Autor: Emil

~ 27/02/10

Vandaag had het platform Heerlen NVU Vrij een “kleurrijke” demonstratie/manifestatie aangekondigd. Ik was betrokken bij de planning en was gevraagd om te spreken. Dus ik er heen en ruim op tijd bij het oude busstation, tegen 12:45 begon ik me wat zorgen te maken, je zou immers al wat mensen moeten zien “binnendruppelen” een kwartier voor aanvang. Dus ik even bellen met een van de organisatoren, telefoon uit.

12:55 – Nog steeds geen verloren ziel te bekennen. Ik begin nu toch aan mezelf te twijfelen. Ben ik op de goeie plek? Hoeveel “oude busstations” heeft Heerlen eigenlijk? Ik loop naar de voorkant van het treinstation, ook niemand.

Leeg oud busstation...

13:05 – Ok, er is nog steeds niemand, iemand heeft mij dus iets vergeten te vertellen… Ik heb twee keuzes:  Rechtsomkeers naar huis of lekker even de stad in en er het beste van maken. Tis toch een lekker weertje, dus waarom niet?

Ik ga de winkelstraat in (diegene die je direct ingaat als je uit de tunnel van het station loopt) en kom op een hoek een PvdA en CDA kraam tegen, gebroederlijk bijeen. Ik vraag nog aan een PvdA’er of ze alweer bezig zijn met nieuwe coalitievoorbereidingen. Ik loop wat verder, kom nog enkele VVD’ers tegen.

Dan, getrommel en geroffel en het Rode Leger leek wel om de hoek te komen. Een hele grote groep SP’ers (man of 30), compleet met trommelaars, die er ook nog wat van konden.

Vaandeldrager Ben Tarici loopt op de troepen vooruit
Boel SP'ers

Het was om enthousiast van te worden! En ik liep een stukje mee, voordat ik het wist had ik zelf ook wat flyers in m’n handen om uit te delen en vroeg ik om een hesje. Ik ben dan wel geen lid meer, voor een sterke linkse partij ondersteun ik graag. Iets wat trouwens ook door de Heerlense SP’ers zeer werd gewaardeerd, wellicht extra aangezien een aantal goed op de hoogte zijn van mijn “toestand”. Het was gewoon gezellig, leuk, dynamisch.

Er werd van alles weggegeven, naast de klassieke sponsjes ook blikjes energiedrank voor “nieuwe energie”. SP drinkHet etiket was een sticker, dus ik dacht “dat zijn dus gewoon Aldi-merk energiedrankjes” en ik was wel benieuwd naar welke het was, dus ik die sticker eraf peuteren:

Blanco blikjeJuist ja, een blanco blikje! Het blijkt dus dat dit dus Redbull was en dat deze blikjes custom made waren voor de SP in Heerlen. Het verkiezingsbudget is duidelijk érg royaal…

Verder vonden een aantal SP’ers het erg jammer dat de manifestatie tegen discriminatie niet doorging en uiteindelijk, op de terugweg in de trein, kreeg ik dan toch een van de organisators te pakken. Het kwam erop neer dat de organisatie niet op orde was en daarom de boel maar werd afgeblazen. Erg jammer, maar ik hoop dat er wel een aantal lessen uit worden getrokken zodat bij een volgende keer niet wéér het wiel hoeft te worden uitgevonden. Ik heb mede hierom dan ook aangedrongen om dit plaform een meer permanent karakter te geven, zodat kennis en ervaring redelijk bij elkaar blijft en het zich kan ontwikkelen.

Hoe dan ook, ondanks de teleurstelling dat de manifestatie niet doorging, maakte het SP optreden erg veel goed en ik wil deze blogpost daarom ook afsluiten met het slot van m’n voorbereide toespraakje:

Een echte oplossing kan enkel bestaan uit het wegnemen van sociale problemen als armoede, werkloosheid en crisis… die een voedingsbodem zijn voor extreem rechts. Geef angst en haat geen stem, maar kom op voor strijd, solidariteit en socialisme!

