Het akkoord tussen de imperialistische grootmachten is een antwoord op het eerder deze week aangekondigde verdrag tussen Iran, Turkije en Brazilië, zo meldt de Volkskrant. In dat akkoord, zo vermeldt de krant dan weer niet, zou Iran 1200 kilo laagverrijkt uranium verschepen naar Turkije en Brazilië waarvoor ze ongeveer 120 kilo hoogverrijkt uranium terug krijgen, geschikt voor energieopwekking, ongeschikt voor wapens.

“Maar”, zo gaat het Volkskrant artikel verder, “Washington wijst erop dat Iran niet is gestopt met het verrijken van uranium, wat strijdig is met eerdere VN-resoluties.” En “De regering-Obama, die een jaar lang heeft geprobeerd besprekingen te voeren, is er nu van overtuigd dat alleen harde sancties Iran van de vervaardiging van een atoomwapen kunnen afhouden.”

De afgelopen maanden werden we vrijwel dagelijks door de media gebombardeerd met het “nucleaire gevaar uit Teheran” aan de ene kant en de pogingen van de VS om sancties op te leggen aan de andere. Je zou eventueel kunnen denken dat de VS, de enige militaire supermacht, de wereld probeert te behoeden voor een “gevaarlijke staat” die over nucleaire wapens zou komen te beschikken. Een dergelijk idee staat echter nogal ver af van de werkelijkheid.

De massale protesten het afgelopen jaar hebben de Iraanse staat niet alleen sterk verzwakt, maar hebben ook de heersende klasse zodanig verdeeld dat het onwaarschijnlijk is dat men intern een oplossing vind voor het probleem. Neoliberale politiek en bestaande sancties hebben gezorgd voor een economische crisis, een inflatiecijfer dat oploopt tot wel 50% en een jeugdwerkloosheid van 70%. Dus wat is het probleem? Waarom is de VS en de wereldmedia zo geobsedeerd door het “Iraanse gevaar”? Een “gevaar” dat bedwongen moet worden met weer nieuwe sancties?

De bedreiging heeft weinig te maken met nucleaire wapens. Geheime diensten en wetenschappers zijn het unaniem eens dat Iran nog vele jaren verwijderd is van een dergelijke capaciteit. Andere landen echter, zoals Pakistan en Israël, hebben niet alleen nucleaire wapens, maar weigeren ook nog eens het Non-Proliferatie Verdrag te tekenen. Hierover kraait geen haan.

Waarom dus die obsessie? Er zijn vier redenen aan te wijzen:

Aan de kant van Teheran is er een duidelijke noodzaak aan externe vijanden wil het regime overleven. Alleen zo kan het de repressie blijven verdedigen. Sancties en oorlog zijn nodig om economische ellende, lage lonen, werkloosheid en de enorme prijsstijgingen goed te praten.

De VN sancties zijn een concrete stap op weg naar een “legale” oorlog. Sancties die afgelopen maand al afgesproken waren tussen de VS, Groot-Brittannië, Duitsland en Frankrijk houden onder meer beperkingen in voor nieuwe Iraanse banken in het buitenland en ook op verzekeringen op vrachtverkeer van en naar Iran. Vooruitlopende op mogelijke sancties op de import van olie-gebaseerde producten stelde de olie-minister, Masoud Mir-Kazemi, alvast dat het land voldoende raffinage capaciteit bezat. Maar in het verleden hield dat paniek hamsteren niet tegen. Iraanse leiders probeerde op hun beurt weer het initiatief naar zich toe te trekken door te stellen dat sancties die het transport van de ruwe olie zouden belemmeren “weleens zouden kunnen leiden tot een langere en intensere economische recessie in de consumentenlanden”(1).

Het Volkskrant artikel vermeld “Doelwit [van de sancties] zijn vooral bedrijven en banken die onder Iran’s machtige Revolutionaire Garde vallen. Buitenlandse handel en kredieten zouden voor deze bedrijven onmogelijk worden gemaakt”. We moeten echter tegen elke vorm van sancties zijn, of deze nu “specifiek en slim” zijn of “breed en dom”. Niet omdat we het regime in Teheran steunen, integendeel. We moeten tegen sancties zijn omdat ze de gewone Iraniër als eerste en als hardste raken.

Na drie decennia van dergelijke sanctie-maatregelen weet het regime in Teheran als geen ander hoe geld is te verdienen met het omzeilen van deze maatregelen. Sommigen claimen zelfs experts te zijn op het gebied nadat ze hun fortuin hadden gemaakt met de VN-sancties op Irak.

Verdere sancties zullen het regime nog een reden geven om de repressie op te voeren, waarin de zondebok voor alle binnenlandse problemen op de externe vijanden wordt gelegd. De anti-dictatuur beweging wordt er allerminst mee geholpen, integendeel, de arbeidersklasse wordt alleen maar verder verlamt door onbetaalde lonen en verdere massa-werkloosheid.

De enige voorstanders van sancties binnen Iran zijn, paradoxaal genoeg, de fundamentalistische islamisten, die hopen op een stijging van het nationalistisch sentiment om hun eigen huid te redden. Ook de rechtse oppositie, de royalisten, zijn voor sancties om ervoor te zorgen dat de massaprotesten gebroken worden en er een “regime change” van bovenaf komt die hun weer aan de macht brengt.

In tegenstelling tot de “reformisten” uit de groene beweging, de royalisten en andere kapitalistische oppositiegroeperingen, heeft de Iraanse arbeidersklasse haar positie over de nucleaire ontwikkeling luid en duidelijk te verstaan gegeven en wij moeten die positie verdedigen, namelijk tegen het nucleaire programma omdat deze de arbeidersklasse en het milieu in gevaar brengt, omdat Iran’s nucleaire installaties in een aardbevingszone bevinden en voor een nucleair vrij Midden-Oosten en wereld.

Maar bovenal moeten we resoluut tegen elke vorm van imperialistische interventie zijn, van sancties tot een volledige oorlog. Ook moeten we opkomen tegen het totalitaire regime in Teheran. Solidariteit met de strijdvaardige arbeidersbeweging in Iran! Een overwinning van de arbeidersbeweging op het totalitaire regime zou niet alleen een gigantische stap vooruit zijn voor de Iraniërs, het zou ook de kaart van het Midden-Oosten fundamenteel kunnen wijzigen en de arbeidersklasse wereldwijd laten zien dat een alternatief op de vele varianten van het fundamenteel ondemocratische kapitalisme wel degelijk mogelijk is.

Wat betekent dit? Er is natuurlijk speculatie over waarom de politie zo hard ingreep, voor het eerst in 23 jaar in Rotterdam op deze manier. Maar wat belangrijker is, is wat de gevolgen zijn. Dit zet een belangrijk precedent tegen elke vorm van arbeidersverzet: stakingen, demonstraties, noem maar op.

Het Offensief artikel heeft ook een video en wat opviel aan die film was de enorme desorganisatie van de demonstranten. Dit is ook niet heel vreemd, na jaren gewoon te hebben kunnen lopen is zo’n plotse politierepressie iets wat je niet direct verwacht.

Ik acht het vrij waarschijnlijk dat het helemaal geen toeval is dat de politie juist dit jaar zo hard optrad, maar dat dit alles te maken heeft met de crisis en de rekening die de politiek ons wil presenteren. Arbeidersverzet past niet in dat plaatje…

Als dit beeld klopt heeft deze 1 mei een nieuwe fase in de klassenstrijd aangekondigd, eentje waarin de sfeer heel snel heel erg kan escaleren. Sleutelwoord voor de arbeidersbeweging is dus: organisatie. We moeten weer leren hoe een demonstratie van zelfs maar een paar honderd man, zoals in Rotterdam afgelopen zaterdag, de politie van zich kan afslaan. De kracht van de politie zit hem in dergelijke technieken: verdeel de groep in kleinere eenheden, isoleer individuen, drijf ze op een kluitje, chargeer, zaai verwarring, werk als collectief.

Maar zelfs zonder ordedienst had de Rotterdamse demo de dag nog kunnen winnen door niet verder te lopen, maar te gaan zitten. Zittende mensen kun je veel moeilijker in een nauw drijven. Dat had een van de organisatoren met een megafoon kunnen regelen. Tactische fout en de les meenemen naar de volgende keer.

Wat te doen? Juist nu dat de crisis zijn langdurige karakter aan steeds meer mensen steeds bloter laat zien, is het zaak de traditie van 1 mei weer te doen heropleven. Ik ben voornemens om in Limburg volgend jaar een 1 mei demo te helpen organiseren. Als we dat als beweging voor elkaar krijgen in niet enkele steden, maar in 10, 20 of 30 steden, dan is dat een super stap vooruit en een versplintering van de middelen van de politie.

Maar de volgende 1 mei is nog ver weg en tot die tijd is er nog veel strijd te leveren. De komende maanden zullen uitwijzen hoezeer de atmosfeer verslechterd, maar mijn advies is om per direct een nieuwe standaard agendapunt bij te zetten bij elke stakings- en demonstratie vergadering: Hoe verdedigen wij ons tegen de politie?

De PPNL heeft in vergelijking met veel andere partijen een vrij beperkt programma. De standpunten zijn als volgt:

• Privacy van burgers dient gewaarborgd te worden
• Burgerrechten verdedigen in een informatiesamenleving
• Vertrouwelijke gegevens moeten veiliger worden opgeslagen en zorgvuldiger worden gebruikt
• Het delen van cultuur en informatie bevorderen, mede door het auteursrecht te hervormen
• Het patentsysteem hervormen ter bevordering van innovatie en kennisdeling
• Merkenrecht moet slechts ter identificatie van de producent dienen
• Overheid open en inzichtelijk maken
• Aanname van onschuld tot tegendeel bewezen is

Geen hiervan zijn op het eerste gezicht “typisch socialistische” thema’s die eerder standpunten hebben als “meer middelen voor het onderwijs”, “nationaliseer om banen te redden”, “verkort de werkweek”, etc. Toch raakt de PPNL een zeer belangrijke snaar: die van de strijd om democratie waarbij gewone burgers meer eigen invloed moeten kunnen krijgen in hun leven.

Het huidige revolutionaire links is vaak beperkt tot “vakbonds” thema’s zoals meer loon, kortere werkweek, meer middelen, etc. Dergelijke standpunten kunnen best een waarde hebben, maar naar mijns inziens alleen als ze ook geplaatst worden in een bredere context van de machtsovername van de meerderheid van de bevolking (werkende klasse is toch zo’n 90+% in Nederland), oftewel een behoorlijke verderzetting van democratische rechten.

Dit behoeft wat meer uitleg aangezien ik hier wat afwijk van wat “gebruikelijk” is voor revolutionair links. De methodiek die vaak gebruikt wordt streeft ernaar om vanuit het “huidig bestaande bewustzijn” een link te maken naar de noodzaak voor socialisme, de methode hiervan is directe actie, zoals stakingen, manifestaties, etc. Het medium hiervoor is agitatie, het oproepen voor iets. Op papier klinkt het aardig, maar de beperking zit hem dus vaak erin dat men de bredere politieke context uit het oog verliest en zich dus alleen toelegt op “vakbondseisen” (met een duur woord heet dat economisme). Het komt erop neer dat we als revolutionair links te vaak de beweging (en haar bewustzijn) volgen, in plaats van ernaar te streven haar pro-actief op een hoger (politiek) niveau te tillen.

Wat nodig is, naar mijn mening, is iets anders. Communisme is het streven naar de totale bevrijding van de gehele mensheid. Hiervoor leggen Marxisten zich toe op de enige klasse die dit doel kan bereiken vanwege haar centrale positie binnen de kapitalistische maatschappijvorm – de werkende klasse. “De bevrijding van de werkende klasse kan alleen het werk van haarzelf zijn” stelde Marx al terecht. Deze klasse moet de macht overnemen, niet enkel op nationaal niveau, maar op internationale schaal om een einde te maken aan het kapitalisme dat als globaal systeem functioneert. Hiervoor hebben we politieke educatie en organisatie (en niet slechts agitatie) nodig, zodat de klasse zich organiseert als een klasse in haar eigen recht, dus als collectief. Anders gezegd: we kunnen pas bouwen aan een maatschappij dat staat voor de noden van mensen (ipv de winsten) als we de strijd om de democratie aangaan en winnen, een expliciet politieke strijd. We kunnen dus bijvoorbeeld wel het standpunt innemen voor een kortere werkweek, bijvoorbeeld 30 uur, maar erbij uitleggen dat dit nodig is zodat men dan ook de tijd heeft te participeren in het bestuur van de maatschappij in haar geheel.

