Autor: Emil

~ 11/12/11

Morgen is dus de grote dag 🙂

Ik ben zelf de spreker die het eerste deel zal inleiden. Ik zal ongeveer in een 20 minuten kort een overzicht geven over de achtergronden van de crisis, de transformatie van een economische crisis naar een politieke (inclusief Occupy!) en proberen de vooruitzichten te schetsen voor wat de alternatieven kunnen gaan zijn.

In het tweede deel zullen we een debat hebben aan de hand van een aantal stellingen. Iedereen wordt uitgenodigd om daarbij mee te doen met de prikkelende stellingen. In het derde stuk gaan we concreet nadenken over de initiatieven die wij kunnen ontplooien, in Sittard. Wij, met nadruk, omdat daar ook jouzelf mee bedoelt wordt.

Kom dus vooral! Morgen, om 19:30, in Café Bloem, op de markt in Sittard!

Kom van die bank! De verandering begint bij ons! Wij zijn de 99%!

Autor: Emil

~ 19/11/11

Vandaag op de voorpagina van het pulpblaadje van de Persgroep: “VVD: Pak uitkering Occupy-activist af“. Ook de Telegraaf heeft het er over. De boodschap is duidelijk: Alle Occupiers zijn bijstandstrekkers en vieze profiteurs die nu op kosten van de hardwerkende Nederlander op het Malieveld, etc. zitten te blowen.

Oh ja? (more…)

Autor: Emil

~ 06/11/11

Vandaag was er in Sittard voor de tweede week een Occupy bijeenkomst. Vorige week zaterdag was de eerste, maar daar moest ik helaas verstek laten gaan. Vandaar dus pas dit eerste stukje. (more…)

Autor: Emil

~ 09/03/11

In de Volkskrant van vandaag staat een dubbelinterview met de Europarlementariërs Dennis de Jong (SP) en Bas Eickhout (GroenLinks). Helaas staat het stuk niet online (althans, ik vind het niet), maar in de papieren versie staat het op pagina’s 14 en 15 onder de kop “Europa maakt een grote vlucht vooruit”.

Wat is de kwestie? De EU trekt bepaalde lessen uit de afgelopen periode waarin grote geldsommen werden neergelegd om te voorkomen dat Griekenland en Ierland failliet gingen. Er werd preventief gehandeld bij Portugal en Spanje (en dat gevaar is zeker nog niet weg). Hoe reageert de elite achter het Europese project? Zoals ze eigenlijk consequent heeft gereageerd bij elke crisis en tegenslag de afgelopen 60 jaar: door een vlucht vooruit te nemen.

Er wordt nu voorgesteld om “verregaande afstemming” te bereiken op het gebied van “economie, financiën, sociaal en fiscaal beleid” en om een “harmonisering” van onder andere de vennootschapsbelasting, aldus de krant.

Voor de goede orde, dit is natuurlijk een harmonisatie vanuit het standpunt van de elite. Zaken als een “flexibele arbeidsmarkt” (lees: baanonzekerheid), hogere BTW en een einde aan de CAO zijn niet bepaald voorbeelden van sociale vooruitgang. Maar wat hadden we anders verwacht? Het Europese project is altijd al een project van de heersende klasse geweest, in de interesses van die klasse.

Maar waarom die vlucht vooruit? Waarom streven naar meer eenheid, juist wanneer iedereen (?) het heeft om de “zwakke broeders” maar af te stoten?

De lange termijn strategie, vanuit het oogpunt van de Europese kapitalisten, is gebaseerd op de realisatie dat de individuele lidstaten geen partij vormen voor de grote machten op de planeet, zoveel werd na de Tweede Wereldoorlog wel duidelijk, met name voor Duitsland en Frankrijk. Eenheid is dus noodzaak wil Europa een “meest concurrerende en dynamische kenniseconomie van de wereld te worden” (een van de expliciete doelen van de Lissabon Agenda).

De  EU liep echter tegen haar eigen grenzen op bij het uitbreken van de crisis. Het idee dat na de invoering van een economische en monetaire unie, een politieke unie wel zou volgen, dat bleek echter niet zo te zijn en dus zaten de Europese mogendheden met de handen in het haar: Wat te doen met Griekenland, Ierland en die vele andere lijken in de kast? De oplossing is dus hetzelfde oude riedeltje: Verdere eenheid.

Dennis de Jong schreeuwt moord en brand over deze ontwikkeling, die door beide Europarlementariërs als de grootste sinds de invoering van de Euro wordt gekenmerkt. Enkele citaten:

“Tot nog toe was  er sprake van vrijblijvende coördinatie, straks is er Europese dwang”

“Voor je beslist zoveel macht uit handen te geven, moet je eerst alle opties onderzoeken. Ook de opsplitsing van de Eurozone in een zwakker en sterker deel”

“We zijn al eerder gedwongen de Europese vlag op de Tweede Kamer te plaatsen”

“Neem het afschaffen van de grenscontroles, dat is toch prettig, reizen zonder paspoort. Ik werkte destijds voor Justitie en iedereen wist daar: dit is maar de helft van het verhaal. De andere helft was dat met de grenshokjes ook ons asielbeleid zou verdwijnen”

“De vlucht naar voren is het enige wat Rutte en zijn collega’s kunnen bedenken. Nog meer Europa. Ze doen alles steeds in de verkeerde volgorde”

Het is duidelijk wat  de boodschap van Dennis is: Die grote boemannen uit Europa pikken onze soevereiniteit af. Straks zijn wij een provincie van de EU. Wij hebben niks meer te vertellen over onze zaken. Daarom moeten we “minder Brussel” hebben (SP verkiezingsslogan bij de afgelopen Euro verkiezingen) en meer Den Haag.

Wat een nationalistische onzin.

Het idee stoelt op het Keynesianisme als alternatief op het neoliberalisme. Korte uitleg. Na de Tweede Wereldoorlog kende het kapitalisme haar langste en grootste groeiperiode uit haar geschiedenis. In deze periode werd een strategie toegepast van de econoom John Maynard Keynes die voorstelde dat crises op te lossen zijn door te investeren in de economie als de economische groei stagneert en te sparen als er sprake is van stijgende groei. Op deze politieke basis werd de welvaartsstaat (ook wel denigrerend de “verzorgingsstaat” genoemd) uitgebouwd. De economische basis was natuurlijk de lange economische boom. De sociale basis was de klassenstrijd, de welvaartsstaat was een manier om de arbeidersklasse af te kopen en de sociale vrede te bewaren.

Dit had echter het vervelende effect, voor de kapitalisten, dat de arbeidersklasse steeds sterker werd en steeds meer politieke toegevingen ging eisen. Mei 1968, de grootste algemene staking uit de Franse geschiedenis (en er gebeurde meer dat jaar in Italië en andere landen), was daarin het keerpunt. Politiek werd de keuze gemaakt door de kapitalisten om een andere koers te volgen, vanaf 1973-75 komt daar de economische crisis bij. Thatcher en Reagan vertegenwoordigde dat nieuwe politieke geluid van de kapitalisten, iets wat zij “monetarisme” noemde en wat later doorontwikkeld is naar neoliberalisme.

Een van de economische peilers van neoliberalisme is het beheersen van de inflatie. Het verhaaltje dat erbij verteld wordt is dat inflatie betekent dat de economische groei gestimuleerd kan worden, hetgeen werkgelegenheid betekent.

Dit is een leugen. Een lage inflatie betekent een laag overheidstekort, hetgeen een strikte bezuinigingsdiscipline inhoudt. Hetgeen dus sociale aanvallen inhoud. De inflatie wordt doelbewust gebruikt als wapen om de arbeidersklasse te disciplineren, dat heet: de georganiseerde arbeidersbeweging zoveel mogelijk kapot te maken. Dit is iets wat Dennis niet begrijpt, getuige dit citaat: “[Het opkopen van obligaties] behoort niet tot de taken van de ECB, de bank moet inflatie bestrijden”.