Haal de neo-nazi partij NVU de wind uit de zeilen door op te komen voor een sterk links alternatief! Daarom mijn oproep aan de Heerlenaren: Stem SP op 3 maart!

Post tags: , , ,

Autor: Emil

~ 26/02/10

En dan nu een stukje achtergrond. Sinds een paar maanden heb ik wat spul gelezen van Paul Cockshott, verbonden aan de universiteit van Glasgow en sinds jaren theoretiseert hij over socialistische vraagstukken. Hij biedt daarin naar mijn bescheiden mening waardevolle inzichten. Een van zijn stellingen bijvoorbeeld is dat verkiezingen helemaal niets te maken hebben met democratie, maar juist een fundamenteel oligarchisch mechanisme is.

Waar ik het vandaag over ga hebben is een andere tekst die in samenwerking met Allin Cottrell en Heinz Dieterich is geschreven en een paar dagen terug bij een conferentie in Berlijn werd gepresenteerd. Het stuk heet Transition to 21st Century Socialism in the European Union (klik de link voor de PDF, 20 pagina’s).

Het stuk is erg interessant, omdat het breekt met een aantal “heilige huisjes” op de revolutionaire linkerzijde. Om even op te sommen van pagina 4 zijn er drie kernpunten in het stuk:

1. Ze plaatsen niet de nationalisatie van de industrie als het centrum van hun programma. In plaats daarvan legt het de focus op een positieve claim van werkende mensen op de volledige vruchten van hun arbeid. (Dit betekent simpelweg: de meerwaarde van gedane arbeid verdwijnt niet in de zakken van de baas als “winst”, maar behoort direct toe aan de arbeider).

2. Het stelt een radicale hervorming voor van het monetaire systeem waarbij de economie moet gaan draaien naar een niet-geld “equavalente economie” dat gebaseerd is op arbeidstijd. (Dit betekent zoveel als: jij werkt x uur, dus je kunt voor x uur  kopen).

3.  Het stelt vast dat een dergelijke omvorming niet mogelijk is op nationale basis, maar op continentale basis en stelt daarom een aantal democratiseringsstappen voor om de EU te verbeteren.

Ik zal me in deze post richten op vooral het eerste punt. Nationaliseringen hebben namelijk altijd een vrij prominente plaats ingenomen op socialistische programma’s. Dit is vanwege de analyse die terug gaat tot Adam Smith en Karl Marx dat arbeid de bron is van alle waarde (echter niet alle welvaart, aangezien de natuur bijvoorbeeld ook welvaart creëert, maar op zichzelf “waardeloos” is voor de kapitalist). Bijvoorbeeld: Als jij 8 uur werkt dan creëer jij nieuwe producten die een waarde hebben, en omdat het nieuw gecreëerde waarde is, noemen we dit meerwaarde. Stel jij creëert voor 1000 euro aan producten per werkdag van 8 uur. Die 1000 euro krijg jij echter niet te zien, die is in zijn geheel voor je baas. Je baas geeft jou echter een loon van 120 euro voor jou diensten die werkdag. Loon is hierbij dus slechts een vergoeding de je krijgt omdat jij jouw potentieel tot arbeid ter beschikking hebt gegeven aan je baas die acht uur.

Vakbondsstrijd beperkt zich dus vaak tot deze vergoeding, maar deze strijd roept een kernvraag op: Wie is de baas over de meerwaarde? Marxisten staan hierbij onvoorwaardelijk aan de zijde van diegenen die hem creëren: de werkende mensen. Nu is het zo dat de meerwaarde wettelijk toebehoort aan de kapitalisten, omdat zij het bezitrecht hebben over de bedrijven, infrastructuur en de economie als geheel, dit zijn de productiemiddelen. Marxisten stellen daarom voor om de productiemiddelen uit handen van de kapitalisten te nemen, te nationaliseren. Maar met nationaliseringen zijn er wat problemen.

