatig bijeen komen om zaken in hun omgeving te verbeteren. Door werkafdelingen te vormen op bedrijven zodat werknemers, in combinatie met de vakbonden, politieke vraagstukken aan de orde kunnen stellen en zich daarop kunnen organiseren. Door in te zetten op een volledige democratisering van de afdeling en partij. Door het democratisch tekort in de samenleving, dat zich manifesteert op elk niveau, zeker niet alleen de politiek, aan de orde te brengen. Door met een strijdbaar programma te komen waarin de effecten van de crisis op gemeenteniveau bestreden wordt dmv bedrijfsbezettingen, stakingen, protesten. Door te beginnen met een kritische zelf-reflectie op wat voor soort partij we nodig hebben en wat voor beginselprogramma daar bij past.

Het zijn maar wat zaken die nu bij me opkomen. De rechtervleugel heeft hier geen antwoorden op of wíl ze eigenlijk niet beantwoorden. Daarom is het nodig dat de linkse SP’ers zich gaan organiseren in een constructieve linkervleugel binnen de partij met als doel de oude leiding op elk niveau weg te krijgen en de weg vrij te maken voor een échte socialistische massapartij van vele honderdduizenden leden.

Gaat dat lukken vóór 9 juni? Nee, dit is iets wat jaren zal kosten, zeker gezien de deplorabele staat waarin links binnen de partij zich nu bevind. Maar deze gemeenteraadsverkiezingen en strakjes de landelijke verkiezingen maken wel de weg vrij voor verandering. En die is hard nodig.

Autor: Emil

~ 03/03/10

Op basis van de exit polls voor de gemeenten is een extrapolatie gemaakt op wat voor partijen de mensen zouden stemmen in de Tweede Kamer met het stemgedrag van deze verkiezingen (hoe zit dat eigenlijk met de lokale partijen, hoe wordt dat “landelijk” berekend?). Hier komt naar voor wat we eigenlijk al wisten: De SP heeft een dikke gele kaart. -14 zetels voor de kamer!

Dit is een helder signaal beste SP! Uw achterban (werkenden, werklozen, jongeren, vrouwen, allochtonen) zit niet te wachten op  PvdA 2.0. Een linkse koers van principiële oppositie is nodig. Geen water bij de wijn doen, geen standpunten weggooien, maar juist regelrecht ingaan tegen de kapitalistische logica die alle andere partijen voorstaan. Pak die anti-establishment positie terug van die Wilders maniak… of ga ten onder.

Dit is wellicht het meest belangrijke jaar in de ontwikkeling van onze partij sinds de oprichting en ik blijf optimistisch dat vóór 9 juni het roer om kan. Maar daarvoor moet het wel afgelopen zijn met illusies in coalitiepolitiek! Een helder socialistisch alternatief is bittere noodzaak.

Autor: Emil

~ 27/02/10

Vandaag had het platform Heerlen NVU Vrij een “kleurrijke” demonstratie/manifestatie aangekondigd. Ik was betrokken bij de planning en was gevraagd om te spreken. Dus ik er heen en ruim op tijd bij het oude busstation, tegen 12:45 begon ik me wat zorgen te maken, je zou immers al wat mensen moeten zien “binnendruppelen” een kwartier voor aanvang. Dus ik even bellen met een van de organisatoren, telefoon uit.

12:55 – Nog steeds geen verloren ziel te bekennen. Ik begin nu toch aan mezelf te twijfelen. Ben ik op de goeie plek? Hoeveel “oude busstations” heeft Heerlen eigenlijk? Ik loop naar de voorkant van het treinstation, ook niemand.

Leeg oud busstation...

13:05 – Ok, er is nog steeds niemand, iemand heeft mij dus iets vergeten te vertellen… Ik heb twee keuzes:  Rechtsomkeers naar huis of lekker even de stad in en er het beste van maken. Tis toch een lekker weertje, dus waarom niet?

Ik ga de winkelstraat in (diegene die je direct ingaat als je uit de tunnel van het station loopt) en kom op een hoek een PvdA en CDA kraam tegen, gebroederlijk bijeen. Ik vraag nog aan een PvdA’er of ze alweer bezig zijn met nieuwe coalitievoorbereidingen. Ik loop wat verder, kom nog enkele VVD’ers tegen.

Dan, getrommel en geroffel en het Rode Leger leek wel om de hoek te komen. Een hele grote groep SP’ers (man of 30), compleet met trommelaars, die er ook nog wat van konden.

Vaandeldrager Ben Tarici loopt op de troepen vooruit
Boel SP'ers

Het was om enthousiast van te worden! En ik liep een stukje mee, voordat ik het wist had ik zelf ook wat flyers in m’n handen om uit te delen en vroeg ik om een hesje. Ik ben dan wel geen lid meer, voor een sterke linkse partij ondersteun ik graag. Iets wat trouwens ook door de Heerlense SP’ers zeer werd gewaardeerd, wellicht extra aangezien een aantal goed op de hoogte zijn van mijn “toestand”. Het was gewoon gezellig, leuk, dynamisch.

