Autor: Emil

~ 22/12/11

This post is a reply to someone. You can read the original discussion here.

-Originally posted at Revleft on 20th June 2011-

An answer worth blogging about I think as the normal answers are already well known (and also used in the particular thread this answer was posted in). (more…)

Autor: Emil

~ 21/12/11

This post is a reply to someone. You can read the original discussion here.

-Originally posted at Revleft on 25th May 2011-

Marxist unity (and, if they want to be involved, anarchists too) can only possibly happen, I think, on a common Marxist programme; a document spelling out the objective tasks of what is necessary to go from here to the seizure of power of the working class and the transformation of society towards communism after that. There needs to be an acceptance of such a programme, not necessarily an agreement, as such a programme needs to be debated and tested against living experience. (more…)

Autor: Emil

~ 24/11/11

Vandaag was er een actie van Occupy Sittard. De PDF van het pamflet kun je hierzo terug vinden. Het pamfletje had twee doelen: In de eerste plaats was het een antwoord op de VVD aanval op de beweging (de tekst is in feite een ingekorte versie van mijn vorige blogpost). In de tweede plaats organiseren we op maandag 12 december een openbare bijeenkomst waar iedereen van harte is uitgenodigt die wil meedoen en meedenken aan het alternatief op dit systeem.

Maandag 12 december
om 19:00
Café Bloem

 Een van de doelen van de bijeenkomst is begrijpen waar de crisis vandaan komt. Maar het zal niet een lange droge avond worden over politiek: We willen als Occupy Sittard ook initiatieven ontplooien die mensen tot nadenken zetten en vooral ook in beweging in plaats van vloeken op de bank voor de tv.

Want de houding van de meeste mensen vandaag was er een van openheid. Niet gek, want iedereen heeft te maken met de crisis en die confrontatie met die kille realiteit zal alleen maar erger worden. Iemand vertelde me over hoe hij een VVD’er had horen spreken op de radio over de voortgaande revolutie in Egypte. Toen de interviewer aan de VVD’er vroeg wat zijn verwachtingen waren daarbij, was het antwoord kort maar krachtig: “als de geest eenmaal uit de fles is, gaat hij er niet meer in”. Precies! De taak voor Occupy is dan ook om de kurk van die fles af te krijgen 🙂

Overigens een dankwoord voor Sneldrukkerij Pasklaar die de pamfletten gedrukt hebben, gratis en voor niks uit sympathie voor de beweging. Zo zie je maar weer dat je niet per sé op straat hoeft te staan, maar op allerlei manieren kunt meedenken en meehelpen de beweging te versterken.

Tot 12 december!!

Autor: Emil

~ 06/11/11

Vandaag was er in Sittard voor de tweede week een Occupy bijeenkomst. Vorige week zaterdag was de eerste, maar daar moest ik helaas verstek laten gaan. Vandaar dus pas dit eerste stukje. (more…)

Autor: Emil

~ 20/05/10

Gisteren kopte de Volkskrant op de voorpagina “Akkoord sancties VN tegen Iran”. In het korte artikel wordt lovend gesproken over een “belangrijke diplomatieke overwinning” voor de Amerikanen nu Rusland en China, alle drie permanent lid van de VN veiligheidsraad, waarschijnlijk instemmen met sancties tegen Iran, waarvan de inhoud tot dusverre onbekend is. Maar het zijn de Iraanse arbeiders, jongeren en armen die geraakt zullen worden door sancties, terwijl het islamitisch regime in Teheran er alleen maar sterker op wordt.

Het akkoord tussen de imperialistische grootmachten is een antwoord op het eerder deze week aangekondigde verdrag tussen Iran, Turkije en Brazilië, zo meldt de Volkskrant. In dat akkoord, zo vermeldt de krant dan weer niet, zou Iran 1200 kilo laagverrijkt uranium verschepen naar Turkije en Brazilië waarvoor ze ongeveer 120 kilo hoogverrijkt uranium terug krijgen, geschikt voor energieopwekking, ongeschikt voor wapens.

“Maar”, zo gaat het Volkskrant artikel verder, “Washington wijst erop dat Iran niet is gestopt met het verrijken van uranium, wat strijdig is met eerdere VN-resoluties.” En “De regering-Obama, die een jaar lang heeft geprobeerd besprekingen te voeren, is er nu van overtuigd dat alleen harde sancties Iran van de vervaardiging van een atoomwapen kunnen afhouden.”

De afgelopen maanden werden we vrijwel dagelijks door de media gebombardeerd met het “nucleaire gevaar uit Teheran” aan de ene kant en de pogingen van de VS om sancties op te leggen aan de andere. Je zou eventueel kunnen denken dat de VS, de enige militaire supermacht, de wereld probeert te behoeden voor een “gevaarlijke staat” die over nucleaire wapens zou komen te beschikken. Een dergelijk idee staat echter nogal ver af van de werkelijkheid.

De massale protesten het afgelopen jaar hebben de Iraanse staat niet alleen sterk verzwakt, maar hebben ook de heersende klasse zodanig verdeeld dat het onwaarschijnlijk is dat men intern een oplossing vind voor het probleem. Neoliberale politiek en bestaande sancties hebben gezorgd voor een economische crisis, een inflatiecijfer dat oploopt tot wel 50% en een jeugdwerkloosheid van 70%. Dus wat is het probleem? Waarom is de VS en de wereldmedia zo geobsedeerd door het “Iraanse gevaar”? Een “gevaar” dat bedwongen moet worden met weer nieuwe sancties?

De bedreiging heeft weinig te maken met nucleaire wapens. Geheime diensten en wetenschappers zijn het unaniem eens dat Iran nog vele jaren verwijderd is van een dergelijke capaciteit. Andere landen echter, zoals Pakistan en Israël, hebben niet alleen nucleaire wapens, maar weigeren ook nog eens het Non-Proliferatie Verdrag te tekenen. Hierover kraait geen haan.

Waarom dus die obsessie? Er zijn vier redenen aan te wijzen:

  1. De Iraanse revolutie in 1979 beroofde de VS van een van z’n belangrijkste bondgenoten in een zeer belangrijke regio. De Straat van Hormuz behoort tot de territoriale wateren van Iran en hier doorheen vaart 40% van alle olie die over zee wordt getransporteerd en 20% van het scheepsverkeer over het geheel genomen.
  2. In een periode van wereldcrisis heeft de VS een vijand nodig om haar autoriteit in de wereld te herstellen. De dreiging van een conflict is ook een goede reden om de defensie uitgaven nog eens op te schroeven. En aangezien er vrij weinig “schurkenstaten” over zijn gebleven, blijft Iran hoog op de agenda.
  3. Er is nog steeds sprake van een politiek trauma door de vernedering die de Amerikaanse elite heeft geleden van 1979 tot 1981 toen de Amerikaanse ambassade in Teheran werd gegijzeld. Het idee van vergelding speelt nog steeds op de achtergrond.
  4. Door de oorlogen in Afghanistan en Irak hebben de Amerikanen en haar bondgenoten onbedoeld de invloed van Iran in de regio enorm laten toenemen. De Amerikaanse strategie om de sjiitische invloed terug te dringen en controle over de regeringen van Irak en Afghanistan te behouden, maken het noodzakelijk Iran direct te confronteren.

Aan de kant van Teheran is er een duidelijke noodzaak aan externe vijanden wil het regime overleven. Alleen zo kan het de repressie blijven verdedigen. Sancties en oorlog zijn nodig om economische ellende, lage lonen, werkloosheid en de enorme prijsstijgingen goed te praten.

De VN sancties zijn een concrete stap op weg naar een “legale” oorlog. Sancties die afgelopen maand al afgesproken waren tussen de VS, Groot-Brittannië, Duitsland en Frankrijk houden onder meer beperkingen in voor nieuwe Iraanse banken in het buitenland en ook op verzekeringen op vrachtverkeer van en naar Iran. Vooruitlopende op mogelijke sancties op de import van olie-gebaseerde producten stelde de olie-minister, Masoud Mir-Kazemi, alvast dat het land voldoende raffinage capaciteit bezat. Maar in het verleden hield dat paniek hamsteren niet tegen. Iraanse leiders probeerde op hun beurt weer het initiatief naar zich toe te trekken door te stellen dat sancties die het transport van de ruwe olie zouden belemmeren “weleens zouden kunnen leiden tot een langere en intensere economische recessie in de consumentenlanden”(1).

Het Volkskrant artikel vermeld “Doelwit [van de sancties] zijn vooral bedrijven en banken die onder Iran’s machtige Revolutionaire Garde vallen. Buitenlandse handel en kredieten zouden voor deze bedrijven onmogelijk worden gemaakt”. We moeten echter tegen elke vorm van sancties zijn, of deze nu “specifiek en slim” zijn of “breed en dom”. Niet omdat we het regime in Teheran steunen, integendeel. We moeten tegen sancties zijn omdat ze de gewone Iraniër als eerste en als hardste raken.

Na drie decennia van dergelijke sanctie-maatregelen weet het regime in Teheran als geen ander hoe geld is te verdienen met het omzeilen van deze maatregelen. Sommigen claimen zelfs experts te zijn op het gebied nadat ze hun fortuin hadden gemaakt met de VN-sancties op Irak.

Verdere sancties zullen het regime nog een reden geven om de repressie op te voeren, waarin de zondebok voor alle binnenlandse problemen op de externe vijanden wordt gelegd. De anti-dictatuur beweging wordt er allerminst mee geholpen, integendeel, de arbeidersklasse wordt alleen maar verder verlamt door onbetaalde lonen en verdere massa-werkloosheid.

De enige voorstanders van sancties binnen Iran zijn, paradoxaal genoeg, de fundamentalistische islamisten, die hopen op een stijging van het nationalistisch sentiment om hun eigen huid te redden. Ook de rechtse oppositie, de royalisten, zijn voor sancties om ervoor te zorgen dat de massaprotesten gebroken worden en er een “regime change” van bovenaf komt die hun weer aan de macht brengt.

In tegenstelling tot de “reformisten” uit de groene beweging, de royalisten en andere kapitalistische oppositiegroeperingen, heeft de Iraanse arbeidersklasse haar positie over de nucleaire ontwikkeling luid en duidelijk te verstaan gegeven en wij moeten die positie verdedigen, namelijk tegen het nucleaire programma omdat deze de arbeidersklasse en het milieu in gevaar brengt, omdat Iran’s nucleaire installaties in een aardbevingszone bevinden en voor een nucleair vrij Midden-Oosten en wereld.

Maar bovenal moeten we resoluut tegen elke vorm van imperialistische interventie zijn, van sancties tot een volledige oorlog. Ook moeten we opkomen tegen het totalitaire regime in Teheran. Solidariteit met de strijdvaardige arbeidersbeweging in Iran! Een overwinning van de arbeidersbeweging op het totalitaire regime zou niet alleen een gigantische stap vooruit zijn voor de Iraniërs, het zou ook de kaart van het Midden-Oosten fundamenteel kunnen wijzigen en de arbeidersklasse wereldwijd laten zien dat een alternatief op de vele varianten van het fundamenteel ondemocratische kapitalisme wel degelijk mogelijk is.

Noot:
1. Reuters, April 5.Free Jafar Panahi and all political prisoners in Iran

Autor: Emil

~ 03/05/10

Op 1 mei ging het hard mis, zowel in Rotterdam als in Nijmegen. De politie greep hard in, veel arrestaties. De reden in Rotterdam was omdat stokken voor vlaggen en spandoeken plots waren verboden omdat ze als “slagwapens” konden dienen, lulverhaal van jewelste natuurlijk. In Nijmegen was het sneuvelen van een ruit voldoende.

