De Piraten Partij is een fenomeen overgewaaid uit Zweden. Sinds 10 maart dit jaar bestaat er ook een Nederlandse afdeling van. Natuurlijk is de Praten Partij bekend vanwege The Pirate Bay, een veelgebruikte bit torrent indexering site. Toen de druk vanuit de media-industrie werd opgevoerd om The Pirate Bay van het net te halen, maakte de oprichters bekend zelf ook in de politiek te gaan. Sinds haar oprichting in 2006 is de Zweedse Piraten Partij ongekend succesvol geweest voor een “one issue” partij, waarbij ze bij de afgelopen Europese verkiezingen twee zetels haalde. Er is zelfs een heuse “internationale”: de Pirate Party International, dat actief is in 38 landen tot dusverre.

De PPNL heeft in vergelijking met veel andere partijen een vrij beperkt programma. De standpunten zijn als volgt:

• Privacy van burgers dient gewaarborgd te worden
• Burgerrechten verdedigen in een informatiesamenleving
• Vertrouwelijke gegevens moeten veiliger worden opgeslagen en zorgvuldiger worden gebruikt
• Het delen van cultuur en informatie bevorderen, mede door het auteursrecht te hervormen
• Het patentsysteem hervormen ter bevordering van innovatie en kennisdeling
• Merkenrecht moet slechts ter identificatie van de producent dienen
• Overheid open en inzichtelijk maken
• Aanname van onschuld tot tegendeel bewezen is

Geen hiervan zijn op het eerste gezicht “typisch socialistische” thema’s die eerder standpunten hebben als “meer middelen voor het onderwijs”, “nationaliseer om banen te redden”, “verkort de werkweek”, etc. Toch raakt de PPNL een zeer belangrijke snaar: die van de strijd om democratie waarbij gewone burgers meer eigen invloed moeten kunnen krijgen in hun leven.

Het huidige revolutionaire links is vaak beperkt tot “vakbonds” thema’s zoals meer loon, kortere werkweek, meer middelen, etc. Dergelijke standpunten kunnen best een waarde hebben, maar naar mijns inziens alleen als ze ook geplaatst worden in een bredere context van de machtsovername van de meerderheid van de bevolking (werkende klasse is toch zo’n 90+% in Nederland), oftewel een behoorlijke verderzetting van democratische rechten.

Dit behoeft wat meer uitleg aangezien ik hier wat afwijk van wat “gebruikelijk” is voor revolutionair links. De methodiek die vaak gebruikt wordt streeft ernaar om vanuit het “huidig bestaande bewustzijn” een link te maken naar de noodzaak voor socialisme, de methode hiervan is directe actie, zoals stakingen, manifestaties, etc. Het medium hiervoor is agitatie, het oproepen voor iets. Op papier klinkt het aardig, maar de beperking zit hem dus vaak erin dat men de bredere politieke context uit het oog verliest en zich dus alleen toelegt op “vakbondseisen” (met een duur woord heet dat economisme). Het komt erop neer dat we als revolutionair links te vaak de beweging (en haar bewustzijn) volgen, in plaats van ernaar te streven haar pro-actief op een hoger (politiek) niveau te tillen.

Wat nodig is, naar mijn mening, is iets anders. Communisme is het streven naar de totale bevrijding van de gehele mensheid. Hiervoor leggen Marxisten zich toe op de enige klasse die dit doel kan bereiken vanwege haar centrale positie binnen de kapitalistische maatschappijvorm – de werkende klasse. “De bevrijding van de werkende klasse kan alleen het werk van haarzelf zijn” stelde Marx al terecht. Deze klasse moet de macht overnemen, niet enkel op nationaal niveau, maar op internationale schaal om een einde te maken aan het kapitalisme dat als globaal systeem functioneert. Hiervoor hebben we politieke educatie en organisatie (en niet slechts agitatie) nodig, zodat de klasse zich organiseert als een klasse in haar eigen recht, dus als collectief. Anders gezegd: we kunnen pas bouwen aan een maatschappij dat staat voor de noden van mensen (ipv de winsten) als we de strijd om de democratie aangaan en winnen, een expliciet politieke strijd. We kunnen dus bijvoorbeeld wel het standpunt innemen voor een kortere werkweek, bijvoorbeeld 30 uur, maar erbij uitleggen dat dit nodig is zodat men dan ook de tijd heeft te participeren in het bestuur van de maatschappij in haar geheel.

