Autor: Emil

~ 20/12/11

Paul de Krom (VVD): staatssecretaris Sociale Zaken en Werkgelegenheid – Dead man walking?

Onder meer de NOS bericht vandaag over wat eufemistisch een “aanscherping” van de bijstand wordt genoemd. Uiteraard wederom na last-minute goedkeuren van het CDA, na wat vage beloften, om haar zogenaamde sociale gezicht te redden.

De twee pijlers van het nieuwe beleid zijn simpel: 1. Bijstandsuitkeringen zijn niet meer persoonsgebonden, maar gezinsgebonden; 2. als er inwonende volwassen kinderen zijn mogen die voor de bijstand opdraaien. Een regelrechte aanval op de bestaansmogelijkheid van vele tienduizenden.

(more…)

Autor: Emil

~ 19/11/11

Vandaag op de voorpagina van het pulpblaadje van de Persgroep: “VVD: Pak uitkering Occupy-activist af“. Ook de Telegraaf heeft het er over. De boodschap is duidelijk: Alle Occupiers zijn bijstandstrekkers en vieze profiteurs die nu op kosten van de hardwerkende Nederlander op het Malieveld, etc. zitten te blowen.

Oh ja? (more…)

Autor: Emil

~ 06/04/11

En niet zo’n beetje ook! Onder meer de NOS maakt er melding van. 10 000 van de bijna 69 000 banen verdwijnen, waarvan de helft gedwongen ontslagen zijn. Het artikel meldt ook dat “naar verluidt Uruzgan-achtige missies niet meer mogelijk [zijn]”. Alle 102 Leopard tanks worden wegbezuinigd, vier van de tien mijnenjagers (bij de marine), alle 17 Cougar transport helikopters (er blijven nog 14 over van andere types) en RTL Nieuws meldt daarbij ook nog dat 18 van de 92 F-16 gevechtsvliegtuigen verdwijnen.

Nederland staat daarin overigens niet alleen. Ook bijvoorbeeld in Engeland zijn behoorlijke bezuinigingen doorgevoerd: Zo zijn bijvoorbeeld alle Harrier vliegtuigen (kenmerkend om hun vermogen verticaal op te stijgen) en bijbehorende vliegdekschepen in de prullenbak gedaan (eentje blijft, maar inactief) en moesten 42 000 banen (van de 300 000) wijken.

Wat moeten we hiervan vinden? Waarschijnlijk voor de eerste keer is het zo dat ik me kan vinden in bezuinigingen. Het is een afzwakking van het staatsapparaat, in dit geval meer specifiek van het element dat nu bijvoorbeeld gebruikt wordt in de “humanitaire interventie” in Libië. Iets wat een poging is van het imperialisme om een meer acceptabel (en liefst ook een wat minder gestoord) figuur in het zadel te helpen, maar zeker niet om de revolutie aldaar kracht bij te zetten, integendeel.

Aan de andere kant is het zeker geen leuk nieuws voor die 5000 gedwongen ontslagen. Ook mijn zwager zit in het leger en hij zou er zomaar bij kunnen zitten.

Maar wat betekent dit op politiek niveau? Nederland is dus niet uniek in haar bezuinigingen. Betekent dit dat het imperialisme, met name de NAVO, een stapje terug doet in het laten gelden van haar macht? Zullen we uiteindelijk een uittrede uit de NAVO doen, omdat we te tandeloos zijn om nog een beetje te functioneren? Dat is een mogelijkheid, maar ik denk niet een heel erg waarschijnlijke.

Waarschijnlijker – en dat is op dit moment nog een aan gissing grenzende speculatie, maar wel een die mij zinnig lijkt – is het zo dat deze bezuinigingen onderdeel zijn van een trans-Europese herconfiguratie van de strijdkrachten, dit met als doel om op middellange termijn een geïntegreerd Europees leger te vormen. Dit past binnen het EU project van verdere integratie en is iets  wat bijvoorbeeld ook al in het in 2006 afgeschoten Europese Grondwet werd geopperd.

Maar hoe staan communisten tegenover het leger? Moet het volledig afgeschaft worden bijvoorbeeld? Kort gezegd: Nee. Het leger is, samen met de politie, de gewapende arm van de staat en daarmee van de kapitalistische heersende klasse, binnen de context van de rechtsstaat. Communisten willen echter de arbeidersklasse, als collectieve entiteit, aan de macht helpen.