In deze context steun ik dan ook de PPNL vanwege standpunten als privacy en intellectueel eigendom. Het is dus een wat beperkt programma, maar het legt de focus op de directe noodzakelijke taken van de werkende klasse om de basis van dit fundamenteel ondemocratische systeem ter discussie te stellen en aan te vallen.

Natuurlijk heeft de PPNL geen expliciet socialistisch programma en zullen er vast een hoop mensen van allerlei achtergrond bij betrokken zijn. Maar ik heb in hun irc kanaal al een interessante open houding gemerkt voor communistische ideeën (opmerkelijk alleen al dat er niet krampachtig op een GeenStijl-achtige wijze op het woord als zodanig werd gereageerd of dat er een agressieve houding heerst naar expliciet revolutionair-socialistische groepen, zoals gebruikelijk bij de SP). Wellicht dat het huidige programma de basis kan vormen voor een verdere uitbouw van democratische eisen. Ik ben in ieder geval serieus aan het overwegen om lid te worden!

De termijn voor het zetten van steunbetuigingen is vandaag begonnen duurt nog tot en met 24 april. In elk van de 19 kieskringen zijn 30 handtekeningen nodig om overal mee te kunnen doen aan de landelijke verkiezingen en bijvoorbeeld ook tv-zendtijd te krijgen. Je moet de handtekening zetten op het gemeentehuis, meer details vind je hier.

Het bedrijf achter Ubuntu, Canonical, publiceert twee keer per jaar een versie, in april en oktober. De versienummers hebben dan ook het format jaar.maand in twee cijfers, deze keer dus 10.04

Nieuwe functies kun je hier nalezen, een hele waslijst is het weer! En het is eens hoog tijd dat ik upgrade, ik heb de 9.10 versie overgeslagen en loop nog op 9.04, wat dus alweer oude software is, hoewel veiligheidsupdates tot 18 maanden na de uitgave blijven komen. 10.04 is overigens een “LTS” versie, wat staat voor Long Term Support, wat zoveel betekend dat je niet 18 maanden lang beveiligingsupdates krijgt, maar 36 maanden voor een desktop en zelfs 60 maanden voor een server installatie!

Wat? Je bent nog onbekend met Linux? Kijk eens of het wat voor jou is.

Dit is een goeie stap vooruit voor de postwerkers van deze bedrijven, waarvan nu nog 99% op stukloonbasis werkt, op basis dus van het aantal poststukken dat ze brengen. Maar toch is het niet zaak te hard te juichen.

Sinds 1 april 2009 is dus de post geliberaliseerd. Dit blijkt nu zo’n fiasco dat TNT zijn postdivisie in de verkoop doet, iets waarvoor eigenlijk alleen de staat als reële koper wordt geacht (hoezo “leve de vrije markt”?). Sandd en Selektmail hebben jarenlang slechts een deel van de post mogen rondbrengen, maar sinds die datum verloor TNT (dat op zichzelf ook een product is van de verkoop van de PTT post aan het Australisch bedrijf TNT) haar monopoliepositie en moest alle post vrijgegeven worden aan de wonderen der vrije markt… Nu dus een stap terug voor de bazen en hun winsten zou je wellicht denken, maar schijn bedriegt, er zijn wat problemen aan deze “overwinning”.

In de eerste plaats was deze zaak aangespannen door het ministerie van EZ. Het is geen gevolg geweest van eigen actie vanuit de postwerkers, een sector overigens die organisatorisch zeer zwak staat (althans, buiten de NT, zo weet ik uit eigen ervaring aangezien ik ook bij Sandd gewerkt heb). Nu is dat geen eeuwige waarheid en kan met de juiste strategie deze werkers ook georganiseerd worden, zo laat de ervaring dit zien in de geweldige strijd die de schoonmakers nu leveren, zoals ook vandaag weer met de bezettingsactie op het kantoor van de CSU in Uden.

