Autor: Emil

~ 01/03/11

Ik werd gister nog eens tegen m’n schenen geschopt dat er wat meer blog updates moeten komen. Natuurlijk heeft Jos een tijdje terug ook nog twee gastblogposts gedaan, maar ook dat vangt alweer wat stof. Ik ben het met Thomas eens: Ik heb inderdaad wel het nodige te vertellen, dus ik zal er weer eens een draai aan geven, hoewel niet zo intensief als bijvoorbeeld Peter Storm, die zowat z’n eigen nieuwsservice vormt (en daarmee overigens goed werk doet).

M’n eerste bericht sinds maanden is echter een treurige: Gaetan Kayitare is niet meer. Nu zullen een hoop bloglezers de naam niet kennen, noch de persoon. Ik verwijs daarom vooral ook even naar het memoriam voor een korte schets van z’n persoonlijkheid.

Ik kende hem zelf wel en hij was een persoon die opviel door zijn enthousiasme, optimisme en zachte karakter. Hij kon ook fel zijn als dat moest, zoals tijdens debatten met tegenstanders, maar altijd op een hoffelijke manier. Hij werd daarom door vriend en vijand diep gerespecteerd.

Hij was ook de belichaming van het woord “solidariteit”, ook met kleine dingen. Toen ik bijvoorbeeld eens een boete kreeg omdat ik een treinkaartje met korting had gekocht voor 9:00, was hij meteen de persoon die daarover z’n afschuw uitsprak, hoe onacceptabel zoiets was en diegene die meteen een solidariteitsbijdrage bij de kameraden organiseerde om de impact van de boete voor mij zo klein mogelijk te maken.

Afgelopen december belde hij me nog op om me te vragen of ik kon spreken op een Socialisme weekend in Aken of Keulen. Omdat dat op de 19e viel, op m’n verjaardag, kwam dat slecht uit en heb toen moeten afzeggen. Natuurlijk zijn dat achteraf momenten die je betreurd, omdat je zoiets nooit meer goed kunt maken bij een volgende keer, althans, niet met hem erbij.

De afgelopen jaren ging het steeds slechter met z’n gezondheid en ik heb hem alleen in deze periode gekend. Z’n lichaam werd steeds meer een gevangenis voor de energie die hij geestelijk wel degelijk had, hij was altijd in voor een goed gesprek en nam iedereen serieus. Het memoriam heeft het over z’n kleine appartement in Aken als ontmoetingsplaats voor veel kameraden en ook ik ben er een keer geweest voor boeiende discussie. Ondanks zijn gezondheid en de daaraan gekoppelde beperkte mobiliteit liet hij zich dus niet kisten en ging er vaak met de wandelstok te hand erop uit om te demonstreren tegen de fascisten in Aken bijvoorbeeld, of om zelfs helemaal naar Gent te gaan voor de jaarlijkse CWI zomerschool om ook daar te spreken en jongeren te inspireren.

De wandelstok heeft nu geen eigenaar meer. Vaarwel Gaetan, ik zal je missen.

Post tags: