Autor: Emil

~ 06/03/11

De resultaten zijn dus binnen. In Limburg is de PVV zelfs de grootste geworden (met 5000 stemmen meer dan het CDA). Maar desondanks heeft de regering toch niet de benodigde meerderheid behaald voor de komende Senaatsverdeling (de nieuwe Senaat wordt overigens pas op 23 mei geïnstalleerd). Echter, links – PvdA, GroenLinks en SP – heeft ook niet bepaald een meerderheid, slechts 27 zetels zullen ze in de nieuwe Senaat bezetten, 10 minder dan de regering.

Pieter Brans heeft er zijn visie op gegeven en ik deel de conclusie dat alleen strijd de regeringsplannen echt van tafel krijgt. Dat heeft niet alleen te maken met het feit dat PvdA en GroenLinks niet echt linkse partijen zijn (beide zullen vast concessies doen richting bezuinigingen). Zelfs Tiny Kox haastte zich op de verkiezingsavond te zeggen dat “elk wetsvoorstel bekeken zal worden” (iets wat aansluit bij Roemer’s uitspraak dat de SP niet principieel tegen bezuinigingen is, maar alleen tegen dergelijke maatregelen op de “verkeerde” plekken). Het heeft er ook mee te maken dat louter parlementaire oppositie geen alternatieven opbouwt.

Hier ligt er toch een lacune bij het betoog van Pieter, iets waar een beetje overheen wordt gekeken: Waarom dropt de SP zo sterk in steun? En, als we dit weten, kan de SP dan wel een basis vormen voor en leiding geven aan  strijdbewegingen?

De reden waarom de SP zo zakt, naar mijn bescheiden mening, is vanwege de rechtse koers richting realpolitik die de partij al jaren maakt. Daar is op deze blog al meermalen over geschreven, dus ik zal mezelf niet herhalen. Mensen hebben geen behoefte aan een wat linksere variant van een transparant failliet systeem. De antwoorden die de partij aandraagt zijn geen antwoorden. Hierdoor ligt er een vacuüm in politieke behoefte van de werkende klasse, wat elke vorm kan aannemen zolang dat initiatief wordt overgelaten aan pro-kapitalistische politici.

Wilders is daarvan een voorbeeld. Hij nam zeer effectief het stokje over van de SP als dé anti-establishment partij. De SP heeft dat bij deze verkiezingen weer terug proberen te pakken met haar slogan “NU SP – Protest!”, maar dat lijkt niet te zijn gelukt. Het verhaal wat we zagen bij de Tweede Kamer verkiezingen vorig jaar draaide min of meer opnieuw af.

Hoewel, toch niet helemaal. De feitelijke steun voor de PVV ligt lager dan vorig jaar. Ze hebben 9 zetels gekregen, wat zich vertaald naar 18 in de Tweede Kamer, terwijl ze er 24 hebben. De holle retoriek van Wilders lijkt dus al zijn hoogtepunt te hebben gehad. Maar het vacuüm duurt voort en er zullen vast weer andere trucs uit de hoge hoed komen mocht Wilders’ clubje weer uiteen spatten.

De SP is al met al ook niet het antwoord gebleken. In haar post-groeispurt fase van 1994 tot 2006 lijkt de partij steeds minder een mogelijk alternatief te zijn voor de arbeidersklasse. Althans, de partijmachine. De SP heeft nog steeds veel activisten die goed werk doen en soms het verschil maken. Ron Meyer bijvoorbeeld in Heerlen heeft in 2010 een vitale rol gespeeld in de organisatie en radicalisatie van de schoonmakers, een voorheen apathische sector. Onder de slogan van “Respect!” is deze groep getransformeerd naar een strijdbare sector die zich niet zomaar meer laat commanderen. Dergelijke arbeiders-leiders hebben we veel meer nodig.