Waarom doet EZ dit? Ik denk dat daar twee factoren aan ten grondslag liggen: 1. TNT zag zich in haar concurrentiepositie bedreigt en heeft haar invloedrijke contacten ongetwijfeld gebruikt om de regering onder druk te zetten daar iets tegen te doen. 2. Ik denk dat er ook een kwestie is van “damage control” wat betreft klassestrijd. Juist vanwege het feit dat arbeiders zich kunnen organiseren “bederft” de markt natuurlijk, en dat wil de bazenklasse niet. Dus voordat die vervelende arbeiders ook zaken gaan eisen als “30 cent brutoloon meer per uur” (zoals de schoonmakers), wordt daar dus een stokje voor gestoken door de hakken in het zand te zetten en Selekt en Sandd te dwingen een gewoon vast contract aan te bieden.

Maar hoewel over het geheel genomen we nog steeds te maken met een enorme achteruitgang in de betaling en omstandigheden van de postwerkers, is dit dus toch een belangrijke stap vooruit en wellicht een die prikkelt tot méér. De organisatie van de postwerkers biedt hiervoorde enige weg vooruit. Solidariteit tussen de postwerkers van de verschillende bedrijven is noodzaak. De relatief goed georganiseerde TNT werkers hebben daarbij de beste positie om het voortouw nemen tot basis-organisatie in de hele sector.

Vanaf de jaren ’60 werd hij actief in extreem-rechtse kringen en richtte hij in 1973 de AWB op. Lees er op Wikipedia meer over.

De samenleving is in rep en roer. De AWB kondigde direct een oorlogsverklaring af, maar trok dat later weer in. President Zuma sprak zelfs op televisie in een toespraak van een “laffe moord” en een “droevig moment” in de geschiedenis van Zuid-Afrika.

Zuma zegt dit niet voor niets. Hij is bang voor een serieuze escalatie van het geweld en wellicht zelfs een breuk langs raciale lijnen. De blanken vormen met 4,5 miljoen weliswaar een minderheid (9% van de bevolking), ze zijn wel nog zeer machtig, ondanks dat er tegenwoordig ook zoiets is als een zwarte kapitalistenklasse in het land (waar Zuma overigens een voorbeeld bij uitstek van is).

De Volkskrant meldt verder: “De radicale blanken schuiven de schuld voor de moord op Terre’Blanche door naar Julius Malema, de leider van de Jeugdliga van het regerende ANC en een vertrouweling van president Zuma. Malema is de man die het omstreden anti-apartheidslied Kill the boer nieuw leven heeft ingeblazen.

Een rechter in Zuid-Afrika oordeelde onlangs, tot woede van het ANC, dat het lied niet meer mag worden gezongen. Malema reageerde hierop tijdens een bezoek aan Zimbabwe: ‘We gaan door met zingen.’ Met de moord op Terre’Blanche zegt Malema niets van doen te hebben.”

Nu is ook Malema een rechtse politicus, op en top kapitalist, zoals dit artikel duidelijk maakt. Het geeft ook een beeld over het gebruik van racistische tactieken van Malema: “Recent revelations have exposed his directorships of several companies that have won tenders from state bodies – to which Malema has responded by a combination of denials (even alleging his signature as director of an engineering company benefiting from state contracts was forged), claims that he has given up such business positions and statements to the effect that in any case there is no clash of interests, as he holds no state position.

When journalists have attempted to unravel the contradictions, Malema has wielded the race card. He furiously responded to one question by bellowing: “There is no law that says politicians can’t be businessmen. The problem with you is that when an African child is emerging and becoming successful, that is when you have a problem … You want to see us dying in poverty. That is what you are committed to.””

Dergelijke politici zijn uiterst gevaarlijk, niet alleen met idioten als Wilders in Nederland, maar al helemaal in een land met een geschiedenis als Zuid-Afrika waar de Boeren zich in hun bestaan bedreigd zien. Het Volkskant artikel eindigt met “het leek om een strijd om woorden, tot afgelopen zaterdag”, en het moet zich maar uitwijzen of het daar bij blijft…

Heb jij nog een linkje dat er zeker bij kan? Meld het maar!

De SP is blijkbaar “even” het vertrouwen van de achterban kwijtgeraakt. (5:30) Die realisatie is dus eindelijk binnengedrongen bij de partijleiding, mooi.

“En natuurlijk moeen we dan ook een pakket hebben waarvan we [ons wensenlijstje] van gaan betalen” (7:40) 10 miljard! En de ambtelijke werkgroepen kunnen daarin helpen. De overheidssector mag een hele hoop ontslagen verwachten van de SP. Onder het mom van de “strijd tegen de bureaucratie” natuurlijk.