In de eerste plaats is er een punt over compensaties of niet. Pakken we de boel af of compenseren we de kapitalisten? Pak je de boel simpelweg af dan hebben de kapitalisten al vrij snel het morele gelijk aan hun zijde, waarmee verzet hiertegen erg effectief kan worden. Compenseer je de kapitalisten naar de prijs die ze vragen (“marktwaarde” of meer), dan betaal je je blauw en zijn nationalisaties van grote delen van de economie de facto daarom onmogelijk (wat precies de bedoeling is voor de bazen). Veel socialisten hebben hier als antwoord voor dat er enkel op “noodzakelijke basis” gecompenseerd dient te worden. Bijvoorbeeld een pensioenfonds die aandelen heeft in een bedrijf dat je nationaliseert wil je compenseren, anders kom je aan de pensioensvoorziening, wat natuurlijk erg populair gaat zijn. Maar dit heeft nog steeds het probleem van het “morele gelijk” aan de zijde van de kapitalisten en blijft daarmee alleen uitvoerbaar als het bedrijf faalt en bijvoorbeeld massa-ontslagen vallen. Chavez in Venezuela volgt deze weg en na tien jaar van hem aan de macht is de Venezolaanse economie nog steeds voor het overgrote deel in handen van kapitalisten, die overigens alles in het werk stellen om Chavez weg te krijgen.

In de tweede plaats hoeft een nationalisatie natuurlijk niet altijd progressief te zijn, zoals we hebben gezien bij de nationalisaties van de banken, bijvoorbeeld de ABN Amro. Het artikel heeft hier trouwens een scherpe blik over: Wiens belangen werden bij deze bank reddingen gediend? Die van gewone burgers? Zeer zeker niet! De bankgaranties zijn in veel landen zeer royaal te noemen en veel mensen komen niet eens in de buurt van de grens van die garantie. Maar kapitalisten hebben miljoenen of miljarden op een bank staan. Als zo’n bank dan omkiept dan is zo’n garantie van 100 000 euro zoals in het Nederlandse geval) redelijk waardeloos. Omvallen was dus geen optie, wilde men het kapitalistisch systeem redden. En dus werden de banken gered, waar wij nu voor mogen bloeden, ook bij een volgend kabinet, maar dit even terzijde.

Nationalisaties hoeven dus niet per se progressief te zijn, aangezien ze overgenomen worden door een kapitalistische staat die kapitalistische belangen dient. Slechts onder massale druk kan ze zich ook anders opstellen en bijvoorbeeld nationaliseren om banen te redden, maar dit is eerder uitzondering en slechts tijdelijk van aard. Hiermee worden nationaliseringen dus iets wat alleen praktisch uitgevoerd kan worden binnen de context van een socialistische staat, waarmee de hele kwestie eigenlijk onuitvoerbaar is voor het hier en nu. Een andere oplossing hiertegen is om nationalisaties te doen onder democratische controle en beheer van de werknemers (en, waar toepasbaar, de consumenten), maar binnen de context van een kapitalistische economie kun je geen socialistische eilandjes opbouwen, dergelijke coöperaties moeten nog steeds werken volgens kapitalistische spelregels, willen ze overleven.

Ten derde is er ook nog eens een paradox, immers waarom zou je oproepen voor nationalisaties door de staat als je juist diezelfde kapitalistische staat wilt omverwerpen en vervangen door een socialistische? Ook hierom verdwijnt de kwestie van nationalisaties effectief achter de horizon van de revolutie.

Ten vierde is er een pedagogische kwestie. Als je serieus bent over de basisstelling van Marx dat de “bevrijding van de werkende klasse alleen het werk kan zijn van de werkende klasse zelf”, dan is ook hier van een paradox sprake. Er is immers vrij weinig van zelfbevrijding sprake als het enige wat je hoeft te doen is om de overheid onder druk te zetten om de boel te nationaliseren, wat op zichzelf natuurlijk een behoorlijke prestatie zou zijn overigens, maar geen weg naar socialisme waarvoor juist de weg van de zelf-organisatie van de werkende klasse nodig is. Door deze basisstelling is democratie overigens een kernkwestie voor socialisten, maar hierover meer in een andere blogpost.

