Autor: Emil

~ 23/10/09

Gisteravond was de PvdA top in Geleen aanwezig om uitleg te komen leven over haar voornemen de AOW leeftijd te verhogen, als een eerste van drie “briefings” ter voorbereiding op de politieke ledenvergadering komende maandag. Prominente partijleden als Diederik Samsom, Lillianne Ploumen en Sharon Dijksma wrongen zich in allerlei bochten om het publiek over de streep te trekken. Het mocht niet baten. Een persoonlijk verslag.

Lees meer.

Post tags:

Autor: Emil

~ 10/10/09

Jongerius gaat praten met Wilders in haar wanhopige zoektocht naar bondgenoten om de verhoging van de AOW leeftijd af te weren. Zelfs de CNV is “verbijsterd”. En dit vind Egbert Schellenberg – lid van FNV Vecht voor je Recht – ervan:

Het statement van Agnes Jongerius over een duivelspact met de PVV is onbegrijpelijk. Waar dit statement afsloot met de inhoudelijke verschillen moet je daarmee juist beginnen. De FNV heeft meer leden van allochtone achtergrond dan welke organisatie in Nederland dan ook. De FNV zou dan ook juist als eerste de handschoen moeten opnemen en de PVV op inhoud gaan bestrijden.

Onze Belgische collega’s zijn wat dat betreft uit ander hout gesneden. In vakbondsbrochures zijn de politieke programma’s van eerst Vlaams Blok, daarna Vlaams Belang en recent dat van de LDD ( Lijst DenDecker) gefileerd. Klip en klaar wordt aangetoond dat deze politiek programma’s strijdig zijn met de belangen van werknemers, uitkeringsgerechtigden en gepensioneerden.

De PVV is net als de VVD en D’66 gebaseerd op neo-liberale uitgangspunten. Waarbij de PVV ook nog eens met regelmaat van de klok zich discriminerend uitlaat over moslims. Maar alleen al het feit dat de PVV als alternatief voor de bezuiniging gemoeid met het verhogen van de AOW leeftijd de volgende punten aandraagt zegt genoeg. De grenzen moeten dicht. We investeren niet meer in de oudere wijken van grote en middelgrote steden. We stoppen met ontwikkelingssamenwerking en we halen geld weg bij het milieu. Op grond van die alternatieven is zelfs het sluiten van een duivelspact volstrekt uitgesloten en het statement van Agnes Jongerius volkomen misplaatst.

Een aantal zeer terechte punten.

Wilders is rechts-populist. Zijn enige reden om voor de AOW op te komen zijn opportunistische motieven. Het levert namelijk heel veel stemmen op. Maar in de kern blijft Wilders en zijn PVV een door en door neoliberale partij, opkomend voor de belangen van de elite en bezig met verdeel-en-heers van de arbeidersbeweging door de racistische kaart te spelen richting moslims. Hiermee moet de vakbond niets te maken mee wíllen hebben, maar toch doet ze dat, waarom?

De blamage van het SER traject wil Jongerius graag vergeten. Maar aangezien het balletje nu in het parlement is komen te liggen (de verhoging van de AOW is immers nog niet goedgekeurd), schiet Jongerius nu in de parlementaire val: het zoeken naar “bondgenoten” om de AOW leeftijdsverhoging alsnog van tafel te krijgen.

Waarom heeft Jongerius het afgelopen half jaar niet ingezet op massa-mobilisatie? Zoals ik in het voorgaande gelinkte artikel beschrijf, is er voor afgelopen 7 oktober pas op het allerlaatste moment gemobiliseerd. Dat ondanks het feit dat er nu 1 miljoen mensen op de been gebracht zouden kunnen worden rondom deze kwestie, volgens een recent RTL onderzoek – het werkelijke potentieel ligt waarschijnlijk vele malen hoger. Waarom dan hier geen gebruik van maken? Omdat de vakbondsleiding, bureaucraten als het zijn, báng is voor haar achterban. In de museumplein demonstratie van oktober 2004 bleek dat weer: 300 000 mensen op de been, vele tienduizenden meer gestrand door het hele land (de NS kon het simpelweg niet aan!). Wat gebeurde er? Niets. kort erna hadden we het najaarsakkoord wat geen ruk voorstelde, maar wat de vakbondsleiding (met moeite) claimde als overwinning. Dat, om verdere escallaties en nog grotere mobiliseringen te voorkomen.

Immers: als de arbeidersklasse, de overgrote meerderheid van de bevolking, massaal in beweging komt, dan zal ze haar eigen zaakjes regelen, op een directe en democratische manier. Waar ligt hier de rol weggelegd voor de bureaucraten? Juist, nergens. Daarom die angst. En dat is ook de reden waarom nu Wilders wordt benaderd, ipv de arbeidersklasse wordt gemobiliseerd.

Dit onderstreept het punt wat ik in mijn Offensief artikel ook maakte:

De les van “AOW Day” moet vooral zijn dat we alleen kunnen vertrouwen op onze eigen kracht. De wilde staking in de Lindsey olie-rafinaderij in Engeland kan wellicht dienen als referentie punt. Die staking was spontaan, werd genomen tegen de wil van de vakbondsleiding en de onderhandelaars en vertegenwoordigers voor die staking werden direct gekozen door de stakers op de plek zelf. Wat nodig is, is een strijdbare leiding die dergelijke spontane initiatieven aanmoedigt en aanwakkert, verbind met solidariteitsstakingen op andere plaatsen en het bedrijf ook effectief lam kan leggen.

Een dergelijke leiding is niet te vinden in de bureaucraten van het niveau Agnes Jongerius en Wilna Wind. Er moet een alternatieve leiding en structuur opgebouwd worden die de kaderleden en de gewone actieve vakbondsmensen organiseert. Om bij het voorbeeld van Engeland te blijven kan de National Shop Stewards Network als inspiratie dienen: een georganiseerd netwerk van vakbondsactivisten die regelmatig bijeenkomen om te discussiëren over tactiek en strategie en om concreet acties te plannen. Democratie in de vakbond dus. FNV Vecht voor je Recht kan hiertoe een aanzet zijn, maar is nu nog te zeer een lokale aangelegenheid rondom Rotterdam en mist daardoor de mogelijkheid om een eenheid van de arbeidersbeweging op te bouwen. Bovendien heeft ze zo haar eigen beperkingen op programmatisch vlak, zo zijn haar eisen zeer reformistisch te noemen, iets wat een weinig radicaliserend effect heeft.

Maar dit vergt wel wat voeten in de aarde. Door de a-politieke houding van de FNV leiding, krijg je ook een a-politieke achterban. Dit blijkt uit een enquete die vandaag staat op vk.nl:

Er is dus nood aan het uitbouwen van een politiek-bewuste linkerzijde in de FNV, onafhankelijk van de bureaucratische leiding, die in staat is de leden te bereiken en te organiseren. We hebben een nieuwe leiding nodig, meer democratie, een strijdbaar programma en socialistische oplossingen!

Post tags:

Autor: Emil

Obama heeft dus de Nobelprijs voor de vrede gekregen. Het is echt geen grap. Het Nobelprijs comité wil bij wijze van “voorschot” de prijs alvast geven. Zoals ze stellen: “Obama luidt een nieuw klimaat in voor de internationale politiek” en ze rechtvaardigt de zwaar politiek beladen keuze door te stellen dat Obama de “grootste pleitbezorger” is van het type politiek waar het comité al 108 jaar voor opkomt.

Tot zover de droomwereld van het Nobelprijs comité, en weer terug naar de werkelijkheid. Obama heeft aangekondigt nog eens 40 000 extra militairen te sturen richting Afghanistan in wat een eindeloze oorlog dreigt te worden, a la Vietnam (in de laatste Offensief krant is hier overigens een interessant artikel over). Wat betreft de crisis is duidelijk geworden dat Obama pal staat achter de belangen van de elite in de samenleving. Ook zijn plan om de gezondheidszorg te hervormen werd al weer snel in de prullenmand gegooid toen bleek dat Republikeinen en rechtse Democraten het niet zo’n plan vonden, goh, hoe zou dat nou komen? (hint: het zou iets te maken kunnen hebben met de vele miljoenen die Democratische en Republikeinse sentoren jaarlijks krijgen van de gezondheidsindustrie? En misschien ook met het feit dat deze gasten niet de meest progressieve lichten zijn?).

Waar brengt dat de geloofwaardigheid van het Nobelcomité? Nou, dit is niet bepaald de eerste controversiële prijsuitreiking. In 1953 kreeg Winston Churchill – tot vlak voor de Tweede Wereldoorlog een groot fan van het fascisme – de prijs voor literatuur “voor zijn meesterlijke historische beschrijvingen en voor zijn oratorisch talent”. Dat terwijl Mahatma Ghandi de prijs voor de vrede nooit kreeg, ondanks voor vijf keer ervoor te zijn genomineerd. Het comité is dus niet schuw van politieke kleurbekenning en dit lijkt de laatste episode in een lange reeks te zijn (hoewel er vast nog vele zullen volgen).

Het heeft mijn waardering voor de Nobelprijs in ieder geval aangetast en niet in positieve zin.

Post tags:

Autor: Emil

Om een helder beeld te krijgen van mijn activiteiten binnen de SP, werd mij op een Engels discussieforum gevraagd of ik een kort overzichtje kon schrijven van mijn lidmaatschap de afgelopen zes jaar. Ik zal die ook hier posten, maar hij is wel in het Engels, dus ik hoop dat dat geen bezwaar is 😉

– I became a of the SP member in early 2003. I was 18 and already looking for two years (on and off) for some organisation in which I felt comfortable. At 16 I began looking around, but at the time thought the SP as a “bit extreme”, later I felt more and more drawn to the party’s stances. 2003 was a tumultuous year in Dutch politics. In May the year before Pim Fortuyn was assassinated a week before the elections by an animal rights activist and his “List Pim Fortuyn” party subsequently got 26 seats in parliament out of 150, unheard of for a new party. The party got into a coalition of Christian-Democrats (CDA) and Liberals (VVD), but was unable to govern at all and imploded within the year, leading to new elections in January 2003. This was a decisive moment for me to become active and the reason I joined the SP: to make a real difference for Dutch society.

– In August 2003 I first became active after reading that there was going to be a meeting in my neighbourhood in the branch newsletter (added as a supplementary in the party’s monthly paper for members “Tribune”) and I kinda “rolled in” the activities of the branch this way. Later on I was also going to be active on a national plane and I tried setting up a regional branch of ROOD (SP youth organisation – which failed btw) and also became a member of the branch’s leadership in the period 2004 to late 2005.

– Around medium 2005, I can’t pinpoint it anymore and it was more of a process, I had finished my internalisation of the party’s ideology and I started to develop doubts about the party’s ideas. When I wanted to gain a deeper understanding of the party’s core values “solidarity, human dignity and equality”, I reached a hard wall. In other words: there were no answers. I eventually started looking consciously for a Marxist organisation, preferably inside the SP as I didn’t want to leave the SP just yet. After some quick googling around I concluded that there was only one option, which was Offensief (technically not true as I later found out, as the Mandelites are also active inside the SP, but that wasn’t really my fault as they really are quite invisible). So I contacted them and was invited for a national meeting in Rotterdam. While that was quite far away for me (2 hours by train) I went anyway and after just one meeting I decided to join them as I directly felt they had a lot to offer to my burning questions. This was early November 2005. It would take another two years or so before I recognised myself as a communist.

– In the period 2005 to 2007 I was lesser active in the SP branch. I resigned from my position in the branch leadership because I got completely frustrated with it. There was a new branch leadership every 6 months or so and the new one accomplished as little as the previous one. At one time we discussed over three months the status of a selfmade stand and which color it should be painted! In early 2007 though we more or less got our current leadership together, which thusfar has remained relatively stable (although the branch chair resigned very quickly, which caused more drama). After the new round of drama I called for more democratisation in the branch. This was not appreciated by the branch leadership, which suspended me for three months, effectivelt silencing me in the general branch meeting to be held about this subject.

– On the summerschool of ROOD in 2006 I also participated, for the first time as an Offensief member and a bit nervous in that position as it was all new for me. At this point in time only a handful of people knew I was a member of Offensief so I was quite surprised that as soon as I reached the place where the summerschool would be held I was taken apart by the chair of ROOD (Renske Leijten, currently an MP for the SP) who told me that if she saw an Offensief paper, “I would be in deep shit”. I was there with another Offensief member, which arrived later on site and after some discussion we decided that we wouldn’t accept the restriction of freedom of political opinion and we would sell anyhow. But we also decided that we, as to avoid any trouble, we would only do this in one on one discussions and only of the person was interested we would take it out. Afterwards I recognise this was an error on our part, because the leadership found out about the papers anyhow and portrayed us as “secret infiltrators” and got kicked off the site. What we should have done of course was to openly challenge the restriction.