Maar terug naar het Keynesianisme. De SP is een partij die staat voor “vroeger was alles beter”, de welvaartsstaat moet weer terugkomen, we draaien de klok terug. Niet het kapitalisme maar het neoliberalisme is de grote boosdoener. Dit is een illusie. Zelfs al zou er genoeg geld zijn om de Keynesiaanse strategie nieuw leven te doen inblazen, dan nog gebeurde het niet juist omdat de kapitalisten koste wat kost willen voorkomen dat ze feitelijk gaan betalen voor strijdbare arbeidersbeweging die hun ondergang kan betekenen. Keynes is dood en daarmee het reformisme.

Wat we nodig hebben is een radicaal andere strategie. Niet Keynes, maar Marx. In zijn tijd pleitte hij voor de vereniging van de Duitse natie (die destijds was verdeeld over talloze kleine vorstendommen, etc.). Niet uit een nationalistisch idee, maar omdat dit de democratische en de fysieke ruimte gaf om de arbeidersklasse als klasse te organiseren.

Op een gelijkaardig niveau zouden we nu naar Europa moeten kijken. Het is ontegenzeggelijk waar dat het kapitalisme een globaal systeem is en willen we een positief alternatief daar tegenover stellen, moeten we ook op een globale schaal denken. Met om te beginnen, voor ons dan, Europa.

Natuurlijk is de EU een kapitalistisch project, maar is Nederland dat niet ook bijvoorbeeld? Pleiten voor “minder Brussel” is net zo onzinnig als pleiten voor “minder Den Haag”. De kwestie is juist een democratische: hoe krijgen we het voor elkaar dat Europa onze belangen gaat vertegenwoordigen, als trans-Europese arbeidersklasse?

Willen we een alternatief vormen op het kapitalisme dan moet de arbeidersklasse zich als collectief organiseren, een globale taak. De SP zou er goed aan doen om een dergelijk uitgangspunt te nemen in plaats van zich te blijven verstoppen in een mythisch verleden over “vroegah”. Des te langer de SP daarin blijft steken, des te meer ze een rem vormt voor de politieke ontwikkeling van de Nederlandse arbeidersbeweging.

Autor: Emil

~ 20/05/10

Gisteren kopte de Volkskrant op de voorpagina “Akkoord sancties VN tegen Iran”. In het korte artikel wordt lovend gesproken over een “belangrijke diplomatieke overwinning” voor de Amerikanen nu Rusland en China, alle drie permanent lid van de VN veiligheidsraad, waarschijnlijk instemmen met sancties tegen Iran, waarvan de inhoud tot dusverre onbekend is. Maar het zijn de Iraanse arbeiders, jongeren en armen die geraakt zullen worden door sancties, terwijl het islamitisch regime in Teheran er alleen maar sterker op wordt.

Het akkoord tussen de imperialistische grootmachten is een antwoord op het eerder deze week aangekondigde verdrag tussen Iran, Turkije en Brazilië, zo meldt de Volkskrant. In dat akkoord, zo vermeldt de krant dan weer niet, zou Iran 1200 kilo laagverrijkt uranium verschepen naar Turkije en Brazilië waarvoor ze ongeveer 120 kilo hoogverrijkt uranium terug krijgen, geschikt voor energieopwekking, ongeschikt voor wapens.

“Maar”, zo gaat het Volkskrant artikel verder, “Washington wijst erop dat Iran niet is gestopt met het verrijken van uranium, wat strijdig is met eerdere VN-resoluties.” En “De regering-Obama, die een jaar lang heeft geprobeerd besprekingen te voeren, is er nu van overtuigd dat alleen harde sancties Iran van de vervaardiging van een atoomwapen kunnen afhouden.”

De afgelopen maanden werden we vrijwel dagelijks door de media gebombardeerd met het “nucleaire gevaar uit Teheran” aan de ene kant en de pogingen van de VS om sancties op te leggen aan de andere. Je zou eventueel kunnen denken dat de VS, de enige militaire supermacht, de wereld probeert te behoeden voor een “gevaarlijke staat” die over nucleaire wapens zou komen te beschikken. Een dergelijk idee staat echter nogal ver af van de werkelijkheid.

De massale protesten het afgelopen jaar hebben de Iraanse staat niet alleen sterk verzwakt, maar hebben ook de heersende klasse zodanig verdeeld dat het onwaarschijnlijk is dat men intern een oplossing vind voor het probleem. Neoliberale politiek en bestaande sancties hebben gezorgd voor een economische crisis, een inflatiecijfer dat oploopt tot wel 50% en een jeugdwerkloosheid van 70%. Dus wat is het probleem? Waarom is de VS en de wereldmedia zo geobsedeerd door het “Iraanse gevaar”? Een “gevaar” dat bedwongen moet worden met weer nieuwe sancties?

De bedreiging heeft weinig te maken met nucleaire wapens. Geheime diensten en wetenschappers zijn het unaniem eens dat Iran nog vele jaren verwijderd is van een dergelijke capaciteit. Andere landen echter, zoals Pakistan en Israël, hebben niet alleen nucleaire wapens, maar weigeren ook nog eens het Non-Proliferatie Verdrag te tekenen. Hierover kraait geen haan.

Waarom dus die obsessie? Er zijn vier redenen aan te wijzen:

  1. De Iraanse revolutie in 1979 beroofde de VS van een van z’n belangrijkste bondgenoten in een zeer belangrijke regio. De Straat van Hormuz behoort tot de territoriale wateren van Iran en hier doorheen vaart 40% van alle olie die over zee wordt getransporteerd en 20% van het scheepsverkeer over het geheel genomen.
  2. In een periode van wereldcrisis heeft de VS een vijand nodig om haar autoriteit in de wereld te herstellen. De dreiging van een conflict is ook een goede reden om de defensie uitgaven nog eens op te schroeven. En aangezien er vrij weinig “schurkenstaten” over zijn gebleven, blijft Iran hoog op de agenda.
  3. Er is nog steeds sprake van een politiek trauma door de vernedering die de Amerikaanse elite heeft geleden van 1979 tot 1981 toen de Amerikaanse ambassade in Teheran werd gegijzeld. Het idee van vergelding speelt nog steeds op de achtergrond.
  4. Door de oorlogen in Afghanistan en Irak hebben de Amerikanen en haar bondgenoten onbedoeld de invloed van Iran in de regio enorm laten toenemen. De Amerikaanse strategie om de sjiitische invloed terug te dringen en controle over de regeringen van Irak en Afghanistan te behouden, maken het noodzakelijk Iran direct te confronteren.

Aan de kant van Teheran is er een duidelijke noodzaak aan externe vijanden wil het regime overleven. Alleen zo kan het de repressie blijven verdedigen. Sancties en oorlog zijn nodig om economische ellende, lage lonen, werkloosheid en de enorme prijsstijgingen goed te praten.

De VN sancties zijn een concrete stap op weg naar een “legale” oorlog. Sancties die afgelopen maand al afgesproken waren tussen de VS, Groot-Brittannië, Duitsland en Frankrijk houden onder meer beperkingen in voor nieuwe Iraanse banken in het buitenland en ook op verzekeringen op vrachtverkeer van en naar Iran. Vooruitlopende op mogelijke sancties op de import van olie-gebaseerde producten stelde de olie-minister, Masoud Mir-Kazemi, alvast dat het land voldoende raffinage capaciteit bezat. Maar in het verleden hield dat paniek hamsteren niet tegen. Iraanse leiders probeerde op hun beurt weer het initiatief naar zich toe te trekken door te stellen dat sancties die het transport van de ruwe olie zouden belemmeren “weleens zouden kunnen leiden tot een langere en intensere economische recessie in de consumentenlanden”(1).

Het Volkskrant artikel vermeld “Doelwit [van de sancties] zijn vooral bedrijven en banken die onder Iran’s machtige Revolutionaire Garde vallen. Buitenlandse handel en kredieten zouden voor deze bedrijven onmogelijk worden gemaakt”. We moeten echter tegen elke vorm van sancties zijn, of deze nu “specifiek en slim” zijn of “breed en dom”. Niet omdat we het regime in Teheran steunen, integendeel. We moeten tegen sancties zijn omdat ze de gewone Iraniër als eerste en als hardste raken.