Er zijn vast nog meer problemen te bedenken met nationalisaties, maar ik laat het even bij deze. Paul Cockshott et al hebben een nogal elegante oplossing voor deze kwestie: Vergeet dat hele nationaliseren! Eigenlijk gaat het helemaal niet om de bezitrechten van de productiemiddelen, maar ging het zich juist om wie de baas was over de meerwaarde. Dus, why not cut to the chase en tackle die kwestie direct? Dat is precies wat Cockshott voorstelt, door hetzelfde te doen als wat de Amerikanen deden via hun 13e amendement op hun grondwet, waarin ze slavernij verboden en daarmee bijvoorbeeld de hele kwestie van het compenseren van de slaafhouders ontweken. Waarom niet hetzelfde doen met loonslavernij? Dit heeft een emancipatorische waarde aangezien de werkende klasse zelf de beschikking heeft over haar gecreëerde meerwaarde, het is democratisch en je vermijd het punt van compensaties.

Misschien is dit iets voor de SP om haar volgende verkiezingscampagne op te voeren: Een grondwettelijke campagne waarin een amendement wordt opgenomen dat garandeert dat arbeiders recht hebben op de volledige waarde van hun arbeid. Daar zal deheer Wientjes vast minder blij mee zijn…

Wordt vervolgd: Over het monetaire systeem en de EU zal ik nog schrijven, maar niet meer vandaag 😉

Post tags:

Autor: Emil

Volgens de NOS is Jongerius blij, want ze kan weer aan tafel met de bazen en regering om de “nieuwe kansen” te bespreken.

Ik vraag me echt af waar ze het lef vandaan haalt en waarom ze eigenlijk nog niet is afgezet. Alsof de aangestuurde nederlaag in oktober nog niet genoeg was, wil ze het nu dunnetjes overdoen! Wat een complete idioot. Hoog tijd voor een afzettingscampagne?

De bazen ruiken overigens ook bloed, volgens bazenwoordvoerder Wientjes hopen ze er nog vóór de verkiezingen op 9 juni uit te zijn. Stel je voor dat de pensioenleeftijd kernzaak gaat worden van de verkiezingen… *schrik* … Nee, dat moet je als baas niet willen natuurlijk, dan maar misschien wat extra symbolische (want tja, het is immers “crisis”) toegevingen doen in achterkamertjes richting Jongerius, die maar al te blij zal schikken, bang als ze is voor een mobilisering van haar achterban.

De verkiezingen moeten juist inzet worden van keiharde strijd over dit onderwerp: 65 blijft 65, punt! En Jongerius? Als we haar niet af kunnen zetten, moeten we haar werk zoveel als mogelijk ondermijnen, alleen zo kunnen we haar uitverkoop  nog wellicht tegenhouden…

Post tags: ,

Autor: Emil

~ 25/02/10

Leuk, zo’n stemtest van EenVandaag, alleen bestaat hij maar voor enkele gemeenten. Voor Limburg en Gelderland is er helemaal geen! Dan vraag je je toch af, wat is het nut dan dat je er überhaubt aan begint? Beetje amateuristisch voor zo’n programma naar mijn mening.

Post tags: ,

Autor: Emil

Ik kreeg vandaag een SP pamfletje in de handen gedrukt en wie zien we daar op de voorpagina aan de rechterkant (al is het van achter)? Ondergetekende ja 🙂

Deze foto werd iets meer dan een jaar geleden genomen op 2 februari 2009 bij een actie in de Sittardse wijk Molenbeek die toen de nodige problemen had met verloedering.

Marijnissen was er aanwezig met nog iemand van de landelijke partij, als “reporter” die meedeed met de actie. Het resulterend filmpje werd in de SP partijraad er vlak na gepresenteerd als een voorbeeld voor andere afdelingen, iets wat de afdeling een morele boost gaf.

Toch wel leuk.