In deze context steun ik dan ook de PPNL vanwege standpunten als privacy en intellectueel eigendom. Het is dus een wat beperkt programma, maar het legt de focus op de directe noodzakelijke taken van de werkende klasse om de basis van dit fundamenteel ondemocratische systeem ter discussie te stellen en aan te vallen.

Natuurlijk heeft de PPNL geen expliciet socialistisch programma en zullen er vast een hoop mensen van allerlei achtergrond bij betrokken zijn. Maar ik heb in hun irc kanaal al een interessante open houding gemerkt voor communistische ideeën (opmerkelijk alleen al dat er niet krampachtig op een GeenStijl-achtige wijze op het woord als zodanig werd gereageerd of dat er een agressieve houding heerst naar expliciet revolutionair-socialistische groepen, zoals gebruikelijk bij de SP). Wellicht dat het huidige programma de basis kan vormen voor een verdere uitbouw van democratische eisen. Ik ben in ieder geval serieus aan het overwegen om lid te worden!

De termijn voor het zetten van steunbetuigingen is vandaag begonnen duurt nog tot en met 24 april. In elk van de 19 kieskringen zijn 30 handtekeningen nodig om overal mee te kunnen doen aan de landelijke verkiezingen en bijvoorbeeld ook tv-zendtijd te krijgen. Je moet de handtekening zetten op het gemeentehuis, meer details vind je hier.

Voordat ik meteen weer zo negatief doe, eerst even wat goed nieuws: De Nederlandse Volks Unie heeft geen zetels behaald! Deze neo-nazi partij deed mee in vier gemeentes: Arnhem, Heerlen, Nijmegen en Overbetuwe. Ik was de afgelopen weken betrokken bij een tegen-campagne in Heerlen en ik ben blij dat we in onze opzet zijn geslaagd, afgezien van hoeveel wij zelf daar aan hebben bijgedragen. We zetten hiermee een mooie traditie voort van een NVU die een volledige mislukking blijft en nog nooit zetels heeft gehaald.

Maar dan nu het slechte nieuws: De SP is over de gehele linie gezakt, als ik mij niet vergis is ze zo’n 20% van de zetels kwijtgeraakt. Ook in de landelijke peilingen ging ze hard onderuit, waarover ik gister al schreef. In Sittard-Geleen werd voor het eerst meegedaan met de verkiezingen en er was intern de hoop – zo is mij verteld – dat er 8 of 9 zetels zouden worden gehaald. Hoewel ik dat een beetje overdreven vond (Sittard-Geleen heeft een raad met 37 zetels), heb ik altijd geclaimd dat de 5 zetels altijd goed mogelijk is, mits we de juiste strategie zouden volgen. Zelfs al zouden we als afdeling helemaal niets doen had ik nog steeds 2 zetels verwacht, maar dat was voor de Grote Onderuitzakking.

Het werd er uiteindelijk 1. Dit noem ik een nogal dramatische afgang. De afdeling op Twitter denkt er anders over en maakt er nog wat positiefs van door een ingeblikte “SP stemmers bedankt!” omhoog te halen.

Nu verschijnt er wat kritiek op fractieleider Agnes Kant, zoals van partij-secretaris van Heijningen. Ook het EenVandaag opiniepanel ruikt bloed en had zojuist een enquete met onder andere de vraag “Moet Agnes Kant opstappen?”. Het drama lijkt hiermee vooral op één persoon te worden gericht als hoofdschuldige, een zondebok dus.