– This affair would have far reaching repercussions for the next two years (!). First an “inquery” was made by the ROOD leadership in which they looked if Offensief membership could be combined with SP/ROOD membership, they concluded they couldn’t bend the rules in their favor, so in June 2007 (I think) they gave the advice that next time we should be suspended and that only then they could kick us out. By this they prepared the next round of attacks. At the national members meeting in May (or so) 2008 that other member of Offensief which was also present in the 2006 summerschool distributed leaflets to other ROOD members in an attempt to mobilise people for a big antiracist demonstration just across the border in Cologne in September that year. For this “crime” he was immediately suspended and eventually expelled from ROOD in October that year.

– In medium 2007 another bit of drama unfolded in the party as a chosen senator was kicked out of the SP. A few weeks before he was kicked out in August that year he started with a few other active SP member the “Committee for Democratisation in the SP” (CDSP). Offensief members, including me, participated in this aswell. Soon the CDSP imploded though as most of the active members splitted away after the senator was kicked out, and formed their own party (this party, Solidara, has also imploded btw, a non-relevant and dieing sect around a careerist). While we never supported the split, the leadership of the SP thought we were responsible.

– This brings us to the latest chapter. In January 2009 the party leadership suddenly decided they could make their move (for whatever reason) and say that Offensief was a political party, effectuating a rule in the constitution saying SP members may not be a member of other parties. As such we had to choose between Offensief and the SP. We chose not to choose as in our opinion there was no conflict. In June the pressure was raised and the party leadership threathened to “choose for us” if we didn’t. Also the leadership changed the accusation from “party” to “political organisation” after we openly asked what they defined as a “party”, but as the letter explains, that only made things more sticky. Because Offensief wasn’t a political party (as per constitutional rule) I chose for the SP, as that was obviously the only party of the two. However the party leadership found my name on a website of a demonstration as a contact name for Offensief, so they sent me a letter saying I was expelled.

– I’ve made an official protest in the form of the letter in the OP, which was sent to SP party leadership, branch leadership and active members. But this is just show really. The appeal is going to be for the party council (party leadership + all branch chairs) which is by vast majority a mindless institute in the pocket of the leadership. But the point is that this will be made public as widely as possible to the membership. To them the letter is meant to convince, not to the bureaucrats and careerists of the party elite.

Ik hoop dat dat wat verhelderd 🙂

Er is mij ook al een aantal keer gevraagd “wat ga je nu doen, nu je uit de SP gegooid bent?”. Nu, feitelijk veranderd er vrij weinig. Zoals het bovenstaande overzicht laat zien zijn de afgelopen 3 jaar vooral ellende geweest. Op een gegeven moment ben je moe van alle hysterische heisa van baantjesjagers en bureaucraten die jou niet leuk vinden omdat je de vinger op de zere plek legt. Hierdoor ben ik steeds minder actief geworden voor de SP, hoewel ik wel lid bleef en me actief maakte als er ook concreet wat gaande was. Zeker op landelijk niveau was ik meer bezig met Offensief dan met de SP de afgelopen paar jaar. Maar ook op lokaal niveau manifesteerde ik me meer en meer als onafhankelijke socialist. Het is nu zaak die onafhankelijke werking in Zuid-Limburg uit te bouwen. Als jij je daarvoor aangesproken voelt en een principieel socialistisch geluid wilt verdedigen, dan ben je van harte welkom daarbij!

Post tags:

Autor: Emil

Het zat er al een tijdje aan te komen: mijn royement uit de SP. Een kort overzicht van het gebeurde:

1. Op 24 september kreeg ik een brief met de mededeling dat ik was “ontzet” uit mijn SP lidmaatschap van de heer van Heijningen, SP partijsecretaris. Ik citeer:

Op 21 februari heeft de partijraad, het hoogste democratische orgaan in de SP, zich geschaard achter het oordeel van het partijbestuur van 9 januari 2009 dat een dubbellidmaatschap van én Offensief én SP niet toegestaan kan worden. In reactie op mijn oproep van 15 juni 2009 aan jou om een keuze tussen één van twee te maken heb ik van jou de reactie ontvangen dat je voor de SP zou kiezen. Je blijkt echter nog actief contactpersoon te zijn voor Offensief en ook daar voor uit te geven.

Helaas is daarmee het moment gekomen dat het partijbestuur die keuze voor jou maakt. Dat is spijtig, want we verliezen niet graag leden aan een andere politieke partij of organisatie.

Het niet nakomen van de statutaire verplichtingen (verbod op dubbellidmaatschap, statuten artikel 5 lid 1.b.) leidt in dit geval tot ontzetting uit het lidmaatschap door het partijbestuur (op grond van statuten art. 8 lid 4a). Namens het partijbestuur zal ik je uit laten schrijven bij de administratie als SP lid.