Dat brengt me op het punt dat er binnen de afdeling helemaal geen steun was voor mijn royering. Als het op een stemming zou zijn aangekomen, zoals kort ervoor nog gebeurde met een ander “lastig” lid (en waarin ik een van de twee was die tegenstemde, omdat het bestuur in mijn ogen niet zuiver handelde maar simpelweg de kaarten zo speelde dat het “lastige” lid voor het blok werd gezet en dus als provocatie om hem zo een emotionele reactie uit te lokken waarin de sympathie dus op de zijde zou raken voor het afdelingsbestuur – een opzet die dus volledig slaagde), dan zou er naar alle waarschijnlijkheid geen meerderheid voor mijn royering zijn geweest.

De kwestie werd daarom doorgevoerd door de landelijke partij. Ik heb direct protest aangetekend tegen die beslissing die mij werd medegedeeld in september, maar van dat protest heb ik zelfs nog geen bevestiging van ontvangst als antwoord gekregen, laat staan dat ik me kon verdedigen op de partijraad. Officieus weet ik sinds een tijdje dat het partijbestuur het simpelweg “niet ontvankelijk” heeft verklaard.

Ondanks mijn kritische houding werd (en blijkbaar wordt) mijn bijdrage gewaardeerd in de afdeling. Daarom dus deze oproep aan de afdeling: Draai het besluit, dat is genomen buiten de actieve leden van de afdeling in Sittard-Geleen om, lokaal terug met een oproep aan het landelijk bestuur om formeel hetzelfde te doen. Ik zou blij zijn om weer een actieve bijdrage te kunnen geven!

Post tags: ,

Autor: Emil

Een kaartje weten te bemachtigen, hoezee! Rammstein: here I come!

Post tags: ,

Autor: Emil

~ 23/02/10

Mijn reactie was zo ongeveer dit:

Dit is gewoon te pijnlijk, hoe is dit ooit door de censor gekomen?

Post tags: ,

Autor: Emil

~ 21/02/10

Nu de kater van het feestvieren naar aanleiding van de val van het kabinet een beetje aan het wegzakken is, is het tijd voor een nuchtere analyse. Waar staan we nu en wat is de weg vooruit?

Maurice de Hond heeft weer een peiling uitgebracht wat altijd een goed overzicht geeft. En het beeld voor links in het parlement staat er niet erg florisant voor. “Officieel links” (PvdA, SP, GroenLinks) heeft gezamelijk welgeteld 43 zetels (om de een of andere reden rekent Maurice de liberale de-bezuinigingen-gaan-niet-snel-genoeg D’66 ook tot links, waarmee het aantal op 63 komt). De PvdA spint wat garen bij de val en stijgt van 15 naar 19 zetels. Maar SP zakt van 13 naar 11, een zes-jarig diepte record.

Zoals Pieter Brans in zijn analyse duidelijk maakt is het vooral rechts die wint, met name D’66 en de PVV, maar ook de VVD gaat er wat op vooruit. CDA verliest fors ten opzichte van wat ze nu hebben: maarliefst 15 zetels, maar blijft paradoxaal genoeg de grootste partij.

Wat betekent die allemaal? In de eerste plaats dat een volgend kabinet waarschijnlijk uit vier partijen zal bestaan, maar dan nog maar een krappe meerderheid zou hebben (CDA + VVD + D’66 + CU zou net 76 zetels zijn volgens de laatste peiling). Dit is een recept voor instabiliteit. D’66 zal wel oppassen om niet te impopulair te zijn, na de vernedering uit 2006. CDA staat historisch erg zwak (zwakker dan tijdens Paars, toen ze in de oppositie zat). Rechts is numeriek wel sterker, maar ook erg verdeeld.