Na drie decennia van dergelijke sanctie-maatregelen weet het regime in Teheran als geen ander hoe geld is te verdienen met het omzeilen van deze maatregelen. Sommigen claimen zelfs experts te zijn op het gebied nadat ze hun fortuin hadden gemaakt met de VN-sancties op Irak.

Verdere sancties zullen het regime nog een reden geven om de repressie op te voeren, waarin de zondebok voor alle binnenlandse problemen op de externe vijanden wordt gelegd. De anti-dictatuur beweging wordt er allerminst mee geholpen, integendeel, de arbeidersklasse wordt alleen maar verder verlamt door onbetaalde lonen en verdere massa-werkloosheid.

De enige voorstanders van sancties binnen Iran zijn, paradoxaal genoeg, de fundamentalistische islamisten, die hopen op een stijging van het nationalistisch sentiment om hun eigen huid te redden. Ook de rechtse oppositie, de royalisten, zijn voor sancties om ervoor te zorgen dat de massaprotesten gebroken worden en er een “regime change” van bovenaf komt die hun weer aan de macht brengt.

In tegenstelling tot de “reformisten” uit de groene beweging, de royalisten en andere kapitalistische oppositiegroeperingen, heeft de Iraanse arbeidersklasse haar positie over de nucleaire ontwikkeling luid en duidelijk te verstaan gegeven en wij moeten die positie verdedigen, namelijk tegen het nucleaire programma omdat deze de arbeidersklasse en het milieu in gevaar brengt, omdat Iran’s nucleaire installaties in een aardbevingszone bevinden en voor een nucleair vrij Midden-Oosten en wereld.

Maar bovenal moeten we resoluut tegen elke vorm van imperialistische interventie zijn, van sancties tot een volledige oorlog. Ook moeten we opkomen tegen het totalitaire regime in Teheran. Solidariteit met de strijdvaardige arbeidersbeweging in Iran! Een overwinning van de arbeidersbeweging op het totalitaire regime zou niet alleen een gigantische stap vooruit zijn voor de Iraniërs, het zou ook de kaart van het Midden-Oosten fundamenteel kunnen wijzigen en de arbeidersklasse wereldwijd laten zien dat een alternatief op de vele varianten van het fundamenteel ondemocratische kapitalisme wel degelijk mogelijk is.

Noot:
1. Reuters, April 5.Free Jafar Panahi and all political prisoners in Iran

Autor: Emil

~ 13/04/10

“Sandd en Selektmail hebben het door het ministerie van Economische Zaken aangespannen hoger beroep verloren” zo bericht het Financieel Dagblad. Deze bedrijven, directe concurrenten van TNT op de geliberaliseerde postmarkt sinds 1 april vorig jaar, moeten zich nu houden aan eerdere afspraken om binnen 3,5 jaar (nu dus nog 2,5) 80% van de postwerkers een looncontract aan te bieden.

Dit is een goeie stap vooruit voor de postwerkers van deze bedrijven, waarvan nu nog 99% op stukloonbasis werkt, op basis dus van het aantal poststukken dat ze brengen. Maar toch is het niet zaak te hard te juichen.

Sinds 1 april 2009 is dus de post geliberaliseerd. Dit blijkt nu zo’n fiasco dat TNT zijn postdivisie in de verkoop doet, iets waarvoor eigenlijk alleen de staat als reële koper wordt geacht (hoezo “leve de vrije markt”?). Sandd en Selektmail hebben jarenlang slechts een deel van de post mogen rondbrengen, maar sinds die datum verloor TNT (dat op zichzelf ook een product is van de verkoop van de PTT post aan het Australisch bedrijf TNT) haar monopoliepositie en moest alle post vrijgegeven worden aan de wonderen der vrije markt… Nu dus een stap terug voor de bazen en hun winsten zou je wellicht denken, maar schijn bedriegt, er zijn wat problemen aan deze “overwinning”.