Met vriendelijke groet,

Hans van Heijningen
algemeen secretaris

Daarop heb ik een protestbrief de deur uit gedaan richting landelijke partij, afdelingsvergadering en actieve mensen van de afdeling:

Beste (ex)partijgenoten,

Met verontwaardiging heb ik het bericht vernomen, dat ik ontzet ben uit het SP-lidmaatschap. Bij deze wil ik een formeel protest indienen tegen dit royement.

Als reden voor mijn royement wordt gegeven: het verbod op dubbellidmaatschap van Offensief en SP. Ik ben inderdaad lid van Offensief, maar ik bestrijd de conclusie dat dubbellidmaatschap van SP en Offensief ongewenst is of in strijd met de statuten van de SP.

Eerder gaf het partijbestuur aan, dat dubbellidmaatschap van Offensief en SP niet langer toegestaan kan worden omdat Offensief een politieke partij is en daarmee in strijd met de statuten die dubbellidmaatschap van een andere politieke partij verbieden. Dit bestrijd ik.

Het lijkt erop, dat de conclusie dat Offensief een politieke partij is, gebaseerd is op de bevindingen van een onderzoekscommissie. Offensief-leden zijn echter door deze commissie geen enkele keer gehoord, sterker nog, wij hoorden pas achteraf van haar bestaan. Van hoor en wederhoor is dus geen sprake geweest.

Op de herhaalde vraag richting het partijbestuur om aan te geven in welk opzicht Offensief een politieke partij is, kregen we geen antwoord. Later werd er opeens de toevoeging bijgedaan “politieke partij of organisatie”. Een bewuste manier om de vraag te omzeilen. Maar hierdoor komt de vraag alleen maar harder terug: is hier sprake van volledige willekeur om kritische SP-leden uit de partij te werken?

Bovendien staat in het genoemde artikel van de statuten waarnaar gerefereerd wordt het volgende: “Iedereen [mag lid worden] die in Nederland woont en iedere Nederlander die in het buitenland woont en geen lid is van een andere politieke partij”. Geen “organisatie” dus, wat Offensief is. Toen op mij de druk werd opgevoerd afgelopen juni om een keuze te maken, heb ik met deze regel in het achterhoofd bewust gekozen voor de SP. Immers, dat is de enige partij van de twee.

Ik kan mij bovendien niet anders voorstellen, dan dat de desbetreffende statuten bedoeld zijn om te voorkomen dat men zowel lid is van de SP als van (bijvoorbeeld) de PvdA, of een andere politieke partij die concurreert met de SP. Offensief is zowel qua omvang als qua doelstelling GEEN politieke partij. Wij doen niet zelfstandig mee aan verkiezingen maar roepen op om SP te stemmen. Wij willen geen leden “afsnoepen” van de SP, maar roepen mensen juist op bij de SP aan te sluiten. Wij willen niet concurreren met de SP, maar de SP helpen opbouwen. Kortom, er is een fundamenteel verschil tussen Offensief en de PvdA, GroenLinks, etc., voor wie de bepaling in de statuten bedoeld lijkt te zijn.

Offensief is een groep rond bepaalde ideeën, en is georganiseerd. We zijn aangesloten bij het Committee for a Workers’ International (CWI). We brengen een krant uit en organiseren bijeenkomsten. Maar brengen wij daarmee schade toe aan de SP? Het tegendeel is mijns inziens het geval. De socialistische beweging heeft een lange geschiedenis van interne democratie, van het bestaan van georganiseerde groepen, platforms, fracties, etc. binnen haar gelederen. Naar mijn mening kunnen we uit die geschiedenis leren dat een grote vrijheid van debat, van de mogelijkheid om kritiek uit te oefenen, ook in een georganiseerde vorm, de beweging alleen maar vooruithelpt. De strijd voor een socialistische maatschappij is niet eenvoudig. Debat en kritiek is broodnodig om de juiste weg vooruit te vinden.

Dit geldt dubbel en dwars voor de huidige tijd. De huidige generatie jongeren en arbeiders heeft de ervaring van de ondemocratische sociaal-democratische en communistische partijen en zal de SP slechts (blijven) steunen als zij overtuigd zijn dat de SP een open, democratische partij is geworden.

Mijn royement en de pogingen om Offensief uit de SP te weren wijzen echter op een tendens naar een gesloten, monolithische partij en scheppen een gevaarlijk precedent. Met dezelfde argumenten als waarmee de aanval op Offensief is ingezet, kan elke groep, elk platform, elke oppositiestroming uit de SP gegooid worden.