Er werd van alles weggegeven, naast de klassieke sponsjes ook blikjes energiedrank voor “nieuwe energie”. SP drinkHet etiket was een sticker, dus ik dacht “dat zijn dus gewoon Aldi-merk energiedrankjes” en ik was wel benieuwd naar welke het was, dus ik die sticker eraf peuteren:

Blanco blikjeJuist ja, een blanco blikje! Het blijkt dus dat dit dus Redbull was en dat deze blikjes custom made waren voor de SP in Heerlen. Het verkiezingsbudget is duidelijk érg royaal…

Verder vonden een aantal SP’ers het erg jammer dat de manifestatie tegen discriminatie niet doorging en uiteindelijk, op de terugweg in de trein, kreeg ik dan toch een van de organisators te pakken. Het kwam erop neer dat de organisatie niet op orde was en daarom de boel maar werd afgeblazen. Erg jammer, maar ik hoop dat er wel een aantal lessen uit worden getrokken zodat bij een volgende keer niet wéér het wiel hoeft te worden uitgevonden. Ik heb mede hierom dan ook aangedrongen om dit plaform een meer permanent karakter te geven, zodat kennis en ervaring redelijk bij elkaar blijft en het zich kan ontwikkelen.

Hoe dan ook, ondanks de teleurstelling dat de manifestatie niet doorging, maakte het SP optreden erg veel goed en ik wil deze blogpost daarom ook afsluiten met het slot van m’n voorbereide toespraakje:

Een echte oplossing kan enkel bestaan uit het wegnemen van sociale problemen als armoede, werkloosheid en crisis… die een voedingsbodem zijn voor extreem rechts. Geef angst en haat geen stem, maar kom op voor strijd, solidariteit en socialisme!

Haal de neo-nazi partij NVU de wind uit de zeilen door op te komen voor een sterk links alternatief! Daarom mijn oproep aan de Heerlenaren: Stem SP op 3 maart!

Post tags: , , ,

Autor: Emil

~ 25/02/10

Leuk, zo’n stemtest van EenVandaag, alleen bestaat hij maar voor enkele gemeenten. Voor Limburg en Gelderland is er helemaal geen! Dan vraag je je toch af, wat is het nut dan dat je er überhaubt aan begint? Beetje amateuristisch voor zo’n programma naar mijn mening.

Post tags: ,

Autor: Emil

Ik kreeg vandaag een SP pamfletje in de handen gedrukt en wie zien we daar op de voorpagina aan de rechterkant (al is het van achter)? Ondergetekende ja 🙂

Deze foto werd iets meer dan een jaar geleden genomen op 2 februari 2009 bij een actie in de Sittardse wijk Molenbeek die toen de nodige problemen had met verloedering.

Marijnissen was er aanwezig met nog iemand van de landelijke partij, als “reporter” die meedeed met de actie. Het resulterend filmpje werd in de SP partijraad er vlak na gepresenteerd als een voorbeeld voor andere afdelingen, iets wat de afdeling een morele boost gaf.

Toch wel leuk.

Dat brengt me op het punt dat er binnen de afdeling helemaal geen steun was voor mijn royering. Als het op een stemming zou zijn aangekomen, zoals kort ervoor nog gebeurde met een ander “lastig” lid (en waarin ik een van de twee was die tegenstemde, omdat het bestuur in mijn ogen niet zuiver handelde maar simpelweg de kaarten zo speelde dat het “lastige” lid voor het blok werd gezet en dus als provocatie om hem zo een emotionele reactie uit te lokken waarin de sympathie dus op de zijde zou raken voor het afdelingsbestuur – een opzet die dus volledig slaagde), dan zou er naar alle waarschijnlijkheid geen meerderheid voor mijn royering zijn geweest.

De kwestie werd daarom doorgevoerd door de landelijke partij. Ik heb direct protest aangetekend tegen die beslissing die mij werd medegedeeld in september, maar van dat protest heb ik zelfs nog geen bevestiging van ontvangst als antwoord gekregen, laat staan dat ik me kon verdedigen op de partijraad. Officieus weet ik sinds een tijdje dat het partijbestuur het simpelweg “niet ontvankelijk” heeft verklaard.

Ondanks mijn kritische houding werd (en blijkbaar wordt) mijn bijdrage gewaardeerd in de afdeling. Daarom dus deze oproep aan de afdeling: Draai het besluit, dat is genomen buiten de actieve leden van de afdeling in Sittard-Geleen om, lokaal terug met een oproep aan het landelijk bestuur om formeel hetzelfde te doen. Ik zou blij zijn om weer een actieve bijdrage te kunnen geven!

Post tags: ,

Autor: Emil

~ 23/02/10

Mijn reactie was zo ongeveer dit:

Dit is gewoon te pijnlijk, hoe is dit ooit door de censor gekomen?

Post tags: ,