En de PVV? Die heeft geen interesse in coalitiedeelname. Gister maakte Wilders voor de grap nog de opmerking in NOVA dat het wel eens om een “premier Wilders” zou kunnen gaan na de verkiezingen, maar dat zou een nachtmerrie scenario voor hem zijn. Het blijft een neoliberaal in een racistisch-populistisch jasje en hij weet dat dergelijk beleid stemmen zou kosten. Hij zit een beetje met een probleem, immers het CDA zou na de verkiezingen weleens dezelfde tactische zet kunnen maken als ze destijds met de SP gedaan heeft in 2006: Nodig Wilders doodleuk uit voor de coalitieformatie. Wilders zal weigeren, wat hem óók stemmen kost.

Maar de positie van de SP is rondweg alarmerend. 11 zetels is 14 minder dan nu en slechts twee meer dan ten opzichte van de verkiezingen in 2002 en 2003. Hoe dan ook een zware klap. Ik schrijf dit toe aan twee factoren:

1. De SP heeft weliswaar onvoorwaardelijk steun gegeven aan de FNV in de AOW strijd, maar dit bleef te beperkt. De partij heeft nog steeds geen helder antwoord op wie nu eigenlijk de crisis moet gaan betalen. Waar blijft het linkse antwoord op de aangekondigde (en nu dus geparkeerde) 35 miljard aan bezuinigingen? Dat is een serieus probleem aangezien de partij zo haar anti-establishment positie heeft verspeeld aan het populistisch gekrakeel van Wilders.
2. Nu de PvdA onder druk staat heeft dit dus blijkbaar een uitwerking op de SP. De PvdA, ondanks dat ze massaal aan invloed heeft verloren de afgelopen 20 jaar en ontzettend naar rechts is opgeschoven, wordt toch nog gezien als “links”. Nu “links” in de verdrukking komt, lopen wellicht daarom een laag aan SP-stemmers weer terug naar de PvdA, ook omdat deze laatste nu zeer waarschijnlijk in de oppositie komt te zitten.

Dat dit niet slechts een tijdelijke “weersomslag” is laat de ledenontwikkeling van de SP ook zien. Per 1 januari staat de partij op 46 000 leden, vierduizend minder dan een jaar ervoor, toen de boel stagneerde ten opzichte van een jaar dáárvoor.

Wat is dus de weg vooruit? De koers van de SP moet simpelweg anders. De illusie om in het kabinet te komen om een “progressieve” rol te vervullen zal op dit moment minder zijn, maar is niet verdwenen. Nog steeds bestaat er binnen de partij het dominante idee dat om vooruitgang te boeken een plaats in het kabinet onontbeerlijk is. Deze realpolitik maakte het dat de partij de afgelopen jaren steeds verder naar rechts opschoof. Meest in het oog springende voorbeelden hiervan waren de acceptatie van het Nederlands NAVO lidmaatschap en het laten varen van een expliciet republikeins standpunt. Wat meer verscholen was het ook merkbaar in wat er níét werd gezegd, bijvoorbeeld het terugdraaien van de verslechteringen in de gezondheidszorg van de afgelopen jaren. De politieke lijn is er steeds een geweest van het er bij de bestaande orde neerleggen en er slechts de scherpste kantjes af te halen.

Hiertegen moet een linkse strategie komen. Er moet de realisatie komen dat rechts in Nederland slechts kan regeren omdat de arbeidersbeweging zo zwak staat. Een strategie voor het uitbouwen van een linkervleugel binnen de partij, tégen de salonfähige dominerende rechtervleugel, is absolute noodzaak wil de partij een nieuwe sprong vooruit maken en niet verder afglijden naar een ramp. Hiervoor is het nodig dat de vaak individueel geïsoleerde linkse partijleden zich gaan organiseren en met een positief alternatief komen op de rechtervleugel.

Een begin met een dergelijke linkse strategie is een serieuze politieke evaluatie van Heel de Mens, het onderwerp van het afgelopen congres. Links in de SP moet zich niet neerleggen bij de tamme conclusies dat het allemaal zo’n succes was en is en hier serieuze vragen bij stellen. Een politieke evaluatie en discussie hierover is nodig. Dit zou de basis kunnen leggen voor een meer fundamentele discussie over socialistische oplossingen. Ik zal hier de komende maanden meer over schrijven.