Ik ben van mening dat kritiek op de koers van het partijbestuur juist nu hard nodig is. Het partijbestuur schuift gaandeweg op naar rechts, zowel in ideeën als in daden. Ik wijs daarvoor op het verwateren van het standpunt over de NAVO en het koningshuis, en de praktijk van meedoen met een neoliberaal beleid in plaatsen waar de SP lokaal in coalitie zit. Regeringsdeelname is voor het partijbestuur een serieuze optie geworden. Daarbij lijkt het wel of het belangrijker is om in de smaak te komen bij toekomstige coalitiepartijen dan om op te komen voor onze achterban. Ondertussen worden we in de verkiezingen afgestraft en gaat Wilders met de proteststemmen aan de haal. De SP is op weg haar imago als anti-establishmentpartij te verliezen, en dreigt daarmee ook de steun kwijt te raken van gewone jongeren, werkenden en werklozen. Echter juist nu, in deze tijd van ernstige crisis van het kapitalisme, hebben we een sterke Socialistische Partij nodig die mensen in zich kan verenigen die tegen het neoliberalisme willen vechten en voor een socialistisch alternatief.

Daarom heb ik nooit overwogen uit de SP te stappen, ook al heb ik veel kritiek op de huidige koers van de partijleiding. Ik ben lid van de SP sinds begin 2003. In deze afgelopen zes jaar heb ik me altijd actief ingezet voor partij, zowel in de afdeling, als landelijk en binnen de jongerenclub ROOD. Toegegeven ging het daarbij niet altijd van een leien dakje, zoals de oudere partijgenoten dat vast weten, maar ik heb me wel altijd met hart en ziel ingezet voor onze partij en ben ik steeds in mijn omgeving bezig geweest om mensen warm voor de SP te krijgen. Juist de komende periode, nu er veel werk aan de winkel is, zie ik kansen om de partij op te bouwen. Deze wil ik aangrijpen, waarbij ik naast mijn steun voor de SP ook mijn kritiek zal blijven uiten. Ik wil het debat aangaan IN de partij. Nu wordt mij echter die mogelijkheid ontnomen.

Ik roep jullie bij deze op, stelling te nemen tegen mijn royement én om het besluit terug te draaien dat dubbellidmaatschap van Offensief en de SP verbiedt.

Ik heb nog steeds (2,5 week later!) geen bevestiging gekregen van de landelijke partij dat ze m’n brief hebben ontvangen.

2. Het toeval wilde dat er de zaterdag erop, 26 september, er een algemene ledenvergadering (ALV) was in de afdeling, om zo de stukken te bespreken voor het congres van volgend jaar. Hoewel dezelfde mail als die van m’n protestbrief ook verstuurd naar het lokale afdelingsbestuur en er de expliciete vraag in stond om me even op de hoogte te stellen of ik nog steeds uitgenodigd was, kreeg ik ook hier geen antwoord.

Ik ben er dus heen geweest en een lid van het bestuur, Jeroen van Klink, was buiten een sigaret aan het roken en zag meteen gelegenheid me de toegang te ontzeggen. “Had je maar even moeten bellen, dan had ik je kunnen zeggen dat je niet hoefde te komen” (mailtje gemist Jeroen?). Ik had op een dergelijke situatie wel al gerekend en me voorbereid door de protestbrief een aantal keer uit te printen en deze dan ook gewoon uit te delen bij eenieder die naar de ALV kwam. De reactie van alle leden die niet geaffilieerd zijn met het bestuur was unaniem positief. Van het bestuur was de reactie (uiteraard) unaniem negatief. Van eentje kreeg ik zelfs het argument dat de “afdeling er niets mee te maken heeft, dit is iets tussen jou en de landelijke partij”. Zo!

Het bestuur, mij kennende, wilde de confrontatie dus vooral vermijden. Het bewijst maar weer dat ruggegraat geen voor de hand liggende eigenschap is bij baantjesjagers en bureaucraten binnen de partij.

3. Ik ben overigens niet de eerste die geroyeerd word. Barbara Veger uit Rotterdam is ook uit de partij geknikkerd, een paar maanden terug, omdat zij principieel niet wilde kiezen tussen SP en Offensief.

Daar hou ik het nu even bij, ik blijf deze blog nu wat regelmatiger up to date houden. Ik heb er nu immers de tijd voor, zo zonder SP 😉

Post tags: