Autor: Emil

~ 29/01/10

Minister Plasterk wil het lotingen systeem voor nieuwe studenten geneeskunde afschaffen. Volgens Plasterk is het loten “niet meer van deze tijd” en “onrechtvaardig voelt”. Goeie stap dus, zou je zeggen. Eindelijk worden de grote tekorten van arbeiders in de geneeskundige sector fundamenteel aangepakt. Toch?

Nee, helaas. Het artikel spoed te stellen dat het “afschaffen van de loting niet betekent dat iedereen geneeskunde kan studeren” . Huh? Waarom dan de afschaffing van de loting? Nou, zodat “universiteiten de studenten mogen selecteren op basis van cijfers en motivatie”. Bovendien “zouden studenten ook moeten meebetalen aan hun opleiding tot specialist”.

Dit is dus op twee punten een verslechtering (en op geen enkel punt een verbetering).  In de eerste plaats krijgen de universiteiten een grote vrijheid om aan “cherry-picking” te doen en bovendien krijgen studenten dus weer een extra berg schuld erbij.

Waarom is het slecht dat alleen de besten een opleiding geneeskunde mogen volgen, kun je je afvragen. Hier zitten twee aspecten aan. In de eerste plaats zijn het in het overgrote merendeel de studenten van gegoede afkomst (rijke pappie en mammie) die überhaubt in aanmerking komen. Waarom? Omdat er vaak heel wat minder bijgebaant moet worden in de kutbaantjes door deze lieden en ze over het algemeen simpelweg een minder stressvol leven leiden om redenen die te ver gaan voor deze blogpost. Maakt dit de studenten die het wat minder hebben en daardoor dus minder tijd hebben om te studeren en dus maar meegaan in de “zesjescultuur” slechter? Zeker niet.

Ten tweede is er simpelweg een groot tekort aan zorgwerkers. Het afschaffen van de lotingen doet hier niets aan, het wordt slechts vervangen door een ander selectiemechanisme.

Dat studenten voor een deel (?) de rekening gepresenteerd krijgen is overigens een ordinaire bezuiniging die wordt verkocht met de boodschap dat “ze later toch wel goed gaan verdienen”. Feitelijk vergroot je hiermee alleen maar de tweedeling in studenten van rijke en arme afkomst, waarvan de laatste groep goeddeels afhaakt. Kortom, klasse-onderwijs dus, waarbij de burgerij aan het langste eind trekt.

Wat moet gebeuren is dat, in de eerste plaats, een opheffing van alle restricties op dit type onderwijs, geen selectie aan de poort. En in de tweede plaats moet onderwijs – niet alleen geneeskundig, maar al het onderwijs – vrij beschikbaar zijn. Studenten opzadelen met 20 000, 30 000 of meer euro aan studieschuld is niet de manier om hoogwaardig personeel op te leiden die onze maatschappij juist zo dringend nodig heeft.

De regering heeft natuurlijk geen intentie om het onderwijs gratis te maken of middelen in te zetten om de problemen in het onderwijssysteem als geheel op te lossen en strict genomen kan ze dat ook niet. Ze zit gevangen in haar heilige winstlogica, waar sociale belangen pas een tweede, derde of vierde plaats innemen. Alleen studenten, docenten en de arbeidersbeweging in het algemeen kan opkomen voor deze sociale belangen.

Autor: Emil

~ 20/01/10

Op de Socialist Discussion yahoo group werd gister een opvallende tekst geplaatst door John Reimann, die het schreef. Misschien dat ik het nog vertaal, als de behoefte er is, want dit is een prima antigif tegen de propaganda in het nieuws dat de troepen er zijn om de orde te bewaren. Of ja, daar zijn ze inderdaad ook voor, maar de vraag is: wiens orde?

Veel leesplezier!

Haiti – The State Apparatus Collapsed Too

When the 7.0 earthquake struck Haiti a little over a week ago, a lot more than buildings and infrastructure collapsed. While the presidential palace crumbled, so did the state infrastructure. In a country as desperately poor as Haiti, and with such revolutionary traditions, first and foremost in importance in this state infrastructure are the forces of repression. These forces – in the form of the police – disappeared entirely from the streets of Port-au-Prince after the earthquake. For US capitalism, this was a terrifying situation.

US “Asserting Authority”
The Obama administration had to act fast. In slightly over a week, it is expected that some 10,000 US troops will have arrived there. Airlifted in with them will be their trucks, fuel, rations, water, and arms. As the Wall St. Journal reported (1/15/10), “Hillary Clinton told Fox News that a chief aim of the US effort was to ‘assert authority’ and to ‘reinstate the government’ in Haiti.”

In this, the US regime is in full accord with the advice of the arch-conservative Heritage Foundation, which advised, “We should rapidly deploy sufficient US military and civilian forces to help Haitians restore order in the capital of Port-au-Prince and in surrounding areas.” They cannot say it openly, but what they mean is that the state authority, first and foremost the forces of repression, must be restored immediately.

This takes priority over providing food, water and medical supplies. Doctors Without Borders, for instance, has complained that five of its planes were refused landing permission at Port-au-Prince and had to divert to Santo Domingo. This included a plane with an entire portable hospital. Benoit Leduc of this doctors’ group said that “hundreds of lives” were lost as a result. Mexican authorities have complained that its planes, also carrying medical equipment and food, were refused landing rights. Venezuela and Cuba haven’t even bothered trying to send planes to Port-au-Prince, knowing that the US military would not allow them to land under any circumstances; they just sent their planes to Santo Domingo also.

US Media Distortions
Over the years, the US corporate-controlled mass media has pictured impoverished Haiti as being violent and nearly ungovernable. They have built up this racist image in order to obscure the extreme measures that imperialism took to repress the self-liberated former slaves of Haiti. These steps included the extortion of some $23 billion (in today’s dollars) by France and the near-20 year occupation of Haiti by US Marines (starting in 1915). Now, they are ratcheting up the propaganda, as images of chaotic and violent crowds fill the media.

Is the emphasis on landing troops and military equipment necessary?

Naturally, after this extended delay, some desperate people will resort to violence, but the overall situation is remarkably different. As al-Jazeera (www.english.aljazeera.net
) reports: “While there were reports of isolated incidents of violence, for the most part, there was an ‘organized calm’ in the capital.” Even US Lieutenant-General Ken Keen had to admit to al Jazeera that “The level of violence that we see now is below the pre-earthquake levels.” And the Wall St. Journal, written more to keep the heads of corporate America informed than for propaganda purposes, reported (1/19/10), “US officials have blamed security concerns for holding up providing relief. Yet a team of Cuban doctors were seen Monday treating hundreds of patients without a gun or soldier in sight.”

Dr. Evan Lyon of Partners in Health commented to DemocracyNow.org that
“There are no security issues…. I’m staying at a friend’s house in Port-au-Prince. We’re working… as volunteers…. We’ve been circulating throughout the city until 2:00 and 3:00 in the morning every night, evacuating patients, moving materials. There’s no UN guards. There’s no US military presence. There’s no Haitian police presence. And there’s also no violence. There is no insecurity.” By the end of this week, though, there will be plenty of US and UN soldiers on the streets, but clearly their presence is not needed to maintain the rescue efforts. They are there to reinforce the capitalist state authority.

The result is that Port-au-Prince is becoming like a fortress. Sebastien Walker reports to DemocracyNow that where “the United States has taken control(,) it looks more like the Green (militarized) Zone in Baghdad than a center for aid distribution.” A Haitian “man in the street” commented to DemocracyNow that, “These weapons they bring, they are instruments of death. We don’t want them. We don’t need them. We are a traumatized people. What we want from the international community is technical help—action, not words.”

US Capitalism Terrified
This is the unreported reality, and a terrifying one it was to US capitalism. Here you had a country with a long history of struggle. It was not so long ago (2005) that the US helped engineer a coup that ousted a popular leftist president, Jean-Bertrand Aristide, who is now in exile in South Africa. This president had launched a literacy program, funded the building of schools and medical facilities and sharply raised the minimum wage. This last was a real crime since under the leadership of ex-US president Bill Clinton and UN Secretary-General Ban Ki-Moon, the strategy has been to develop Haiti as a source of ultra-cheap labor. Aristide also launched a campaign to recover the $23 billion that France had extorted from it back in 1825.

Even more dangerous was the threat of a Haitian working class mobilizing on its own. The partial example of the 1985 earthquake in Mexico City should be recalled. There, when the state forces failed utterly to provide help, neighborhood committees self-organized and performed their own rescue operations. These committees then became the basis of a community movement that opposed the right-wing national government. The difference with Haiti is that in Mexico the state apparatus did not collapse almost entirely; in Haiti it did. Therefore, in Haiti the danger to capitalism was even greater.

This does not mean that capitalism would have been overthrown overnight, but the danger of this developing over a fairly short time was real. And in any case, they had Aristide waiting in the wings. To have him return to Haiti would compound the problem US capitalism faces throughout Latin America, where a populist movement has put hostile regimes in power in a series of countries. On top of that, US capitalism’s most threatening rival, Chinese capitalism, is making increasing inroads in the region.

Naturally, capitalism cannot allow a state of continual chaos and utter breakdown such as exists in Haiti now. They need a certain amount of stability, a somewhat functioning infrastructure, plus a working class that is not absolutely starving. US capitalism would also be utterly discredited, both at home and abroad, if they stood by, New Orleans-style, and did nothing. Finally, there is the consideration of regimes such as those in Venezuela and Cuba further increasing their influence. Therefore, some rescue and aid measures have to be taken.

The Future
The situation in Haiti bears being closely watched. From afar, it is impossible to tell to what degree the working class is or will organize to assert its class interests in the immediate future. If they do so, clashes with the US and UN troops are likely. However, it must be realized that the US military command is in a risky situation. Many of their troops are black, meaning they will tend to have a sympathy with the Haitian people. Maybe even more important, the troops, including National Guards from Pennsylvania and Florida, are headed for or are already in Haiti. Especially these National Guard troops would be open to considering the needs of their class brothers and sisters in Haiti. A campaign of fraternization with these – as well as the UN troops – would go a long way towards undermining their intended role of repression. (It should be noted that it is extremely unlikely that the Obama administration intends any long-term military occupation of Haiti.)

Several large US unions are now mobilizing to send aid to Haiti. This is being done so far under the control of the established union officialdom. This establishment has a long history of acting as the labor face for the US State Department and even the CIA. They have no intention of breaking with this criminal tradition in this instance. However, in the United States, there are many thousands of Haitian members of these unions. Through these and other active members of the unions, independent teams of US workers could be sent to Haiti. They could be sent both to bring aid as well as to organize direct links between the Haitian workers’ movement and organizations and that in the United States.

In this way, the working class in both countries could start to move forward.

Autor: Emil

~ 19/01/10

Haiti Het pamflet (in PDF) kun je downloaden door op het plaatje te klikken. Dit is de volledige tekst:

Solidariteit met de Haïtiaanse arbeiders en boeren!

Kapitalisme faalt… Steun een socialistisch alternatief!

Offensief eist:

– Onmiddellijke massale financiering van hulp en heropbouw na de aardbeving
– Democratische controle over alle hulp en noodmaatregelen: reddingsoperaties, hulp, huisvesting van de getroffen bevolking. Grootschalige programma’s van heropbouw gecontroleerd door democratisch verkozen comités van arbeiders, landarbeiders en armen in elk gebied
– De bouw van huizen, ziekenhuizen, scholen, wegen en infrastructuur van degelijke kwaliteit.
– Kwijtschelding van alle buitenlandse schulden

Een ramp van enorme proporties heeft zich ontvouwen op Haïti, in het Caraïbisch gebied, waarvan we tot dusverre alleen een klein overzicht gehad hebben. 70 000 lichamen geborgen, 200 000 doden verwacht, 1,5 miljoen mensen dakloos. De bevolking zal er jaren en decennia over doen om hun levens en thuis weer op te bouwen, tegen de achtergrond van een ongelooflijke totale verwoesting van de maatschappij, zowel fysiek als sociaal.

Maar ondanks de onvoorspelbaarheid van aardbevingen is deze ramp alles behalve slechts natuurlijk. De totaliteit van de verwoestingen door de aardbeving is een gevolg van de ongebreidelde uitbuiting die winst boven alles stelt – gezondheid, veiligheid en het welzijn van de Haïtiaanse bevolking. Slechts 52% van de volwassenen kan lezen of schrijven, vóór de aardbeving was meer dan 70% van de bevolking werkloos en meer dan 80% van de bevolking leeft in (extreme) armoede. De Haïtiaanse arbeiders en boeren strijden al decennia voor zelfs de meest basale middelen om te overleven, terwijl de VN bezettingsmacht, de staat en de heersende elite de sociale ellende zonder mededogen in stand houden. Nu de hoofdstad Port-au-Prince in puin ligt, ontstaat er een kans voor de elite om Haïti te herbouwen in hun belangen. Maar er is ook een kans ontstaan voor de arbeiders en boeren om hun recht te claimen op hun Haïti, een Haïti waar ze niet gedwongen zijn om te wonen in bouwvallige huizen en slechts werken om de zakken te vullen van de elite in het binnen- of buitenland.

Na het zien van de verschrikkelijke beelden is er een sterk en prachtig verlangen om iets te doen, om iets te betekenen voor anderen in hun tijd van nood. Onze acties zijn het sterkst als we deze zelf organiseren en als we gezamelijk opkomen voor eenheid. Juist nu kunnen we de grootste impact hebben door ons op een directe manier solidair op te stellen met de onafhankelijke sociale beweging in Haïti. Zij vormt de beste mogelijkheid voor de Haïtiaanse bevolking en heeft onze hulp hard nodig. En wij zijn in de beste positie om ze te helpen in ons gezamelijke belang in de strijd tegen een systeem dat ons allen uitbuit in naam van de winst.

We roepen op voor solidariteit, van mens tot mens, in de strijd tegen het systeem. Het is niet slechts een oproep voor geld voor eerste hulp, maar ook een onafhankelijke daad van internationale solidariteit dat het bankroet van de bezettingsmacht, de multinationals en Haïtiaanse elite benadrukt. Deze bankroete instanties zijn in de eerste plaats verantwoordelijk voor de vervallen staat van Haïti.
Er zal geld en eerste hulp worden gegeven als liefdadigheid tot de volgende ramp. Onze actie is juist niet beperkt tot slechts humanitaire liefdadigheid. Het is geen a-politieke actie en we moeten geen ondersteuning geven aan hen die profiteren van het lijden van anderen. Het moet juist een daad zijn van solidariteit naar de strijdbeweging van de mensen in Haïti en hun organisaties en tegelijkertijd een afwijzing van de totaal incapabele Haïtiaanse elite en hun staatsapparaat die Haïti in de ellende houden zal.

We hebben contact met een organisatie in Haïti – Batay Ouvriye (arbeiderstrijd) en we zetten onze middelen en tijd in om Batay Ouvriye te helpen met de heropbouw na de ramp en de strijd te ondersteunen voor een beter Haïti en een betere wereld. Batay Ouvriye is een strijdbare grassroots organisatie van arbeiders en boeren en is in heel Haïti georganiseerd, met name in de industriële sweatshops en vrijhandelszones.

Als u ons hierin wilt ondersteunen, verspreid dan deze flyer onder familie, vrienden, kennissen en collega’s. U kunt contact opnemen met ons via info@offensief.nl en u kunt meer nalezen op offensief.nl

Arbeiders en armen moeten eigen onafhankelijke organisaties opzetten: vakbonden en partijen. Daarmee moet worden opgekomen voor een echte verandering op basis van een socialistisch alternatief dat aansluiting vindt bij de arbeiders en armen in de regio en op het hele continent.
– Stop de handelspolitiek die wordt opgelegd door de Wereldbank en het IMF
– Overheidssteun voor de kleine boeren
– Werk en een leefbaar loon voor iedereen
– Middelen voor degelijk onderwijs en publieke gezondheidszorg
– De middelen en de sleutelsectoren van de economie moeten onder publiek bezit komen met democratische arbeiderscontrole en –beheer
– VN-troepen moeten weg uit Haïti – stop de imperialistische bemoeizucht
– Voor een nieuwe massapartij van de arbeiders en armen met een socialistisch programma
– Voor een socialistisch Haïti met een democratisch gecontroleerde geplande economie onder de controle en het beheer van de arbeiders, als onderdeel van een vrijwillige socialistische federatie van het Caraïbisch gebied

Autor: Emil

Het kán je bijna niet ontgaan zijn: de enorme ramp in Haïti waar een aardbeving met een kracht van 7,3 op de schaal van Richter het hele land en met name de hoofdstad Port-au-Prince plat heeft gelegd – letterlijk. 200 000 doden worden er verwacht, 1,5 miljoen mensen dakloos op een bevolking van 10 miljoen in een land niet groter dan België…

Wat moeten we doen in deze ellende zonder einde? Waar moeten we beginnen? Gelukkig is er een sterke behoefte om een ntwoord te geven op precies die vragen; al 6,5 miljoen euro is gestort op giro 555 en dat zal komende donderdag met de nationale collecte actie ongetwijfeld nog veel meer worden. Dit is een sterk teken van solidariteit, iets om trots op te zijn!

Maar aan de andere kant horen we  verhalen van corruptie: hulpgoederen die door de Haïtiaanse regering (of wat er nog van over is) in ontvangst wordt genomen en vervolgens… wordt doorverkocht aan de noodlijdende bevolking! En wat te denken van de hulp die we gaven aan de tsunami ramp in 2004?  Op wikipedia staat het vrij helder:

In Nederland is door de Samenwerkende Hulporganisaties giro 555 opengesteld voor noodhulp aan de slachtoffers. Op giro 555 is in totaal € 200 miljoen binnengekomen; dit bedrag is exclusief de toezegging van € 5 miljoen van minister Van Ardenne. De Samenwerkende Hulporganisaties hebben tot nu toe ruim € 66 miljoen besteed aan de eerste noodhulp. De eerste levensreddende fase waarin de nadruk lag op het aanleveren van water, voedsel, eerste medische zorg, opvang van slachtoffers en het voorkomen van epidemieën is voorbij.

200 miljoen geïncasseerd en daarvan slechts 66 miljoen aan hulp uitgegeven… Dat bovendien de directie van deze zogenaamde goede doelen zelf honderdduizenden euro’s aan loon en vertrekpremie’s krijgen helpt natuurlijk ook niet bepaald mee…

En er is nog een factor die belemmerend werkt in de hulp en die voor het grootste deel de verantwoording draagt voor deze ramp: het kapitalistisch regime dat alles voorop zet in haar zucht naar winstmaximalisatie, ook al gaat dat ten koste van veiligheid en het welzijn van de Haïtiaanse bevolking. Nu de hoofdstad Port-au-Prince in puin ligt, ontstaat er een kans voor de elite om Haïti te herbouwen in hun belangen. De aardbeving is een natuurlijke ramp, maar de vervallen staat van Haïti, de enorme armoede van de massa’s en de absolute ongelijkheid van de sociale orde is alles behalve natuurlijk.

Wat is dan de oplossing? Niks geven? Daar zijn de Haïtiaanse  arbeiders en boeren alles behalve mee geholpen. De oplossing zit hem in het uitschakelen van de “middle man”. Geen dure “hulporganisaties”, bezettingsleger of corrupte regering, maar juist de massabeweging en haar organisaties dáár helpen!

Offensief organiseerd deze dagen een eigen collecte om Batay Ouvriye (arbeidersstrijd) – een grassroots organisatie van arbeiders en boeren met links in heel Haïti – te helpen in haar heropbouw en strijd voor een socialistisch Haïti. Onze actie is juist niet beperkt tot slechts humanitaire liefdadigheid. Het is geen a-politieke actie en we moeten geen ondersteuning geven aan hen die profiteren van het lijden van anderen. Het moet juist een daad zijn van solidariteit naar de strijdbeweging van de mensen in Haïti en hun organisaties en tegelijkertijd een afwijzing van de totaal incapabele Haïtiaanse elite en hun staatsapparaat die Haïti in de ellende houden zal.

Wil je ons hierin steunen dan kan dat door geld over te maken op giro 2079240 t.n.v. “Haïti solidariteit”.

In de toekomst zal hier of op de Offensief site updates worden geplaatst over de vooruitgang van de heropbouw en wat er met het geld wordt gedaan. Wil je op de hoogte blijven via een mail in je inbox, stuur dan even een mailtje naar info@offensief.nl. In ieder kun je er zeker van zijn dat daar geen dikke-maatpak-directeur van zal worden betaald!