Moet Agnes Kant opstappen? Jazeker, maar om andere redenen. Kant maakt deel uit van een dominerende rechtervleugel binnen de partij die zeer bereid is tot machtsposities. De lokale wethouders bijvoorbeeld worden consequent gepresenteerd als pareltjes van de partij. De bereidwilligheid tot het uitvoeren van neoliberaal beleid, hetzij met een “menselijk gezicht” is dus groot. Het idee dat je alleen dáár, op machtsposities in de kapitalistische staat, de wereld kunt veranderen is ook nog steeds dominant. Ze zullen nu wel verward zijn van dit verkiezingsresultaat, “wij doen het toch juist voor de mensen, hoe kunnen we dan verliezen?”, zal men zich afvragen.

Ik heb het al vaker gezegd, maar er is nog een wereld te winnen. Wat nodig is, is dat de rechtervleugel van de partij op termijn vervangen wordt door linkse SP’ers, mensen die principiëel ingaan tegen de gevestigde orde en een helder alternatief neerzetten van een ander type maatschappij waarin alle problemen van het kapitalisme niet meer bestaan en het punt maken dat de werkende klasse daarvoor alleen de macht hoeft over te nemen. Het raadswerk en parlemtair werk kan daarin helpen aangezien je een mooi platform hebt om kritische vragen te stellen en je altijd media aandacht hebt.

Zal Marleen van Rijnsbergen, het kersverse raadslid voor de SP in Sittard-Geleen die rol vervullen? Ik vrees van niet helaas. Ze maakt, in mijn ogen, deel uit van de rechtervleugel die bereid is tot realpolitik en compromissen en dus onderdeel vormt van het probleem. Hiervoor was ze al medewerkster van de statenfractie in Limburg en haar man is voorzitter van de afdeling.

Laten we even wel realiseren dat maar de helft van de kiesgerechtigden is komen stemmen, in Limburg ging deze keer 10% minder stemmen dan in 2006. Er is dus potentieel genoeg, als we het maar aanboren.

Hoe? Door als afdeling in te zetten op wijkkerngroepen die regelmatig bijeen komen om zaken in hun omgeving te verbeteren. Door werkafdelingen te vormen op bedrijven zodat werknemers, in combinatie met de vakbonden, politieke vraagstukken aan de orde kunnen stellen en zich daarop kunnen organiseren. Door in te zetten op een volledige democratisering van de afdeling en partij. Door het democratisch tekort in de samenleving, dat zich manifesteert op elk niveau, zeker niet alleen de politiek, aan de orde te brengen. Door met een strijdbaar programma te komen waarin de effecten van de crisis op gemeenteniveau bestreden wordt dmv bedrijfsbezettingen, stakingen, protesten. Door te beginnen met een kritische zelf-reflectie op wat voor soort partij we nodig hebben en wat voor beginselprogramma daar bij past.

Het zijn maar wat zaken die nu bij me opkomen. De rechtervleugel heeft hier geen antwoorden op of wíl ze eigenlijk niet beantwoorden. Daarom is het nodig dat de linkse SP’ers zich gaan organiseren in een constructieve linkervleugel binnen de partij met als doel de oude leiding op elk niveau weg te krijgen en de weg vrij te maken voor een échte socialistische massapartij van vele honderdduizenden leden.

Gaat dat lukken vóór 9 juni? Nee, dit is iets wat jaren zal kosten, zeker gezien de deplorabele staat waarin links binnen de partij zich nu bevind. Maar deze gemeenteraadsverkiezingen en strakjes de landelijke verkiezingen maken wel de weg vrij voor verandering. En die is hard nodig.

Op basis van de exit polls voor de gemeenten is een extrapolatie gemaakt op wat voor partijen de mensen zouden stemmen in de Tweede Kamer met het stemgedrag van deze verkiezingen (hoe zit dat eigenlijk met de lokale partijen, hoe wordt dat “landelijk” berekend?). Hier komt naar voor wat we eigenlijk al wisten: De SP heeft een dikke gele kaart. -14 zetels voor de kamer!

Dit is een helder signaal beste SP! Uw achterban (werkenden, werklozen, jongeren, vrouwen, allochtonen) zit niet te wachten op  PvdA 2.0. Een linkse koers van principiële oppositie is nodig. Geen water bij de wijn doen, geen standpunten weggooien, maar juist regelrecht ingaan tegen de kapitalistische logica die alle andere partijen voorstaan. Pak die anti-establishment positie terug van die Wilders maniak… of ga ten onder.

Dit is wellicht het meest belangrijke jaar in de ontwikkeling van onze partij sinds de oprichting en ik blijf optimistisch dat vóór 9 juni het roer om kan. Maar daarvoor moet het wel afgelopen zijn met illusies in coalitiepolitiek! Een helder socialistisch alternatief is bittere noodzaak.

Vandaag had het platform Heerlen NVU Vrij een “kleurrijke” demonstratie/manifestatie aangekondigd. Ik was betrokken bij de planning en was gevraagd om te spreken. Dus ik er heen en ruim op tijd bij het oude busstation, tegen 12:45 begon ik me wat zorgen te maken, je zou immers al wat mensen moeten zien “binnendruppelen” een kwartier voor aanvang. Dus ik even bellen met een van de organisatoren, telefoon uit.

12:55 – Nog steeds geen verloren ziel te bekennen. Ik begin nu toch aan mezelf te twijfelen. Ben ik op de goeie plek? Hoeveel “oude busstations” heeft Heerlen eigenlijk? Ik loop naar de voorkant van het treinstation, ook niemand.

13:05 – Ok, er is nog steeds niemand, iemand heeft mij dus iets vergeten te vertellen… Ik heb twee keuzes:  Rechtsomkeers naar huis of lekker even de stad in en er het beste van maken. Tis toch een lekker weertje, dus waarom niet?

Ik ga de winkelstraat in (diegene die je direct ingaat als je uit de tunnel van het station loopt) en kom op een hoek een PvdA en CDA kraam tegen, gebroederlijk bijeen. Ik vraag nog aan een PvdA’er of ze alweer bezig zijn met nieuwe coalitievoorbereidingen. Ik loop wat verder, kom nog enkele VVD’ers tegen.

Dan, getrommel en geroffel en het Rode Leger leek wel om de hoek te komen. Een hele grote groep SP’ers (man of 30), compleet met trommelaars, die er ook nog wat van konden.

Het was om enthousiast van te worden! En ik liep een stukje mee, voordat ik het wist had ik zelf ook wat flyers in m’n handen om uit te delen en vroeg ik om een hesje. Ik ben dan wel geen lid meer, voor een sterke linkse partij ondersteun ik graag. Iets wat trouwens ook door de Heerlense SP’ers zeer werd gewaardeerd, wellicht extra aangezien een aantal goed op de hoogte zijn van mijn “toestand”. Het was gewoon gezellig, leuk, dynamisch.

Er werd van alles weggegeven, naast de klassieke sponsjes ook blikjes energiedrank voor “nieuwe energie”. Het etiket was een sticker, dus ik dacht “dat zijn dus gewoon Aldi-merk energiedrankjes” en ik was wel benieuwd naar welke het was, dus ik die sticker eraf peuteren:

Juist ja, een blanco blikje! Het blijkt dus dat dit dus Redbull was en dat deze blikjes custom made waren voor de SP in Heerlen. Het verkiezingsbudget is duidelijk érg royaal…

Verder vonden een aantal SP’ers het erg jammer dat de manifestatie tegen discriminatie niet doorging en uiteindelijk, op de terugweg in de trein, kreeg ik dan toch een van de organisators te pakken. Het kwam erop neer dat de organisatie niet op orde was en daarom de boel maar werd afgeblazen. Erg jammer, maar ik hoop dat er wel een aantal lessen uit worden getrokken zodat bij een volgende keer niet wéér het wiel hoeft te worden uitgevonden. Ik heb mede hierom dan ook aangedrongen om dit plaform een meer permanent karakter te geven, zodat kennis en ervaring redelijk bij elkaar blijft en het zich kan ontwikkelen.

Hoe dan ook, ondanks de teleurstelling dat de manifestatie niet doorging, maakte het SP optreden erg veel goed en ik wil deze blogpost daarom ook afsluiten met het slot van m’n voorbereide toespraakje:

Een echte oplossing kan enkel bestaan uit het wegnemen van sociale problemen als armoede, werkloosheid en crisis… die een voedingsbodem zijn voor extreem rechts. Geef angst en haat geen stem, maar kom op voor strijd, solidariteit en socialisme!

Haal de neo-nazi partij NVU de wind uit de zeilen door op te komen voor een sterk links alternatief! Daarom mijn oproep aan de Heerlenaren: Stem SP op 3 maart!

Leuk, zo’n stemtest van EenVandaag, alleen bestaat hij maar voor enkele gemeenten. Voor Limburg en Gelderland is er helemaal geen! Dan vraag je je toch af, wat is het nut dan dat je er überhaubt aan begint? Beetje amateuristisch voor zo’n programma naar mijn mening.

Ik kreeg vandaag een SP pamfletje in de handen gedrukt en wie zien we daar op de voorpagina aan de rechterkant (al is het van achter)? Ondergetekende ja

Deze foto werd iets meer dan een jaar geleden genomen op 2 februari 2009 bij een actie in de Sittardse wijk Molenbeek die toen de nodige problemen had met verloedering.

Marijnissen was er aanwezig met nog iemand van de landelijke partij, als “reporter” die meedeed met de actie. Het resulterend filmpje werd in de SP partijraad er vlak na gepresenteerd als een voorbeeld voor andere afdelingen, iets wat de afdeling een morele boost gaf.

Toch wel leuk.

Dat brengt me op het punt dat er binnen de afdeling helemaal geen steun was voor mijn royering. Als het op een stemming zou zijn aangekomen, zoals kort ervoor nog gebeurde met een ander “lastig” lid (en waarin ik een van de twee was die tegenstemde, omdat het bestuur in mijn ogen niet zuiver handelde maar simpelweg de kaarten zo speelde dat het “lastige” lid voor het blok werd gezet en dus als provocatie om hem zo een emotionele reactie uit te lokken waarin de sympathie dus op de zijde zou raken voor het afdelingsbestuur – een opzet die dus volledig slaagde), dan zou er naar alle waarschijnlijkheid geen meerderheid voor mijn royering zijn geweest.

De kwestie werd daarom doorgevoerd door de landelijke partij. Ik heb direct protest aangetekend tegen die beslissing die mij werd medegedeeld in september, maar van dat protest heb ik zelfs nog geen bevestiging van ontvangst als antwoord gekregen, laat staan dat ik me kon verdedigen op de partijraad. Officieus weet ik sinds een tijdje dat het partijbestuur het simpelweg “niet ontvankelijk” heeft verklaard.

Ondanks mijn kritische houding werd (en blijkbaar wordt) mijn bijdrage gewaardeerd in de afdeling. Daarom dus deze oproep aan de afdeling: Draai het besluit, dat is genomen buiten de actieve leden van de afdeling in Sittard-Geleen om, lokaal terug met een oproep aan het landelijk bestuur om formeel hetzelfde te doen. Ik zou blij zijn om weer een actieve bijdrage te kunnen geven!

Mijn reactie was zo ongeveer dit:

Dit is gewoon te pijnlijk, hoe is dit ooit door de censor gekomen?