Op 1 mei ging het hard mis, zowel in Rotterdam als in Nijmegen. De politie greep hard in, veel arrestaties. De reden in Rotterdam was omdat stokken voor vlaggen en spandoeken plots waren verboden omdat ze als “slagwapens” konden dienen, lulverhaal van jewelste natuurlijk. In Nijmegen was het sneuvelen van een ruit voldoende.

Wat betekent dit? Er is natuurlijk speculatie over waarom de politie zo hard ingreep, voor het eerst in 23 jaar in Rotterdam op deze manier. Maar wat belangrijker is, is wat de gevolgen zijn. Dit zet een belangrijk precedent tegen elke vorm van arbeidersverzet: stakingen, demonstraties, noem maar op.

Het Offensief artikel heeft ook een video en wat opviel aan die film was de enorme desorganisatie van de demonstranten. Dit is ook niet heel vreemd, na jaren gewoon te hebben kunnen lopen is zo’n plotse politierepressie iets wat je niet direct verwacht.

Ik acht het vrij waarschijnlijk dat het helemaal geen toeval is dat de politie juist dit jaar zo hard optrad, maar dat dit alles te maken heeft met de crisis en de rekening die de politiek ons wil presenteren. Arbeidersverzet past niet in dat plaatje…

Als dit beeld klopt heeft deze 1 mei een nieuwe fase in de klassenstrijd aangekondigd, eentje waarin de sfeer heel snel heel erg kan escaleren. Sleutelwoord voor de arbeidersbeweging is dus: organisatie. We moeten weer leren hoe een demonstratie van zelfs maar een paar honderd man, zoals in Rotterdam afgelopen zaterdag, de politie van zich kan afslaan. De kracht van de politie zit hem in dergelijke technieken: verdeel de groep in kleinere eenheden, isoleer individuen, drijf ze op een kluitje, chargeer, zaai verwarring, werk als collectief.

Maar zelfs zonder ordedienst had de Rotterdamse demo de dag nog kunnen winnen door niet verder te lopen, maar te gaan zitten. Zittende mensen kun je veel moeilijker in een nauw drijven. Dat had een van de organisatoren met een megafoon kunnen regelen. Tactische fout en de les meenemen naar de volgende keer.

Wat te doen? Juist nu dat de crisis zijn langdurige karakter aan steeds meer mensen steeds bloter laat zien, is het zaak de traditie van 1 mei weer te doen heropleven. Ik ben voornemens om in Limburg volgend jaar een 1 mei demo te helpen organiseren. Als we dat als beweging voor elkaar krijgen in niet enkele steden, maar in 10, 20 of 30 steden, dan is dat een super stap vooruit en een versplintering van de middelen van de politie.

Maar de volgende 1 mei is nog ver weg en tot die tijd is er nog veel strijd te leveren. De komende maanden zullen uitwijzen hoezeer de atmosfeer verslechterd, maar mijn advies is om per direct een nieuwe standaard agendapunt bij te zetten bij elke stakings- en demonstratie vergadering: Hoe verdedigen wij ons tegen de politie?