Wat betekent dit? Er is natuurlijk speculatie over waarom de politie zo hard ingreep, voor het eerst in 23 jaar in Rotterdam op deze manier. Maar wat belangrijker is, is wat de gevolgen zijn. Dit zet een belangrijk precedent tegen elke vorm van arbeidersverzet: stakingen, demonstraties, noem maar op.

Het Offensief artikel heeft ook een video en wat opviel aan die film was de enorme desorganisatie van de demonstranten. Dit is ook niet heel vreemd, na jaren gewoon te hebben kunnen lopen is zo’n plotse politierepressie iets wat je niet direct verwacht.

Ik acht het vrij waarschijnlijk dat het helemaal geen toeval is dat de politie juist dit jaar zo hard optrad, maar dat dit alles te maken heeft met de crisis en de rekening die de politiek ons wil presenteren. Arbeidersverzet past niet in dat plaatje…

Als dit beeld klopt heeft deze 1 mei een nieuwe fase in de klassenstrijd aangekondigd, eentje waarin de sfeer heel snel heel erg kan escaleren. Sleutelwoord voor de arbeidersbeweging is dus: organisatie. We moeten weer leren hoe een demonstratie van zelfs maar een paar honderd man, zoals in Rotterdam afgelopen zaterdag, de politie van zich kan afslaan. De kracht van de politie zit hem in dergelijke technieken: verdeel de groep in kleinere eenheden, isoleer individuen, drijf ze op een kluitje, chargeer, zaai verwarring, werk als collectief.

Maar zelfs zonder ordedienst had de Rotterdamse demo de dag nog kunnen winnen door niet verder te lopen, maar te gaan zitten. Zittende mensen kun je veel moeilijker in een nauw drijven. Dat had een van de organisatoren met een megafoon kunnen regelen. Tactische fout en de les meenemen naar de volgende keer.

Wat te doen? Juist nu dat de crisis zijn langdurige karakter aan steeds meer mensen steeds bloter laat zien, is het zaak de traditie van 1 mei weer te doen heropleven. Ik ben voornemens om in Limburg volgend jaar een 1 mei demo te helpen organiseren. Als we dat als beweging voor elkaar krijgen in niet enkele steden, maar in 10, 20 of 30 steden, dan is dat een super stap vooruit en een versplintering van de middelen van de politie.

Maar de volgende 1 mei is nog ver weg en tot die tijd is er nog veel strijd te leveren. De komende maanden zullen uitwijzen hoezeer de atmosfeer verslechterd, maar mijn advies is om per direct een nieuwe standaard agendapunt bij te zetten bij elke stakings- en demonstratie vergadering: Hoe verdedigen wij ons tegen de politie?

Autor: Emil

~ 13/04/10

“Sandd en Selektmail hebben het door het ministerie van Economische Zaken aangespannen hoger beroep verloren” zo bericht het Financieel Dagblad. Deze bedrijven, directe concurrenten van TNT op de geliberaliseerde postmarkt sinds 1 april vorig jaar, moeten zich nu houden aan eerdere afspraken om binnen 3,5 jaar (nu dus nog 2,5) 80% van de postwerkers een looncontract aan te bieden.

Dit is een goeie stap vooruit voor de postwerkers van deze bedrijven, waarvan nu nog 99% op stukloonbasis werkt, op basis dus van het aantal poststukken dat ze brengen. Maar toch is het niet zaak te hard te juichen.

Sinds 1 april 2009 is dus de post geliberaliseerd. Dit blijkt nu zo’n fiasco dat TNT zijn postdivisie in de verkoop doet, iets waarvoor eigenlijk alleen de staat als reële koper wordt geacht (hoezo “leve de vrije markt”?). Sandd en Selektmail hebben jarenlang slechts een deel van de post mogen rondbrengen, maar sinds die datum verloor TNT (dat op zichzelf ook een product is van de verkoop van de PTT post aan het Australisch bedrijf TNT) haar monopoliepositie en moest alle post vrijgegeven worden aan de wonderen der vrije markt… Nu dus een stap terug voor de bazen en hun winsten zou je wellicht denken, maar schijn bedriegt, er zijn wat problemen aan deze “overwinning”.

In de eerste plaats was deze zaak aangespannen door het ministerie van EZ. Het is geen gevolg geweest van eigen actie vanuit de postwerkers, een sector overigens die organisatorisch zeer zwak staat (althans, buiten de NT, zo weet ik uit eigen ervaring aangezien ik ook bij Sandd gewerkt heb). Nu is dat geen eeuwige waarheid en kan met de juiste strategie deze werkers ook georganiseerd worden, zo laat de ervaring dit zien in de geweldige strijd die de schoonmakers nu leveren, zoals ook vandaag weer met de bezettingsactie op het kantoor van de CSU in Uden.

Waarom doet EZ dit? Ik denk dat daar twee factoren aan ten grondslag liggen: 1. TNT zag zich in haar concurrentiepositie bedreigt en heeft haar invloedrijke contacten ongetwijfeld gebruikt om de regering onder druk te zetten daar iets tegen te doen. 2. Ik denk dat er ook een kwestie is van “damage control” wat betreft klassestrijd. Juist vanwege het feit dat arbeiders zich kunnen organiseren “bederft” de markt natuurlijk, en dat wil de bazenklasse niet. Dus voordat die vervelende arbeiders ook zaken gaan eisen als “30 cent brutoloon meer per uur” (zoals de schoonmakers), wordt daar dus een stokje voor gestoken door de hakken in het zand te zetten en Selekt en Sandd te dwingen een gewoon vast contract aan te bieden.

Maar hoewel over het geheel genomen we nog steeds te maken met een enorme achteruitgang in de betaling en omstandigheden van de postwerkers, is dit dus toch een belangrijke stap vooruit en wellicht een die prikkelt tot méér. De organisatie van de postwerkers biedt hiervoorde enige weg vooruit. Solidariteit tussen de postwerkers van de verschillende bedrijven is noodzaak. De relatief goed georganiseerde TNT werkers hebben daarbij de beste positie om het voortouw nemen tot basis-organisatie in de hele sector.

Autor: Emil

~ 03/04/10

Een klein projectje waar ik al een tijdje mee bezig ben: Links naar Links. Het is een portal voor linkse websites, weblogs, forums, archieven… noem maar op 🙂

Heb jij nog een linkje dat er zeker bij kan? Meld het maar!

Autor: Emil

~ 20/01/10

Op de Socialist Discussion yahoo group werd gister een opvallende tekst geplaatst door John Reimann, die het schreef. Misschien dat ik het nog vertaal, als de behoefte er is, want dit is een prima antigif tegen de propaganda in het nieuws dat de troepen er zijn om de orde te bewaren. Of ja, daar zijn ze inderdaad ook voor, maar de vraag is: wiens orde?

Veel leesplezier!

Haiti – The State Apparatus Collapsed Too

When the 7.0 earthquake struck Haiti a little over a week ago, a lot more than buildings and infrastructure collapsed. While the presidential palace crumbled, so did the state infrastructure. In a country as desperately poor as Haiti, and with such revolutionary traditions, first and foremost in importance in this state infrastructure are the forces of repression. These forces – in the form of the police – disappeared entirely from the streets of Port-au-Prince after the earthquake. For US capitalism, this was a terrifying situation.

US “Asserting Authority”
The Obama administration had to act fast. In slightly over a week, it is expected that some 10,000 US troops will have arrived there. Airlifted in with them will be their trucks, fuel, rations, water, and arms. As the Wall St. Journal reported (1/15/10), “Hillary Clinton told Fox News that a chief aim of the US effort was to ‘assert authority’ and to ‘reinstate the government’ in Haiti.”

In this, the US regime is in full accord with the advice of the arch-conservative Heritage Foundation, which advised, “We should rapidly deploy sufficient US military and civilian forces to help Haitians restore order in the capital of Port-au-Prince and in surrounding areas.” They cannot say it openly, but what they mean is that the state authority, first and foremost the forces of repression, must be restored immediately.

This takes priority over providing food, water and medical supplies. Doctors Without Borders, for instance, has complained that five of its planes were refused landing permission at Port-au-Prince and had to divert to Santo Domingo. This included a plane with an entire portable hospital. Benoit Leduc of this doctors’ group said that “hundreds of lives” were lost as a result. Mexican authorities have complained that its planes, also carrying medical equipment and food, were refused landing rights. Venezuela and Cuba haven’t even bothered trying to send planes to Port-au-Prince, knowing that the US military would not allow them to land under any circumstances; they just sent their planes to Santo Domingo also.

US Media Distortions
Over the years, the US corporate-controlled mass media has pictured impoverished Haiti as being violent and nearly ungovernable. They have built up this racist image in order to obscure the extreme measures that imperialism took to repress the self-liberated former slaves of Haiti. These steps included the extortion of some $23 billion (in today’s dollars) by France and the near-20 year occupation of Haiti by US Marines (starting in 1915). Now, they are ratcheting up the propaganda, as images of chaotic and violent crowds fill the media.

Is the emphasis on landing troops and military equipment necessary?

Naturally, after this extended delay, some desperate people will resort to violence, but the overall situation is remarkably different. As al-Jazeera (www.english.aljazeera.net
) reports: “While there were reports of isolated incidents of violence, for the most part, there was an ‘organized calm’ in the capital.” Even US Lieutenant-General Ken Keen had to admit to al Jazeera that “The level of violence that we see now is below the pre-earthquake levels.” And the Wall St. Journal, written more to keep the heads of corporate America informed than for propaganda purposes, reported (1/19/10), “US officials have blamed security concerns for holding up providing relief. Yet a team of Cuban doctors were seen Monday treating hundreds of patients without a gun or soldier in sight.”

Dr. Evan Lyon of Partners in Health commented to DemocracyNow.org that
“There are no security issues…. I’m staying at a friend’s house in Port-au-Prince. We’re working… as volunteers…. We’ve been circulating throughout the city until 2:00 and 3:00 in the morning every night, evacuating patients, moving materials. There’s no UN guards. There’s no US military presence. There’s no Haitian police presence. And there’s also no violence. There is no insecurity.” By the end of this week, though, there will be plenty of US and UN soldiers on the streets, but clearly their presence is not needed to maintain the rescue efforts. They are there to reinforce the capitalist state authority.

The result is that Port-au-Prince is becoming like a fortress. Sebastien Walker reports to DemocracyNow that where “the United States has taken control(,) it looks more like the Green (militarized) Zone in Baghdad than a center for aid distribution.” A Haitian “man in the street” commented to DemocracyNow that, “These weapons they bring, they are instruments of death. We don’t want them. We don’t need them. We are a traumatized people. What we want from the international community is technical help—action, not words.”

US Capitalism Terrified
This is the unreported reality, and a terrifying one it was to US capitalism. Here you had a country with a long history of struggle. It was not so long ago (2005) that the US helped engineer a coup that ousted a popular leftist president, Jean-Bertrand Aristide, who is now in exile in South Africa. This president had launched a literacy program, funded the building of schools and medical facilities and sharply raised the minimum wage. This last was a real crime since under the leadership of ex-US president Bill Clinton and UN Secretary-General Ban Ki-Moon, the strategy has been to develop Haiti as a source of ultra-cheap labor. Aristide also launched a campaign to recover the $23 billion that France had extorted from it back in 1825.

Even more dangerous was the threat of a Haitian working class mobilizing on its own. The partial example of the 1985 earthquake in Mexico City should be recalled. There, when the state forces failed utterly to provide help, neighborhood committees self-organized and performed their own rescue operations. These committees then became the basis of a community movement that opposed the right-wing national government. The difference with Haiti is that in Mexico the state apparatus did not collapse almost entirely; in Haiti it did. Therefore, in Haiti the danger to capitalism was even greater.

This does not mean that capitalism would have been overthrown overnight, but the danger of this developing over a fairly short time was real. And in any case, they had Aristide waiting in the wings. To have him return to Haiti would compound the problem US capitalism faces throughout Latin America, where a populist movement has put hostile regimes in power in a series of countries. On top of that, US capitalism’s most threatening rival, Chinese capitalism, is making increasing inroads in the region.

Naturally, capitalism cannot allow a state of continual chaos and utter breakdown such as exists in Haiti now. They need a certain amount of stability, a somewhat functioning infrastructure, plus a working class that is not absolutely starving. US capitalism would also be utterly discredited, both at home and abroad, if they stood by, New Orleans-style, and did nothing. Finally, there is the consideration of regimes such as those in Venezuela and Cuba further increasing their influence. Therefore, some rescue and aid measures have to be taken.

The Future
The situation in Haiti bears being closely watched. From afar, it is impossible to tell to what degree the working class is or will organize to assert its class interests in the immediate future. If they do so, clashes with the US and UN troops are likely. However, it must be realized that the US military command is in a risky situation. Many of their troops are black, meaning they will tend to have a sympathy with the Haitian people. Maybe even more important, the troops, including National Guards from Pennsylvania and Florida, are headed for or are already in Haiti. Especially these National Guard troops would be open to considering the needs of their class brothers and sisters in Haiti. A campaign of fraternization with these – as well as the UN troops – would go a long way towards undermining their intended role of repression. (It should be noted that it is extremely unlikely that the Obama administration intends any long-term military occupation of Haiti.)

Several large US unions are now mobilizing to send aid to Haiti. This is being done so far under the control of the established union officialdom. This establishment has a long history of acting as the labor face for the US State Department and even the CIA. They have no intention of breaking with this criminal tradition in this instance. However, in the United States, there are many thousands of Haitian members of these unions. Through these and other active members of the unions, independent teams of US workers could be sent to Haiti. They could be sent both to bring aid as well as to organize direct links between the Haitian workers’ movement and organizations and that in the United States.

In this way, the working class in both countries could start to move forward.

Autor: Emil

~ 19/01/10

Haiti Het pamflet (in PDF) kun je downloaden door op het plaatje te klikken. Dit is de volledige tekst:

Solidariteit met de Haïtiaanse arbeiders en boeren!

Kapitalisme faalt… Steun een socialistisch alternatief!

Offensief eist:

– Onmiddellijke massale financiering van hulp en heropbouw na de aardbeving
– Democratische controle over alle hulp en noodmaatregelen: reddingsoperaties, hulp, huisvesting van de getroffen bevolking. Grootschalige programma’s van heropbouw gecontroleerd door democratisch verkozen comités van arbeiders, landarbeiders en armen in elk gebied
– De bouw van huizen, ziekenhuizen, scholen, wegen en infrastructuur van degelijke kwaliteit.
– Kwijtschelding van alle buitenlandse schulden

Een ramp van enorme proporties heeft zich ontvouwen op Haïti, in het Caraïbisch gebied, waarvan we tot dusverre alleen een klein overzicht gehad hebben. 70 000 lichamen geborgen, 200 000 doden verwacht, 1,5 miljoen mensen dakloos. De bevolking zal er jaren en decennia over doen om hun levens en thuis weer op te bouwen, tegen de achtergrond van een ongelooflijke totale verwoesting van de maatschappij, zowel fysiek als sociaal.

Maar ondanks de onvoorspelbaarheid van aardbevingen is deze ramp alles behalve slechts natuurlijk. De totaliteit van de verwoestingen door de aardbeving is een gevolg van de ongebreidelde uitbuiting die winst boven alles stelt – gezondheid, veiligheid en het welzijn van de Haïtiaanse bevolking. Slechts 52% van de volwassenen kan lezen of schrijven, vóór de aardbeving was meer dan 70% van de bevolking werkloos en meer dan 80% van de bevolking leeft in (extreme) armoede. De Haïtiaanse arbeiders en boeren strijden al decennia voor zelfs de meest basale middelen om te overleven, terwijl de VN bezettingsmacht, de staat en de heersende elite de sociale ellende zonder mededogen in stand houden. Nu de hoofdstad Port-au-Prince in puin ligt, ontstaat er een kans voor de elite om Haïti te herbouwen in hun belangen. Maar er is ook een kans ontstaan voor de arbeiders en boeren om hun recht te claimen op hun Haïti, een Haïti waar ze niet gedwongen zijn om te wonen in bouwvallige huizen en slechts werken om de zakken te vullen van de elite in het binnen- of buitenland.

Na het zien van de verschrikkelijke beelden is er een sterk en prachtig verlangen om iets te doen, om iets te betekenen voor anderen in hun tijd van nood. Onze acties zijn het sterkst als we deze zelf organiseren en als we gezamelijk opkomen voor eenheid. Juist nu kunnen we de grootste impact hebben door ons op een directe manier solidair op te stellen met de onafhankelijke sociale beweging in Haïti. Zij vormt de beste mogelijkheid voor de Haïtiaanse bevolking en heeft onze hulp hard nodig. En wij zijn in de beste positie om ze te helpen in ons gezamelijke belang in de strijd tegen een systeem dat ons allen uitbuit in naam van de winst.

We roepen op voor solidariteit, van mens tot mens, in de strijd tegen het systeem. Het is niet slechts een oproep voor geld voor eerste hulp, maar ook een onafhankelijke daad van internationale solidariteit dat het bankroet van de bezettingsmacht, de multinationals en Haïtiaanse elite benadrukt. Deze bankroete instanties zijn in de eerste plaats verantwoordelijk voor de vervallen staat van Haïti.
Er zal geld en eerste hulp worden gegeven als liefdadigheid tot de volgende ramp. Onze actie is juist niet beperkt tot slechts humanitaire liefdadigheid. Het is geen a-politieke actie en we moeten geen ondersteuning geven aan hen die profiteren van het lijden van anderen. Het moet juist een daad zijn van solidariteit naar de strijdbeweging van de mensen in Haïti en hun organisaties en tegelijkertijd een afwijzing van de totaal incapabele Haïtiaanse elite en hun staatsapparaat die Haïti in de ellende houden zal.

We hebben contact met een organisatie in Haïti – Batay Ouvriye (arbeiderstrijd) en we zetten onze middelen en tijd in om Batay Ouvriye te helpen met de heropbouw na de ramp en de strijd te ondersteunen voor een beter Haïti en een betere wereld. Batay Ouvriye is een strijdbare grassroots organisatie van arbeiders en boeren en is in heel Haïti georganiseerd, met name in de industriële sweatshops en vrijhandelszones.

Als u ons hierin wilt ondersteunen, verspreid dan deze flyer onder familie, vrienden, kennissen en collega’s. U kunt contact opnemen met ons via info@offensief.nl en u kunt meer nalezen op offensief.nl

Arbeiders en armen moeten eigen onafhankelijke organisaties opzetten: vakbonden en partijen. Daarmee moet worden opgekomen voor een echte verandering op basis van een socialistisch alternatief dat aansluiting vindt bij de arbeiders en armen in de regio en op het hele continent.
– Stop de handelspolitiek die wordt opgelegd door de Wereldbank en het IMF
– Overheidssteun voor de kleine boeren
– Werk en een leefbaar loon voor iedereen
– Middelen voor degelijk onderwijs en publieke gezondheidszorg
– De middelen en de sleutelsectoren van de economie moeten onder publiek bezit komen met democratische arbeiderscontrole en –beheer
– VN-troepen moeten weg uit Haïti – stop de imperialistische bemoeizucht
– Voor een nieuwe massapartij van de arbeiders en armen met een socialistisch programma
– Voor een socialistisch Haïti met een democratisch gecontroleerde geplande economie onder de controle en het beheer van de arbeiders, als onderdeel van een vrijwillige socialistische federatie van het Caraïbisch gebied

Newer Posts »