Autor: Emil

~ 23/12/08

Ik was het bijna vergeten te melden, maar afgelopen zaterdag kopte de volkskrant ermee. Volgens de grote marionettenman Marijnissen: “Ik vind dat de SP er goed aan doet nu gesprekken te beginnen met het CDA”, om zo te voorkomen dat de SP weer wordt afgewezen bij de komende verkiezingen als coalitiepartner op provinciaal en nationaal niveau. Verontwaardigd stelt hij “Op de hogere burelen van het CDA horen ze natuurlijk ook dat er wel met ons valt samen te werken. We zijn bereid tot compromissen en we zijn helder.” en “Ik ben pas nog bij burgemeester Cohen geweest. Die zegt: de SP moet de volgende keer echt het college in. Een wijze man, die heeft wel in de gaten dat wij zijn college alleen maar beter maken.”. Oh? Is dat zo?

De SP blijkt inderdaad een trouwe uitvoerder van burgerlijke politiek, zoals blijkt uit de 8 miljoen aan bezuinigingen in Groningen, de privatisering van busbedrijf Novio, tien miljoen te bezuinigen, de acceptatie van de NAVO, het gebrek aan het standpunt om de privatisering in de zorg terug te draaien (er staat slechts om niet méér markt toe te klaten, niks over terugdraaien of hernationalisatie), om maar wat te noemen.

Dit is een logisch gevolg van een aantal ontwikkelingen die het rottingsproces van de partij kenmerken. “Hola, zei je nou rottingsproces?”. Jawel, rottingsproces, beter en more to the point kan ik het niet zeggen. Laat ik de factoren opnoemen, hoewel het verschillende punten zijn, staan ze in nauwe onderlinge verbinding tot elkaar:

Het gebrek aan aan klassenanalyse en populisme: De SP heeft tussen 1987 en 1991 een “modernisering” doorgemaakt waarin ze haar “Marxistische-Leninistische” (lees Stalinistisch en Maoïstische) traditie volledig afwerpt, althans de slogans, theorie en uiterlijke verschijning. Intern is een ander verhaal, daar kom ik zo op terug. Maar met het badwater is ook het kind weggegooit; een klassenanalyse. We leven nu eenmaal in een kapitalistische maatschappij endaarom in een maatschappij met twee tegenover elkaar staande klassen, dat blijkt wel weer scherp uit deze economische crisis, die nog maar net begonnen is. In plaats daarvan wierp ze zich op haar andere traditie, haar populisme. Eerder was dat immers nog verhuld in haar Maoïstische wikkel van de “massalijn”. Nu praat ze gewoon de opininepolls na, is iets populair dan is het iets wat de SP ook vind of sterker iets wat de SP “altijd al gezegd heeft”…
Haar nationalisme en chauvinisme: Een zorgelijk punt. Dit sluit helemaal aan op haar opportunisme die teert op de onderbuikgevoelens van Nederlanders. Zo bracht ze begin jaren ’80 “Gastarbeid en Kapitaal” uit, waarin ze opkwam voor een oprotpremie voor buitenlanders, ook al heette dat niet zo. Recentelijk was ze nog verdacht stil in de paspoort affaire, propageerde men het einde van Nederland en moesten er vooral niet teveel Polen naar Nederland komen (later nam men het standpunt van de vakbond over, namelijk “gelijk loon voor gelijk werk”).
Haar interne werking: Gezien haar Maoïstische verleden had de partij nooit een gezonde democratische structuur. De lijn is uitgezet in een top-down richting waarin iedereen die afweek genegeerd, weggepest of, als dat niet lukt, geroyeerd word. Maar in de afgelopen maanden, zeker na het congres van 2007 (wat op zich een crisis congres was als reactie op de Yildirim affaire en om daarin elke vorm van verzet bij voorbaat te breken) werd er niets meer geduld aan tegen geluid. Gezien de move van Marijnissen richting het CDA lijkt dat een welbewuste strategie te zijn: breek elke vorm van mogelijke oppositie om een deelname aan een coalitie mogelijk te maken. Wat hiermee direct samenhangt is haar gebrek aan een scholing van enig politiek niveau. Natuurlijk, er is genoeg scholing, ik wordt doodgegooid met “de geschiedenis van de partij” en “hoe zet je een actie op?” (een soort stappenplan formule), maar verder gaat het niet bepaald. Ik zou reuze benieuwd zijn naar een “hoe analyseer ik de samenleving en trek daar politieke conclusies uit?” reeks van scholingen of eentje met als onderwerp “hoe werkt de economie?” of “wat is socialisme?”, maar niets van dat alles natuurlijk.
Haar tanende activisme: “Geen fractie zonder actie” wordt binnen de partij vaak gesteld, maar het is een interessant gegeven dat overal waar de partij in de gemeentefractie zit het acivisme daalt. Dit effect is groter daar waar de partij in de coalitie zit, maar dat is gezien haar acties in gemeentebeleid waar eerder naar verwezen werd ook niet zo vreemd, immers is het nogal hypocriet om tegen jezelf te demonstreren, niet? De SP wordt hiermee van belangrijkste organiserende kracht op politiek vlak, naar grootste obstakel hiertoe. Ook op landelijk niveau moet er sprake zijn van een grote opkomst wil de SP nog van het pluche afkomen, zoals bleek bij de Nederland Bekent Kleur eerder dit jaar. Ook is de SP nergens te bekennen bij een antifascistische demonstratie om de neonazi’s van de NVU en andere extreem-rechtse clubs het werk onmogelijk te maken, zelfs niet in SP bolwerk Oss (sterker nog, daar streed ze tegen de mensen die dat wel deden!).
Haar gebrek aan een internationale visie: Dit is vanaf dag 1 een handicap van de partij geweest. De SP is een louter Nederlandse partij, met maar minimale bindingen op internationaal vlak. Zo is er samenwerking in het Europees parlement natuurlijk en worden internationale gasten weleens op interne partijbijeenkomsten uitgenodigt, zoals de Zweedse sociaal-democraten (traditionele verdedigers van het kapitalisme), de Braziliaanse PT (verantwoordelijk voor keihard neoliberaal beleid), de Belgische PVDA (Maoïsten die recentelijk dezelfde koers hebben gekozen als de SP eind jaren ’80, dwz: een populistische) en de Duitse Die Linke (een nieuwe linkse partij met veel potentie). Hoewel er bij verscheidene congressen is opgeroepen voor het instellen van een internationaal secretariaat (en dat ook eenmaal is aangenomen, maar doodleuk niet werd uitgevoerd), vind de partijleiding dat alle andere Europese partijen maar bij de SP in de leer moeten gaan, een nogal hooghartige houding die totaal niet constructief is. Sterker, ik denk dat de SP zelf maar eens een aantal zaken moet afkijken op internationaal vlak.
Haar gebrek aan een vakbondswerking: Begin juni was er de Solidair dag in Utrecht, een stap vooruit hoopte ik, immers de partij neemt de vakbondsbeweging serieus en organiseert haar vakbondsleden voor een strijd tegen kabinet Balkenende 4. Met mij waren er velen die dag. Maar na een dag vol interessante discussie en het uitwisselen van ervaring werd ons slechts gevraagd om onze emailadressen op te schrijven. Ik wacht nog steeds op het eerste bericht. Daarmee is eigenlijk alles gezegd over haar vakbondswerking.

Is de SP dan volledig verloren? Ik, als kritisch SP lid, hoop het niet, maar ben er bang voor. De weg vooruit ligt in het opengooien van discussie en debat om zo eens kritisch te kijken waar we nou eigenlijk heengaan en wat we willen. Hoe dat te bereiken? De leiding zit vol met oude Maoïsten (een uitstervend ras) en opportunisten/baantjesjagers (waar Ewout Irrgang een pijnlijk duidelijk voorbeeld van is), hiervan hoeven wij dus niets te verwachten. En bij gebrek aan democratische speelruimte voor een linkervleugel, is het dus wachten op een volgende rel in de orde van de Affaire Yildirim, dat zaken weer tijdelijk vloeibaar maakt. Iets wat zeker in de lijn der verwachtingen ligt met de avances van Marijnissen richting het CDA en eventuele toekomstige deelname aan het kabinet.

Om eerlijk te zijn verwacht ik zelf geen “grote ommekeer” meer voor de SP. Wat ik wel denk is dat de SP nog een rol gaat spelen in de vorming van een nieuwe partij die het socialisme in haar vaandel heeft staan, of ze het wil of niet. Tot die tijd blijft de frustratie groeien.

Post tags:

Autor: Emil

~ 22/12/08

Terwijl de burgerij een steeds pessimistischer beeld schetst van de komende crisis, is er een heuse mini-vakbond, de Reformatorisch Maatschappelijke Unie, die een “christelijke” visie geeft op wat nodig is om de crisis te bezweren. Ze roepen de FNV en CNV op om voor volgend jaar slechts 2,5% loonsverhoging te eisen in plaats van 3,5. Nu is met 4% inflatie 3,5% al een feitelijke achteruitgang, en deze “christelijke” vakbond, die de belangen van arbeiders zou moeten verdedigen, zet nog harder de aanval in op de werkende gezinnen, scholieren en armen! Ze hebben 16 000 leden, maar daar kúnnen gewoon geen arbeiders tussen zitten, met dit soort debiele standpunten.