In de eerste plaats was deze zaak aangespannen door het ministerie van EZ. Het is geen gevolg geweest van eigen actie vanuit de postwerkers, een sector overigens die organisatorisch zeer zwak staat (althans, buiten de NT, zo weet ik uit eigen ervaring aangezien ik ook bij Sandd gewerkt heb). Nu is dat geen eeuwige waarheid en kan met de juiste strategie deze werkers ook georganiseerd worden, zo laat de ervaring dit zien in de geweldige strijd die de schoonmakers nu leveren, zoals ook vandaag weer met de bezettingsactie op het kantoor van de CSU in Uden.

Waarom doet EZ dit? Ik denk dat daar twee factoren aan ten grondslag liggen: 1. TNT zag zich in haar concurrentiepositie bedreigt en heeft haar invloedrijke contacten ongetwijfeld gebruikt om de regering onder druk te zetten daar iets tegen te doen. 2. Ik denk dat er ook een kwestie is van “damage control” wat betreft klassestrijd. Juist vanwege het feit dat arbeiders zich kunnen organiseren “bederft” de markt natuurlijk, en dat wil de bazenklasse niet. Dus voordat die vervelende arbeiders ook zaken gaan eisen als “30 cent brutoloon meer per uur” (zoals de schoonmakers), wordt daar dus een stokje voor gestoken door de hakken in het zand te zetten en Selekt en Sandd te dwingen een gewoon vast contract aan te bieden.

Maar hoewel over het geheel genomen we nog steeds te maken met een enorme achteruitgang in de betaling en omstandigheden van de postwerkers, is dit dus toch een belangrijke stap vooruit en wellicht een die prikkelt tot méér. De organisatie van de postwerkers biedt hiervoorde enige weg vooruit. Solidariteit tussen de postwerkers van de verschillende bedrijven is noodzaak. De relatief goed georganiseerde TNT werkers hebben daarbij de beste positie om het voortouw nemen tot basis-organisatie in de hele sector.

Autor: Emil

~ 22/12/08

Terwijl de burgerij een steeds pessimistischer beeld schetst van de komende crisis, is er een heuse mini-vakbond, de Reformatorisch Maatschappelijke Unie, die een “christelijke” visie geeft op wat nodig is om de crisis te bezweren. Ze roepen de FNV en CNV op om voor volgend jaar slechts 2,5% loonsverhoging te eisen in plaats van 3,5. Nu is met 4% inflatie 3,5% al een feitelijke achteruitgang, en deze “christelijke” vakbond, die de belangen van arbeiders zou moeten verdedigen, zet nog harder de aanval in op de werkende gezinnen, scholieren en armen! Ze hebben 16 000 leden, maar daar kúnnen gewoon geen arbeiders tussen zitten, met dit soort debiele standpunten.

In plaats van bang af te wachten tot de storm overwaait, of zelfs te streven naar “nationale eenheid” om deze crisis te bezweren (wat de RMU feitelijk doet), moet er juist nu de strijd worden opgepakt om onze banen te redden, de strijd aan te gaan om minimaal de inflatie gedekt te krijgen en de sociale en publieke diensten te heropbouwen om iedereen een volwaardig bestaan te kunnen garanderen. Alleen een strijdbare vakbond met een leiding die de handschoen durft op te pakken kunnen we dit bereiken, de tijd van polderen heeft ons niets dan ellende gebracht.

Nee RMU, we hebben uw “christelijke” mening niet nodig…

Autor: Emil

~ 18/12/08

Volgens zowel het CWI als het CBS is de werkloosheid nu redelijk stabiel op 290 000 voor de afgelopen 3 maanden. Maar dat zijn dus slechts cijfertjes. Het gezegde “there are three kind of lies: lies, damn lies and statistics” gaat ook hier weer op als we bedenken hoeveel ontslagen er de afgelopen maand zijn geweest en hoeveel er nog aangekondigd zijn.

En laten we ook het groeiend aantal werkenden armen niet vergeten:  nu al een groep van 200 000 mensen, vaak eenouder gezinnen. De voedselbanken kunnen het nu al nauwelijks meer aan (deze dekken sowieso slechts een zeer klein gedeelte van de nood). Deze groep zal alleen maar groeien naarmate de economische crisis vordert.

