Autor: Emil

~ 03/05/10

Op 1 mei ging het hard mis, zowel in Rotterdam als in Nijmegen. De politie greep hard in, veel arrestaties. De reden in Rotterdam was omdat stokken voor vlaggen en spandoeken plots waren verboden omdat ze als “slagwapens” konden dienen, lulverhaal van jewelste natuurlijk. In Nijmegen was het sneuvelen van een ruit voldoende.

Wat betekent dit? Er is natuurlijk speculatie over waarom de politie zo hard ingreep, voor het eerst in 23 jaar in Rotterdam op deze manier. Maar wat belangrijker is, is wat de gevolgen zijn. Dit zet een belangrijk precedent tegen elke vorm van arbeidersverzet: stakingen, demonstraties, noem maar op.

Het Offensief artikel heeft ook een video en wat opviel aan die film was de enorme desorganisatie van de demonstranten. Dit is ook niet heel vreemd, na jaren gewoon te hebben kunnen lopen is zo’n plotse politierepressie iets wat je niet direct verwacht.

Ik acht het vrij waarschijnlijk dat het helemaal geen toeval is dat de politie juist dit jaar zo hard optrad, maar dat dit alles te maken heeft met de crisis en de rekening die de politiek ons wil presenteren. Arbeidersverzet past niet in dat plaatje…

Als dit beeld klopt heeft deze 1 mei een nieuwe fase in de klassenstrijd aangekondigd, eentje waarin de sfeer heel snel heel erg kan escaleren. Sleutelwoord voor de arbeidersbeweging is dus: organisatie. We moeten weer leren hoe een demonstratie van zelfs maar een paar honderd man, zoals in Rotterdam afgelopen zaterdag, de politie van zich kan afslaan. De kracht van de politie zit hem in dergelijke technieken: verdeel de groep in kleinere eenheden, isoleer individuen, drijf ze op een kluitje, chargeer, zaai verwarring, werk als collectief.

Maar zelfs zonder ordedienst had de Rotterdamse demo de dag nog kunnen winnen door niet verder te lopen, maar te gaan zitten. Zittende mensen kun je veel moeilijker in een nauw drijven. Dat had een van de organisatoren met een megafoon kunnen regelen. Tactische fout en de les meenemen naar de volgende keer.

Wat te doen? Juist nu dat de crisis zijn langdurige karakter aan steeds meer mensen steeds bloter laat zien, is het zaak de traditie van 1 mei weer te doen heropleven. Ik ben voornemens om in Limburg volgend jaar een 1 mei demo te helpen organiseren. Als we dat als beweging voor elkaar krijgen in niet enkele steden, maar in 10, 20 of 30 steden, dan is dat een super stap vooruit en een versplintering van de middelen van de politie.

Maar de volgende 1 mei is nog ver weg en tot die tijd is er nog veel strijd te leveren. De komende maanden zullen uitwijzen hoezeer de atmosfeer verslechterd, maar mijn advies is om per direct een nieuwe standaard agendapunt bij te zetten bij elke stakings- en demonstratie vergadering: Hoe verdedigen wij ons tegen de politie?

Autor: Emil

~ 13/04/10

“Sandd en Selektmail hebben het door het ministerie van Economische Zaken aangespannen hoger beroep verloren” zo bericht het Financieel Dagblad. Deze bedrijven, directe concurrenten van TNT op de geliberaliseerde postmarkt sinds 1 april vorig jaar, moeten zich nu houden aan eerdere afspraken om binnen 3,5 jaar (nu dus nog 2,5) 80% van de postwerkers een looncontract aan te bieden.

Dit is een goeie stap vooruit voor de postwerkers van deze bedrijven, waarvan nu nog 99% op stukloonbasis werkt, op basis dus van het aantal poststukken dat ze brengen. Maar toch is het niet zaak te hard te juichen.

Sinds 1 april 2009 is dus de post geliberaliseerd. Dit blijkt nu zo’n fiasco dat TNT zijn postdivisie in de verkoop doet, iets waarvoor eigenlijk alleen de staat als reële koper wordt geacht (hoezo “leve de vrije markt”?). Sandd en Selektmail hebben jarenlang slechts een deel van de post mogen rondbrengen, maar sinds die datum verloor TNT (dat op zichzelf ook een product is van de verkoop van de PTT post aan het Australisch bedrijf TNT) haar monopoliepositie en moest alle post vrijgegeven worden aan de wonderen der vrije markt… Nu dus een stap terug voor de bazen en hun winsten zou je wellicht denken, maar schijn bedriegt, er zijn wat problemen aan deze “overwinning”.

In de eerste plaats was deze zaak aangespannen door het ministerie van EZ. Het is geen gevolg geweest van eigen actie vanuit de postwerkers, een sector overigens die organisatorisch zeer zwak staat (althans, buiten de NT, zo weet ik uit eigen ervaring aangezien ik ook bij Sandd gewerkt heb). Nu is dat geen eeuwige waarheid en kan met de juiste strategie deze werkers ook georganiseerd worden, zo laat de ervaring dit zien in de geweldige strijd die de schoonmakers nu leveren, zoals ook vandaag weer met de bezettingsactie op het kantoor van de CSU in Uden.

Waarom doet EZ dit? Ik denk dat daar twee factoren aan ten grondslag liggen: 1. TNT zag zich in haar concurrentiepositie bedreigt en heeft haar invloedrijke contacten ongetwijfeld gebruikt om de regering onder druk te zetten daar iets tegen te doen. 2. Ik denk dat er ook een kwestie is van “damage control” wat betreft klassestrijd. Juist vanwege het feit dat arbeiders zich kunnen organiseren “bederft” de markt natuurlijk, en dat wil de bazenklasse niet. Dus voordat die vervelende arbeiders ook zaken gaan eisen als “30 cent brutoloon meer per uur” (zoals de schoonmakers), wordt daar dus een stokje voor gestoken door de hakken in het zand te zetten en Selekt en Sandd te dwingen een gewoon vast contract aan te bieden.

Maar hoewel over het geheel genomen we nog steeds te maken met een enorme achteruitgang in de betaling en omstandigheden van de postwerkers, is dit dus toch een belangrijke stap vooruit en wellicht een die prikkelt tot méér. De organisatie van de postwerkers biedt hiervoorde enige weg vooruit. Solidariteit tussen de postwerkers van de verschillende bedrijven is noodzaak. De relatief goed georganiseerde TNT werkers hebben daarbij de beste positie om het voortouw nemen tot basis-organisatie in de hele sector.

Autor: Emil

~ 23/03/10

Vandaag een interview met Emile Roemer op radio 1. De eerste twee minuten gaan over z’n liefde voor de saxofoon, leuk voor wie dat spannend vindt. De rest is een stuk boeiender. Wat punten:

De SP is blijkbaar “even” het vertrouwen van de achterban kwijtgeraakt. (5:30) Die realisatie is dus eindelijk binnengedrongen bij de partijleiding, mooi.

“En natuurlijk moeen we dan ook een pakket hebben waarvan we [ons wensenlijstje] van gaan betalen” (7:40) 10 miljard! En de ambtelijke werkgroepen kunnen daarin helpen. De overheidssector mag een hele hoop ontslagen verwachten van de SP. Onder het mom van de “strijd tegen de bureaucratie” natuurlijk.

AOW op 65 is geen breekpunt, maar iets wat de partij als “laatste inlevert” (16:45). Eh? Waarom ben je daar niet duidelijk over meneer Roemer?

Over de hypotheekrenteaftrek (17:30) valt te praten. Dit is echter problematisch. Een gigantische berg huishoudens heeft hier immers mee te maken en het is daarmee een rijzende kostenpost voor de staatskas. Het is daarom voor de hand liggend dat dit een van de eerste bezuinigingsposten gaat zijn.

Wat de SP niet begrijpt (ik heb het eens op een regioconferentie besproken, ik werd uitgelachen door partijprominenten) is dat de hypotheekrenteaftrek op zichzelf ook maar een deel is van een groter probleem. Het eigenlijke probleem zijn de torenhoge grondkosten, gemiddeld zo’n 60% van de huisprijs. Dáár spreekt de partij niet over, het zet alleen de deur open voor bezuinigingen op een regeling die het veel mensen mogelijk maakt een eigen woning te hebben. Natuurlijk moeten we iets doen aan de onhoudbare situatie van de hypotheekrenteaftrek, maar er simpelweg op bezuinigen is geen oplossing, maar symptoombestrijding.

Renske Leijten is de hoogste vrouw op de lijst (20:00) – kots.

Verder vooral een interview van iemand die overkomt als beroepspoliticus die werkt binnen de regels van het Haagse spel, ik heb niet het idee dat we er op vooruit zijn gegaan.

Wél heel interessant is dat op de voorgestelde lijst nu Ron Meyer staat en wel op plekje 22. Ik hield afgelopen zaterdag een interview met hem over de schoonmakers sit in op Utrecht CS en daaruit blijkt gewoon klip en klaar dat we hier te maken hebben met een echte vertegenwoordiger van de belangen van de kleine man en vrouw. Het lijkt er zwaar op dat hij m’n stem gaat hebben, maar een beetje jammer dat de peilingen er niet bepaald florisant uitzien voor de partij (8 zetels…). Dan maar hopen op voldoende voorkeurstemmen.

Ook is het programma uit, voor wie zich verveelt, erg radicale oplossingen zul je er niet in vinden.

Autor: Emil

~ 22/12/08

Terwijl de burgerij een steeds pessimistischer beeld schetst van de komende crisis, is er een heuse mini-vakbond, de Reformatorisch Maatschappelijke Unie, die een “christelijke” visie geeft op wat nodig is om de crisis te bezweren. Ze roepen de FNV en CNV op om voor volgend jaar slechts 2,5% loonsverhoging te eisen in plaats van 3,5. Nu is met 4% inflatie 3,5% al een feitelijke achteruitgang, en deze “christelijke” vakbond, die de belangen van arbeiders zou moeten verdedigen, zet nog harder de aanval in op de werkende gezinnen, scholieren en armen! Ze hebben 16 000 leden, maar daar kúnnen gewoon geen arbeiders tussen zitten, met dit soort debiele standpunten.

In plaats van bang af te wachten tot de storm overwaait, of zelfs te streven naar “nationale eenheid” om deze crisis te bezweren (wat de RMU feitelijk doet), moet er juist nu de strijd worden opgepakt om onze banen te redden, de strijd aan te gaan om minimaal de inflatie gedekt te krijgen en de sociale en publieke diensten te heropbouwen om iedereen een volwaardig bestaan te kunnen garanderen. Alleen een strijdbare vakbond met een leiding die de handschoen durft op te pakken kunnen we dit bereiken, de tijd van polderen heeft ons niets dan ellende gebracht.

Nee RMU, we hebben uw “christelijke” mening niet nodig…

Autor: Emil

~ 18/12/08

Volgens zowel het CWI als het CBS is de werkloosheid nu redelijk stabiel op 290 000 voor de afgelopen 3 maanden. Maar dat zijn dus slechts cijfertjes. Het gezegde “there are three kind of lies: lies, damn lies and statistics” gaat ook hier weer op als we bedenken hoeveel ontslagen er de afgelopen maand zijn geweest en hoeveel er nog aangekondigd zijn.

En laten we ook het groeiend aantal werkenden armen niet vergeten:  nu al een groep van 200 000 mensen, vaak eenouder gezinnen. De voedselbanken kunnen het nu al nauwelijks meer aan (deze dekken sowieso slechts een zeer klein gedeelte van de nood). Deze groep zal alleen maar groeien naarmate de economische crisis vordert.

Uit angst om hun baan te verliezen in deze slechter wordende tijden, houd men zich maar koest. De trend van het afgelopen jaar van stakingen en groeiend verzet, zou daarmee zomaar in de knop kunnen bevriezen, hetzij voor een periode. Politiek verzet echter is veel waarschijnlijker. De SP kan door haar vele beperkingen hier geen optimaal gebruik van maken (meer hierover in een andere blogpost), aan de andere kant zal Wilders met zijn lege retoriek veel luisteraars verwerven.

Wat is de weg vooruit? Een hoopvol teken is dat er nu een geluid komt dat de FNV en CNV moeten fuseren, waarmee de twee grootste federaties in het land samen zouden gaan. Wat me wel enigszins schokte was dat de CNV dus blijkbaar maar 334 000 leden telt. Een lachertje eerlijk gezegd. Samen met de FNV (1,2 mln leden) zou je dan een federatie krijgen van 1,5 miljoen leden, wat nog steeds slechts het 1/5 is van de totale beroepsbevolking. Maar het is een stap vooruit, alzij het slechts een administratieve.

Wat werkelijk nodig is, is een strijdbaar alternatief op de aanvallen van de bazen. Hoezo moeten wij bloeden voor hun crisis? Hoezo moeten wij langer werken voor minder loon? Hoezo worden wel banken genationaliseerd, maar geen banen gered? Zo kan het niet langer!

We hebben niet slechts een vakbond nodig die, in haar poldertraditie, toch maar alles weggeeft wat ons dierbaar is, maar een vakbond die de strijd aangaat, een lijn trekt: tot hier en niet verder! Pas als die lijn getrokken wordt en behouden blijft kunnen wij in de aanval gaan en terug eisen wat ons toebehoort: de automatische prijsindex, een 36-urige werkweek, vaste contracten, een compensatie van de invoering van de euro en de jaren van “nullijn”, naar een minimumloon van 1500 euro netto en meer!

Al deze zaken zijn te bereiken, maar alleen als we de strijd ervoor willen voeren! Offensief zet in op een strijdbare vakbond door middel van eigen bijeenkomsten, vakbondswerk, bladverkoop, tussenkomsten op stakingen en demonstraties en meer. Wil jij daar aan meewerken? Kijk dan zeker ook even op Offensief.nl en neem contact met ons op! De wereld verandert niet uit zichzelf, daar hebben we elke paar handen bij nodig.