AOW op 65 is geen breekpunt, maar iets wat de partij als “laatste inlevert” (16:45). Eh? Waarom ben je daar niet duidelijk over meneer Roemer?

Over de hypotheekrenteaftrek (17:30) valt te praten. Dit is echter problematisch. Een gigantische berg huishoudens heeft hier immers mee te maken en het is daarmee een rijzende kostenpost voor de staatskas. Het is daarom voor de hand liggend dat dit een van de eerste bezuinigingsposten gaat zijn.

Wat de SP niet begrijpt (ik heb het eens op een regioconferentie besproken, ik werd uitgelachen door partijprominenten) is dat de hypotheekrenteaftrek op zichzelf ook maar een deel is van een groter probleem. Het eigenlijke probleem zijn de torenhoge grondkosten, gemiddeld zo’n 60% van de huisprijs. Dáár spreekt de partij niet over, het zet alleen de deur open voor bezuinigingen op een regeling die het veel mensen mogelijk maakt een eigen woning te hebben. Natuurlijk moeten we iets doen aan de onhoudbare situatie van de hypotheekrenteaftrek, maar er simpelweg op bezuinigen is geen oplossing, maar symptoombestrijding.

Renske Leijten is de hoogste vrouw op de lijst (20:00) – kots.

Verder vooral een interview van iemand die overkomt als beroepspoliticus die werkt binnen de regels van het Haagse spel, ik heb niet het idee dat we er op vooruit zijn gegaan.

Wél heel interessant is dat op de voorgestelde lijst nu Ron Meyer staat en wel op plekje 22. Ik hield afgelopen zaterdag een interview met hem over de schoonmakers sit in op Utrecht CS en daaruit blijkt gewoon klip en klaar dat we hier te maken hebben met een echte vertegenwoordiger van de belangen van de kleine man en vrouw. Het lijkt er zwaar op dat hij m’n stem gaat hebben, maar een beetje jammer dat de peilingen er niet bepaald florisant uitzien voor de partij (8 zetels…). Dan maar hopen op voldoende voorkeurstemmen.

Ook is het programma uit, voor wie zich verveelt, erg radicale oplossingen zul je er niet in vinden.

Wordt het op 9 juni retro-rechts of lef van links?

Beste Emil Jacobs,

Verbijstering, woede en verdriet wisselden elkaar in hoog tempo af nadat Agnes de fractie had laten weten dat ze ermee ging stoppen. Het negatieve beeld dat over haar ontstaan was, kreeg steeds meer de overhand. Alle inspanningen ten spijt, je zag Agnes ongelukkiger worden. Het negatieve beeld zou de komende weken de campagne blijven overheersen. Agnes koos voor het partijbelang en besloot te stoppen als als fractievoorzitter en zich ook niet meer kandidaat te stellen als lijsttrekker bij de komende Tweede Kamerverkiezingen. Twintig jaar niet aflatende inzet voor de SP werd abrupt beeindigd. De hele fractie zat er verslagen bij. ‘Dit verdient Agnes niet.’

Maar de wereld draait door. 9 juni staan de mensen in Nederland voor de keus welk Nederland zij willen. Ik heb me daarom kandidaat gesteld voor het lijsttrekkerschap voor de komende verkiezingen en ik ben verheugd dat de partijraad van de SP hier zaterdag zijn steun aan gaf. Samen met jullie wil ik de schouders eronder zetten. Er zijn nog bergen werk te verzetten, om al die mensen die ons een warm hart toedragen, te bewegen voor de SP te kiezen.

Gisteren in mijn toespraak op de partijraad heb ik de hand uitgestoken naar GroenLinks, PvdA en D66. Ondanks dat er verschillen zijn, is het mijn overtuiging dat wanneer wij samen naar de verkiezing toewerken, wij Nederland een alternatief kunnen bieden. Een alternatief voor de rechtse donkere wolken die zich nu samenpakken. Mijn oproep kun je hier teruglezen.

Met vriendelijke groet

Emile Roemer

P.S. Mocht je nog geen lid wezen van de SP, sluit je aan! We kunnen je hulp goed gebruiken. Klik hier om je aan te melden.

Als reactie hierop schrijf ik een open brief terug die ook is verstuurd naar Emile:

Dag Emile,

Bedankt voor massmail. Ook ik deel je conclusie dat er nog bergen werk te verzetten zijn. Er moet een principiëel tegengeluid worden uitgebouwd tegen het asociale beleid van rechts en rechtser. Daar wil ik graag aan meehelpen.

Ik ben het echter niet eens met je verhaal over Agnes. Natuurlijk had zij dit niet verdient, maar ik respecteer het wel dat ze als politiek leider de verantwoordelijkheid neemt en aftreed. Maar nu lijkt het wel alsof Agnes’ “ongeluk” de oorzaak was van een slechte campagne. Dat is natuurlijk geen objectieve analyse.

Ik constateer dat de partij, waar ook ik zeven jaar van mijn energie in heb gestopt, steeds meer naar het midden opschuift. De NAVO en de Republiek zijn in 2006 vergeten, evenals het terugdraaien van asociaal beleid, zoals in de gezondheidszorg. In de lokale coalities zijn we in diverse gemeenten al verantwoordelijk voor het uitvoeren van overheidsbeleid, hetzij met “een menselijk gezicht”. Wat er echter menselijk is aan bijvoorbeeld bezuinigingen in de sociale dienst of het privatiseren van overheidsbedrijven, is mij nog steeds een raadsel.

De partij is dus in de afgelopen jaren steeds salonfähig geworden, heeft steeds meer de “acceptatie” opgezocht van andere partijen. Dit komt goed naar voren in je mail waarin je oproept voor een coalitie met de-AOW-leeftijsverhoging-is-goed GroenLinks, de wij-draaien-al-jaren-asociaal-beleid PvdA en de-bezuinigingen-gaan-niet-snel-genoeg D’66. Is het dan vreemd dat wij als partij ons anti-establishment imago zijn kwijtgeraakt aan een volksmenner als Wilders?

De SP is groot geworden door op te komen tégen het neoliberalisme en vóór een alternatief, gebaseerd op solidariteit, menselijke waardigheid en gelijkwaardigheid. Nederland heeft geen behoefte aan een PvdA 2.0 en dit zie je dan ook terug in de meest recente peilingen: PvdA is gegroeid met 12 zetels in de afgelopen drie weken naar 27, de SP zakt verder naar 10.

En dan is er nog de kwestie van democratie binnen onze gelederen. Zoals ik zei ben ik zeven jaar lang actief geweest voor de partij, dat ik dat nu niet meer ben is niet mijn keuze geweest. Ik heb mij doorheen de jaren steeds kritischer ontwikkeld ten opzichte van het beleid van onze partij. Dit leidde er toe dat ik in eind 2005 lid werd van de socialistische propagandagroep Offensief. Ik heb me daarom door de jaren steeds meer ontwikkeld als iemand die staat voor strijdbaarheid, basisorganisatie, democratie, internationalisme en een helder socialistisch alternatief. Ik heb deze zaken ook keer op keer, vaak tegen de stroom in, verdedigt binnen de partij, met als doel de partij te versterken en uit te bouwen tot massapartij van de werkende klasse.

De partijleiding scheen echter genoeg te hebben van mijn kritische inbreng en in september afgelopen jaar kreeg ik een brief van deheer van Heijningen met de mededeling dat ik lid was van twee partijen en dien gronde geroyeerd werd uit de SP. De absurditeit van een dergelijk bureaucratische truc zal u niet ontgaan. Samen met mij werd ook Barbara Veger uit Rotterdam geroyeerd met dezelfde reden. Het moet hierbij genoteerd worden dat ik niet uitgezet ben via het gebruikelijke kanaal, een stemming op de afdelingsvergadering, maar direct via de partijleiding.

Mijn oproep is daarom ook aan de partijleiding, en aan jou als kersvers politiek leider, om de royering van mij en Barbara terug te draaien zodat we weer lid kunnen worden van de partij. We zullen hierin zeker onze kritische inbreng blijven hebben en op blijven komen voor een helder socialistisch alternatief, maar zullen graag onze steen bijdragen aan de campagne voor de landelijke verkiezingen in juni en de uitbouw van de partij daarna!

Met strijdbare groet,

Emil Jacobs

Sittard

We zullen de reactie afwachten.