Uit angst om hun baan te verliezen in deze slechter wordende tijden, houd men zich maar koest. De trend van het afgelopen jaar van stakingen en groeiend verzet, zou daarmee zomaar in de knop kunnen bevriezen, hetzij voor een periode. Politiek verzet echter is veel waarschijnlijker. De SP kan door haar vele beperkingen hier geen optimaal gebruik van maken (meer hierover in een andere blogpost), aan de andere kant zal Wilders met zijn lege retoriek veel luisteraars verwerven.

Wat is de weg vooruit? Een hoopvol teken is dat er nu een geluid komt dat de FNV en CNV moeten fuseren, waarmee de twee grootste federaties in het land samen zouden gaan. Wat me wel enigszins schokte was dat de CNV dus blijkbaar maar 334 000 leden telt. Een lachertje eerlijk gezegd. Samen met de FNV (1,2 mln leden) zou je dan een federatie krijgen van 1,5 miljoen leden, wat nog steeds slechts het 1/5 is van de totale beroepsbevolking. Maar het is een stap vooruit, alzij het slechts een administratieve.

Wat werkelijk nodig is, is een strijdbaar alternatief op de aanvallen van de bazen. Hoezo moeten wij bloeden voor hun crisis? Hoezo moeten wij langer werken voor minder loon? Hoezo worden wel banken genationaliseerd, maar geen banen gered? Zo kan het niet langer!

We hebben niet slechts een vakbond nodig die, in haar poldertraditie, toch maar alles weggeeft wat ons dierbaar is, maar een vakbond die de strijd aangaat, een lijn trekt: tot hier en niet verder! Pas als die lijn getrokken wordt en behouden blijft kunnen wij in de aanval gaan en terug eisen wat ons toebehoort: de automatische prijsindex, een 36-urige werkweek, vaste contracten, een compensatie van de invoering van de euro en de jaren van “nullijn”, naar een minimumloon van 1500 euro netto en meer!

Al deze zaken zijn te bereiken, maar alleen als we de strijd ervoor willen voeren! Offensief zet in op een strijdbare vakbond door middel van eigen bijeenkomsten, vakbondswerk, bladverkoop, tussenkomsten op stakingen en demonstraties en meer. Wil jij daar aan meewerken? Kijk dan zeker ook even op Offensief.nl en neem contact met ons op! De wereld verandert niet uit zichzelf, daar hebben we elke paar handen bij nodig.

Autor: Emil

~ 01/12/08

In de NRC van afgelopen zaterdag staat het artikel “Rijk voelt recessie nu al in begroting” op de voorpagina. En dat artikel is op zijn zachts gezegd schokkend. Wat korte citaten:

“De reddingsoperaties in de financiële sector hebben een nog grotere invloed op de inkomsten en uitgaven van de staat. In 2009 zal minister Bos ruim 2,5 miljard euro kwijt zijn aan rentelasten over de sterk gestegen staatsschuld als gevolg van hulp aan de banken.”

en

“De staatsschuld is inmiddels sterk gegroeid tot vlak onder de in Europa afgesproken bovengrens. De geraamde schuld stijgt als gevolg van de reddingsoperaties van 42 naar 57 procent van het bruto binnenlands product (bbp).In het Groei- en Stabiliteitspact, de gemeenschappelijke Europese begrotingsregels, is een grens van 60 procent afgesproken. Bos benadrukt dat tegenover de schuld ook toegenomen bezittingen staan.”

Enkele maanden geleden was Bos nog bezig dat de crisis een typisch Amerikaans probleem was, nu hebben we het maximum van de staatsschuld (volgens EU afspraken dan) bereikt. Raad eens wie volgend jaar bij prinsjesdag de rekening gepresenteerd krijgt? En dan te bedenken dat Bos de boel weer wil privatiseren in 2011!

Is het niet gewoon veel logischer en slimmer om alle banken te nationaliseren en één financiële dienst in te stellen onder beheer van de mensen die er werken en diegenen die er gebruik van maken? Als banken immers “te belangrijk” zijn om failliet te gaan en daarom tientallen miljarden toegestopt krijgen, dan mogen ze nooit meer terug naar de grijpgrage vingertjes van de parasieten!