Helaas worden dergelijk waardevolle mensen slechts gezien als een “gezicht” dat je op het merk SP kunt plakken. Dat de partijleiding niet openstaat voor een linksere koers door deze “plakkers” laten de royeringen wel zien die leden van bijvoorbeeld IS en Socialistisch Alternatief hebben ondergaan. De partij is er alleen maar ondemocratischer op geworden en de cultuur van ja-knikken versterkt. Daarmee is het mechanisme om de partij te transformeren en tot een potentiële arbeiderspartij te maken, verstompt.

Srijdbewegingen zullen het dus een tijd lang moeten stellen zonder een degelijk politieke leiding. Klein links (IS, Socialistisch Alternatief, Doorbraak, NCPN/CJB, etc) kunnen daar maar in zeer beperkte manier een invulling aan geven. Desondanks zal het binnen de SP wel degelijk blijven borrelen. Toekomstige splits zijn ook niet uitgesloten.

Dat herinnert me er overigens aan: de CDSP/Solidara kwestie! Waar ging dat ook alweer over? Bij de vorige Senaatsverkiezing in mei 2007 werd Düzgün Yildirim gekozen voor de SP door de SP provinciale statenleden. Dit was echter niet de bedoeling van de partijleiding (Yildirim stond op een onverkiesbare plek, de SP PS leden hadden echter met voorkeusstemmen Yildirim verkozen) en deze eistte, op haar zo charmante manier…, dat Yildirim zou aftreden. Om dergelijke voorvallen in de toekomst te voorkomen werd er een nieuwe regel verzonnen door de partijleiding: de SP PS leden moeten zich voortaan aan de lijstvolgorde houden, dat heet, stem altijd nummer 1. Democratie heet dat dan.

Hoe dan ook. Yildirim protesteerde en zette in juli het Comité Democratisering SP op, iets waar Socialistisch Alternatief (destijds nog Offensief) zich bij aansloot. Dit had het potentieel om een grote groep SP’ers te bereiken en een campagne op te zetten voor democratische hervormingen in de partij, iets wat de arbeidersbeweging ten goede zou komen aangezien zo veel meer stromingen in de arbeidersbeweging een thuis konden vinden in de partij, waardoor de partij dan ook het potentieel zou hebben om een echte klassepartij te worden.

Maar de door de rechterzijde gedomineerde partijleiding – die bij zoiets alles te verliezen heeft – wilde er niets van weten en royeerde Yildirim. Helaas trok dit het gros van de mensen bij het CDSP leeg richting een split dat Yildirim verzekerde van zijn zetel in de Senaat. De split kreeg de naam Solidara en bestaat nog steeds. Daarna schijnt de partij nog een keer gesplit te zijn, maar ik ben het overzicht sinds begin 2008 kwijt en het interesseert me ook niet zoveel.

Dat het eigenlijk niemand wat interesseert blijkt ook uit de verkiezingsresultaten van deze “partij”. Bij de Europese verkiezingen in 2009 haalde ze daar een spectaculaire 0,2% van de stemmen (volgens Wikipedia). Bij de gemeenteraadsverkiezingen vorig jaar ging het al niet veel beter en haalde ze een score van 0,9% in Zwolle (de enige plek waar ze meedongen). Nu deed Solidara mee in Overijssel en Drenthe en behaalde ze respectievelijk 0,16% en nul zetels (ik zie geen exacte percentages bij deze pagina). Het lijkt er dus op dat Düzgün na 23 mei een nieuwe baan moet gaan zoeken.

Met het einde van dit voetnootje komt ook een einde aan een meningsverschil die we destijds hadden en we uiteen zette in een Open Brief begin 2008. Een toenmalig lid van Offensief zag het namelijk helemaal zitten met Solidara en werd er zelfs partijsecretaris voor. De meerderheid van onze groep kon zich hier echter niet in vinden en vond dit gedrag uitermate schadelijk. Hij voelde zich blijkbaar niet serieus genomen en zei z’n lidmaatschap op. Later heb ik nog even vernomen dat hij de revolutie was begonnen bij GroenLinks en tegenwoordig zit hij bij de Vonk, om maar met Ted Grant’s woorden te spreken, de “twee mensen en hun hond” sectie van het IMT. Een beetje jammer dat het Nederlands revolutionair linkse landschap zo nog verder versplinterd is geraakt, het is al allemaal zo klein.