In plaats van bang af te wachten tot de storm overwaait, of zelfs te streven naar “nationale eenheid” om deze crisis te bezweren (wat de RMU feitelijk doet), moet er juist nu de strijd worden opgepakt om onze banen te redden, de strijd aan te gaan om minimaal de inflatie gedekt te krijgen en de sociale en publieke diensten te heropbouwen om iedereen een volwaardig bestaan te kunnen garanderen. Alleen een strijdbare vakbond met een leiding die de handschoen durft op te pakken kunnen we dit bereiken, de tijd van polderen heeft ons niets dan ellende gebracht.

Nee RMU, we hebben uw “christelijke” mening niet nodig…

Autor: Emil

~ 18/12/08

Volgens zowel het CWI als het CBS is de werkloosheid nu redelijk stabiel op 290 000 voor de afgelopen 3 maanden. Maar dat zijn dus slechts cijfertjes. Het gezegde “there are three kind of lies: lies, damn lies and statistics” gaat ook hier weer op als we bedenken hoeveel ontslagen er de afgelopen maand zijn geweest en hoeveel er nog aangekondigd zijn.

En laten we ook het groeiend aantal werkenden armen niet vergeten:  nu al een groep van 200 000 mensen, vaak eenouder gezinnen. De voedselbanken kunnen het nu al nauwelijks meer aan (deze dekken sowieso slechts een zeer klein gedeelte van de nood). Deze groep zal alleen maar groeien naarmate de economische crisis vordert.

Uit angst om hun baan te verliezen in deze slechter wordende tijden, houd men zich maar koest. De trend van het afgelopen jaar van stakingen en groeiend verzet, zou daarmee zomaar in de knop kunnen bevriezen, hetzij voor een periode. Politiek verzet echter is veel waarschijnlijker. De SP kan door haar vele beperkingen hier geen optimaal gebruik van maken (meer hierover in een andere blogpost), aan de andere kant zal Wilders met zijn lege retoriek veel luisteraars verwerven.

Wat is de weg vooruit? Een hoopvol teken is dat er nu een geluid komt dat de FNV en CNV moeten fuseren, waarmee de twee grootste federaties in het land samen zouden gaan. Wat me wel enigszins schokte was dat de CNV dus blijkbaar maar 334 000 leden telt. Een lachertje eerlijk gezegd. Samen met de FNV (1,2 mln leden) zou je dan een federatie krijgen van 1,5 miljoen leden, wat nog steeds slechts het 1/5 is van de totale beroepsbevolking. Maar het is een stap vooruit, alzij het slechts een administratieve.

Wat werkelijk nodig is, is een strijdbaar alternatief op de aanvallen van de bazen. Hoezo moeten wij bloeden voor hun crisis? Hoezo moeten wij langer werken voor minder loon? Hoezo worden wel banken genationaliseerd, maar geen banen gered? Zo kan het niet langer!

We hebben niet slechts een vakbond nodig die, in haar poldertraditie, toch maar alles weggeeft wat ons dierbaar is, maar een vakbond die de strijd aangaat, een lijn trekt: tot hier en niet verder! Pas als die lijn getrokken wordt en behouden blijft kunnen wij in de aanval gaan en terug eisen wat ons toebehoort: de automatische prijsindex, een 36-urige werkweek, vaste contracten, een compensatie van de invoering van de euro en de jaren van “nullijn”, naar een minimumloon van 1500 euro netto en meer!

Al deze zaken zijn te bereiken, maar alleen als we de strijd ervoor willen voeren! Offensief zet in op een strijdbare vakbond door middel van eigen bijeenkomsten, vakbondswerk, bladverkoop, tussenkomsten op stakingen en demonstraties en meer. Wil jij daar aan meewerken? Kijk dan zeker ook even op Offensief.nl en neem contact met ons op! De wereld verandert niet uit zichzelf, daar hebben we elke paar handen bij nodig.

Autor: Emil

~ 11/12/08

Op de voorpagina van de Volkskrant vandaag een bericht dat neonazi’s een steeds grotere aanhang hebben. Waren er in 2004 nog slecht 40 neonazi’s actief, nu zou dat aantal gegroeit zijn tot het tienvoudige ervan, aldus de Anne Frank Stichting en de inlichtendienst AIVD. Dit blijkt ook uit de steeds vaker georganiseerde demonstraties die de fascisten uitvoeren; de teller staat op 20 dit jaar, 8 meer dan in 2007. Hoe stoppen we dit?

Het artikel noemt twee oorzaken: 1. minder aandacht van de overheid voor extreem-rechts en 2. het door-radicaliseren van jongeren. Om met het eerste te beginnen: een overheid die geen aandacht geeft aan extreem-rechts is niets nieuws, sterker: als de NVU (de grootste neonazi partij van Nederland op dit moment) een vergunning aanvraagd voor een demonstratie, dan wordt die zonder mokken ook afgegeven door verreweg de meeste gemeenten in ons land. Het linkse verzet lijd hieronder: omdat volgens de gemeenten twee demo’s een “veiligheids risico” is, krijgt de laatste meestal geen vergnning voor een tegendemo. Het verzet wordt hiermee in de illegaliteit gedrukt, een belangrijke factor in het ontbreken van een antifascistische stroming in ons land.

De genoemde oorzaak 2, het door-radicaliseren van jongeren, is correct, maar incompleet. De vraag is namelijk: waarom radicaliseren jongeren? De werkloosheid en toekomstperspectieven zijn al jaren zeer slecht voor hele lagen van jongeren uit arbeidersgezinnen, figuren als Wilders (in het raport van de Anne Frank Stichting correct ook genoemd als extreem-rechts) spelen hier handig op in. De SP, het belangrijkste alternatief op links op dit moment, brengt geen heldere analyse (vanuit een klassenperspectief) van de problemen en alternatieven naar voren en blijft daarmee steken in beperkte campagnes. Wilders’ verhaal is echter simpel: het is de schuld van de buitenlanders! De grote groep die hiermee naar extreem-rechts opschuift, maakt het ook dat de neonazi scene met het jaar groter wordt.

Het raport maakt bovenal de noodzaak aan verzet duidelijk. Offensief heeft recentelijk de Offensief Tegen Racisme campagne opgestart om hier vorm aan te geven. Niet alleen komen we op voor directe actie op straat om het de fascisten zo moeilijk mogelijk te maken, maar brengen we ook alternatieven naar voren. We sluiten hiermee aan op een oude traditie tegen racisme: in de jaren 1990 hadden we de “Jongeren Tegen Racisme” campagne die succesvol was tegen Janmaat destijds. Geen rassenhaat, maar klassenhaat! Weg met het perverse kapitalisme dat het kankergezwel van extreem-rechts voortbrengt! Heb je ook interesse om hieraan mee te werken? Geef je dan vandaag nog op door een mailtje te sturen naar antiracisme@socialisten.net of bekijk onze campagne website Offensief Tegen Racisme op http://antiracisme.eu/

Post tags:

Autor: Emil

~ 01/12/08

In de NRC van afgelopen zaterdag staat het artikel “Rijk voelt recessie nu al in begroting” op de voorpagina. En dat artikel is op zijn zachts gezegd schokkend. Wat korte citaten:

“De reddingsoperaties in de financiële sector hebben een nog grotere invloed op de inkomsten en uitgaven van de staat. In 2009 zal minister Bos ruim 2,5 miljard euro kwijt zijn aan rentelasten over de sterk gestegen staatsschuld als gevolg van hulp aan de banken.”

en

“De staatsschuld is inmiddels sterk gegroeid tot vlak onder de in Europa afgesproken bovengrens. De geraamde schuld stijgt als gevolg van de reddingsoperaties van 42 naar 57 procent van het bruto binnenlands product (bbp).In het Groei- en Stabiliteitspact, de gemeenschappelijke Europese begrotingsregels, is een grens van 60 procent afgesproken. Bos benadrukt dat tegenover de schuld ook toegenomen bezittingen staan.”

Enkele maanden geleden was Bos nog bezig dat de crisis een typisch Amerikaans probleem was, nu hebben we het maximum van de staatsschuld (volgens EU afspraken dan) bereikt. Raad eens wie volgend jaar bij prinsjesdag de rekening gepresenteerd krijgt? En dan te bedenken dat Bos de boel weer wil privatiseren in 2011!

Is het niet gewoon veel logischer en slimmer om alle banken te nationaliseren en één financiële dienst in te stellen onder beheer van de mensen die er werken en diegenen die er gebruik van maken? Als banken immers “te belangrijk” zijn om failliet te gaan en daarom tientallen miljarden toegestopt krijgen, dan mogen ze nooit meer terug naar de grijpgrage vingertjes van de parasieten!