Hoe dan ook, strijd is nodig. De regering heeft inderdaad een minderheid, maar slechts een uiterst marginale. De SGP, 50+, D’66 of een andere partij hoeft slechts steun te geven, al is het maar met één zetel, om wetten erdoor te krijgen. De SGP lijkt hiervoor de meest willende kandidaat.

Ook zal de strijd op zichzelf nieuwe arbeiders-leiders opleveren, een voorhoede kweken. Het is de taak van communisten om daaraan een degelijke basis te geven.

Autor: Emil

~ 08/03/10

Er is van alles gaande de afgelopen weken en maanden in de International Marxist Tendency. In de afgelopen 18 maanden hebben ze zo’n 2000 van de 4500 leden verloren doorheen hun organisatie. Dit lijkt vrij weinig en dat is het natuurlijk ook, het lage aantal is een reflectie van hoe klein revolutionair links eigenlijk is. De afgelopen weken gaan de ontwikkelingen echter zeer snel allemaal. Dus ik maak er even een overzichtje van.

Allereerst: IMT? Watte? Juist ja. Offensief is onderdeel van het Committee for a Workers International, een internationale organisatie actief in zo’n 40 landen op alle continenten. Het CWI werd opgericht in 1974 en groeide uit tot een vrij invloedrijke revolutionaire vleugel in de oude arbeiderspartijen.

Deze situatie veranderde volledig met de val van de Stalinistische regimes en de verrechtsing van de arbeiderspartijen, zoals de PvdA in Nederland. Binnen het CWI had dat ook haar weerslag en creëerde dat een split in de organisatie waarin een aantal leidinggevende leden, zoals Ted Grant en Alan Woods, een nieuwe “internationale” opzette, dit werd uiteindelijk de IMT. Lees vooral op wikipedia meer hierover.

Offensief in Nederland is nooit gesplit in een CWI en IMT groep, maar ook hier vind je tegenwoordig een “IMT afdeling” die Vonk heet, effectief een eenmansblog. Mijn “working assumption” is dat hij vanuit Vlaanderen gestuurd is om iets op te zetten in Nederland. In België kende we helaas wel een split, die was destijds vrijwel precies door het midden met zo’n 30 leden aan beide kanten. Onze afdeling, de LSP, is sindsdien in krachten en invloed gegroeid, de Belgische Vonk heeft nog steeds om en de nabij de 30 leden omdat ze star blijven vasthouden aan het werken in de Vlaamse variant van de PvdA, de SP.a.

Anderhalf jaar geleden was er een grote split in de Pakistaanse sectie van de IMT. Deze sectie was altijd hun grootste met zo’n 2500 tot 3000 leden. Hiervan verloren ze op z’n minst 1000 leden. Dit gebeurde nadat ze een leidinggevend lid van deze sectie, Manzoor, zonder pardoes uit de organisatie hadden gezet, na jarenlang een grote held van de IMT te zijn geweest. Hij was bijvoorbeeld hun enige parlementariër. Veel leden pikte dit dus niet zonder meer en vertrokken. De Pakistaanse sectie is nog steeds de grootste, maar heeft nu nog maar 1000 tot 1500 leden.

Een paar weken geleden was er opeens een nieuwe ontwikkeling waarin een conflict tussen de Spaanse leiding en de internationale leiding in Londen werd “opgelost” door de Spaanse leiding uit de IMT te zetten en splits te organiseren (!) in de Spaanse, Venezolaanse, Colombiaanse en Mexicaanse secties tussen een veelal “ontrouwe” meerderheid en “getrouwe” minderheid. De Spaanse sectie was de geldkoe voor de IMT, het was de grootste sectie in Europa, veel groter dan bijvoorbeeld de Britse sectie zelf dat niet verder komt dan 100 leden.

En de afgelopen dagen, vrijwel parallel aan deze ontwikkeling, ontstond er een internationale fractie, gestart door de secties van Zweden, Polen en Iran. Hieraan sloot zich kort erna ook een Britse minderheidsfractie aan. Deze fractie wierp politieke vraagstukken op rondom democratie en de bureaucratische organisatie. Met name Heiko Khoo, lid sinds 1981 en iemand die bijvoorbeeld de IMT “landmarker” op het internet heeft gezet met bijvoorbeeld de website marxist.com, wierp zich op als een pleiter voor meer openheid en democratie.

Een van zijn stellingen is dat hoewel democratie natuurlijk altijd al een belangrijk vraagstuk is geweest voor Marxisten, dit nieuwe tijdperk – het tijdperk van het internet – het “democratisch centralisme” ondermijnt. Met “democratisch centralisme” moet worden opgemerkt dat hij een cultuur bedoeld die we beter kunnen omschrijven als bureaucratisch centralisme, oftewel een cultuur waarin alle discussie van hoger hand wordt bepaald, deze altijd intern moet plaatsvinden via de “democratische structuren” en waarin leden die zich organiseren rondom bepaalde discussiepunten, worden ontmoedigt. In deze tijd, waarin instant communication tussen personen wereldwijd de norm is, zijn dergelijke organisatievormen niet alleen ondemocratisch (dat waren ze al), maar ook volledig achterhaald.

Welnu, deze internationale fractie had een interne website opgezet waarin IMT leden konden discussiëren over deze zaken. Binnen enkele weken begon het “uit de hand” te lopen voor de leiding in het internationaal secretariaat van het IMT en beveelden ze Heiko om de website offline te halen voor afgelopen woensdag, waarin hij gehoorzaamde. Eergister ging de leiding rondom Alan Woods nog een stapje verder en zette ze Heiko maar helemaal buiten de organisatie, zonder dat hij de kans had om zich te verdedigen.

Hoe ik dit allemaal weet? Heiko heeft een dikke middelvinger opgestoken richten de bureaucraten in Londen en de interne discussie site weer online gezet en deze zelfs publiek gemaakt, je kunt hem vinden op www.karlmarx.net en hier vind je werkelijk een schat aan documenten die een goed beeld geven over de interne cultuur van de IMT. Als je het zo leest realiseer je je dat het niet voor niets was dat de leiding zo panisch is voor openheid van discussie. Ze is simpelweg incapabel om een fatsoenlijk inhoudelijke discussie te voeren en grijpt daarom terug op bureaucratische trucs. Heiko heeft hierover ook een bijdrage gedaan op een IMT Winterschool waarin hij dergelijke structuren analyseert.

Vandaag werd bekend dat de IMT leiding erop heeft aangedrongen om de Iraanse sectie uit de organisatie te zetten en dit ze ook is gelukt. Dit voorspelt weinig goed voor de Polen en Zweden, ik gok dat het nog een kwestie van dagen is voordat ook zij vertrokken zijn of uitgezet zijn.

Hoe verder? Het moge duidelijk zijn dat de meltdown in de IMT nog maar net begonnen is en elke actie die hun internationale leiding onderneemt lijkt de boel alleen maar te verergeren en te versnellen. De vraag mag zo onderhand gesteld worden of het IMT over een jaar nog wel bestaat…

Wat kunnen we hiervan leren? Een heleboel dingen en daar zal ik in de toekomst nog wel vaker op ingaan. Voor nu voldoet het even om te stellen dat bureaucratie niet iets unieks is binnen de rechtervleugel van de arbeidersbeweging, zoals in de Nederlandse SP, maar vrij universeel is. Het gaat m.i. om vrij elementaire menselijke karaktertrekjes zoals conservatisme en routinematigheid (bij oudere mensen) en hyperactiviteit en ongeduld (bij jongeren), een angst om je positie kwijt te raken, prestige, etc, etc.

Socialisten moeten serieus zijn hierin en ik hoop dat er wat meer grondig onderzoek voorhanden is op dit gebied. Het gaat erom zekeringen in te bouwen die dergelijke structuren uit de weg gaan ipv ondersteunen. Hierover zal ik de komende tijd ook vast nog meer gaan schrijven.

« Older Posts