Wil dat project enige kans van slagen hebben, dan komt onherroepelijk de kwestie van arbeidersmilities om de hoek kijken, oftewel de algemene scholing van iedereen in het hanteren van wapens en de feitelijke bewapening van de arbeidersbeweging. Eerst en vooral ter verdediging van onszelf tegen bijvoorbeeld een Pinochet-achtig scenario en ook om delen van het politie- en legerapparaat (de gewone agenten en soldaten min of meer dus) duidelijk te maken dat er een alternatief is, waardoor splitsingen in het kapitalistisch staatsapparaat een reële mogelijkheid worden ten voordele van de arbeidersklasse. Hiervoor zijn behalve “normale” wapens ook het hypermoderne spul nodig: F-22’s, tanks, etc. Dit zijn fundamenteel democratische eisen aangezien het de arbeidersklasse sterker maakt.

Het Nederlandse leger is redelijk uniek in haar ruime vakbondsrechten. Soldaten kunnen dus gebruik maken van deze structuren om op te komen voor hun rechten. Maar zelfs al zou dat succesvol zijn (iets wat nog maar de vraag is, waarschijnlijker is dat het AFMP (een van de belangrijkere bonden in het leger en onderdeel van de FNV) zich opsteld als mediator in het “correct” laten afvloeien van deze mensen) dan zit je met het probleem dat zonder een helder revolutionair socialistisch alternatief de enig “reële” uitweg feitelijk een versterking van de staat betekent.

De bal ligt dus wederom bij revolutionair links om een levensvatbaar politiek alternatief, in de vorm van een revolutionaire oftewel communistische partij, uit te bouwen. Tot die tijd zal staan we nog ver af van een scenario van communistische soldaten en arbeidersmilities en zijn deze bezuinigingen dan ook niet te betreuren.

Autor: Emil

~ 09/03/11

In de Volkskrant van vandaag staat een dubbelinterview met de Europarlementariërs Dennis de Jong (SP) en Bas Eickhout (GroenLinks). Helaas staat het stuk niet online (althans, ik vind het niet), maar in de papieren versie staat het op pagina’s 14 en 15 onder de kop “Europa maakt een grote vlucht vooruit”.

Wat is de kwestie? De EU trekt bepaalde lessen uit de afgelopen periode waarin grote geldsommen werden neergelegd om te voorkomen dat Griekenland en Ierland failliet gingen. Er werd preventief gehandeld bij Portugal en Spanje (en dat gevaar is zeker nog niet weg). Hoe reageert de elite achter het Europese project? Zoals ze eigenlijk consequent heeft gereageerd bij elke crisis en tegenslag de afgelopen 60 jaar: door een vlucht vooruit te nemen.

Er wordt nu voorgesteld om “verregaande afstemming” te bereiken op het gebied van “economie, financiën, sociaal en fiscaal beleid” en om een “harmonisering” van onder andere de vennootschapsbelasting, aldus de krant.

Voor de goede orde, dit is natuurlijk een harmonisatie vanuit het standpunt van de elite. Zaken als een “flexibele arbeidsmarkt” (lees: baanonzekerheid), hogere BTW en een einde aan de CAO zijn niet bepaald voorbeelden van sociale vooruitgang. Maar wat hadden we anders verwacht? Het Europese project is altijd al een project van de heersende klasse geweest, in de interesses van die klasse.

Maar waarom die vlucht vooruit? Waarom streven naar meer eenheid, juist wanneer iedereen (?) het heeft om de “zwakke broeders” maar af te stoten?

De lange termijn strategie, vanuit het oogpunt van de Europese kapitalisten, is gebaseerd op de realisatie dat de individuele lidstaten geen partij vormen voor de grote machten op de planeet, zoveel werd na de Tweede Wereldoorlog wel duidelijk, met name voor Duitsland en Frankrijk. Eenheid is dus noodzaak wil Europa een “meest concurrerende en dynamische kenniseconomie van de wereld te worden” (een van de expliciete doelen van de Lissabon Agenda).

De  EU liep echter tegen haar eigen grenzen op bij het uitbreken van de crisis. Het idee dat na de invoering van een economische en monetaire unie, een politieke unie wel zou volgen, dat bleek echter niet zo te zijn en dus zaten de Europese mogendheden met de handen in het haar: Wat te doen met Griekenland, Ierland en die vele andere lijken in de kast? De oplossing is dus hetzelfde oude riedeltje: Verdere eenheid.

Dennis de Jong schreeuwt moord en brand over deze ontwikkeling, die door beide Europarlementariërs als de grootste sinds de invoering van de Euro wordt gekenmerkt. Enkele citaten:

“Tot nog toe was  er sprake van vrijblijvende coördinatie, straks is er Europese dwang”

“Voor je beslist zoveel macht uit handen te geven, moet je eerst alle opties onderzoeken. Ook de opsplitsing van de Eurozone in een zwakker en sterker deel”

“We zijn al eerder gedwongen de Europese vlag op de Tweede Kamer te plaatsen”

“Neem het afschaffen van de grenscontroles, dat is toch prettig, reizen zonder paspoort. Ik werkte destijds voor Justitie en iedereen wist daar: dit is maar de helft van het verhaal. De andere helft was dat met de grenshokjes ook ons asielbeleid zou verdwijnen”

“De vlucht naar voren is het enige wat Rutte en zijn collega’s kunnen bedenken. Nog meer Europa. Ze doen alles steeds in de verkeerde volgorde”

Het is duidelijk wat  de boodschap van Dennis is: Die grote boemannen uit Europa pikken onze soevereiniteit af. Straks zijn wij een provincie van de EU. Wij hebben niks meer te vertellen over onze zaken. Daarom moeten we “minder Brussel” hebben (SP verkiezingsslogan bij de afgelopen Euro verkiezingen) en meer Den Haag.

Wat een nationalistische onzin.

Het idee stoelt op het Keynesianisme als alternatief op het neoliberalisme. Korte uitleg. Na de Tweede Wereldoorlog kende het kapitalisme haar langste en grootste groeiperiode uit haar geschiedenis. In deze periode werd een strategie toegepast van de econoom John Maynard Keynes die voorstelde dat crises op te lossen zijn door te investeren in de economie als de economische groei stagneert en te sparen als er sprake is van stijgende groei. Op deze politieke basis werd de welvaartsstaat (ook wel denigrerend de “verzorgingsstaat” genoemd) uitgebouwd. De economische basis was natuurlijk de lange economische boom. De sociale basis was de klassenstrijd, de welvaartsstaat was een manier om de arbeidersklasse af te kopen en de sociale vrede te bewaren.

Dit had echter het vervelende effect, voor de kapitalisten, dat de arbeidersklasse steeds sterker werd en steeds meer politieke toegevingen ging eisen. Mei 1968, de grootste algemene staking uit de Franse geschiedenis (en er gebeurde meer dat jaar in Italië en andere landen), was daarin het keerpunt. Politiek werd de keuze gemaakt door de kapitalisten om een andere koers te volgen, vanaf 1973-75 komt daar de economische crisis bij. Thatcher en Reagan vertegenwoordigde dat nieuwe politieke geluid van de kapitalisten, iets wat zij “monetarisme” noemde en wat later doorontwikkeld is naar neoliberalisme.

Een van de economische peilers van neoliberalisme is het beheersen van de inflatie. Het verhaaltje dat erbij verteld wordt is dat inflatie betekent dat de economische groei gestimuleerd kan worden, hetgeen werkgelegenheid betekent.

Dit is een leugen. Een lage inflatie betekent een laag overheidstekort, hetgeen een strikte bezuinigingsdiscipline inhoudt. Hetgeen dus sociale aanvallen inhoud. De inflatie wordt doelbewust gebruikt als wapen om de arbeidersklasse te disciplineren, dat heet: de georganiseerde arbeidersbeweging zoveel mogelijk kapot te maken. Dit is iets wat Dennis niet begrijpt, getuige dit citaat: “[Het opkopen van obligaties] behoort niet tot de taken van de ECB, de bank moet inflatie bestrijden”.

Maar terug naar het Keynesianisme. De SP is een partij die staat voor “vroeger was alles beter”, de welvaartsstaat moet weer terugkomen, we draaien de klok terug. Niet het kapitalisme maar het neoliberalisme is de grote boosdoener. Dit is een illusie. Zelfs al zou er genoeg geld zijn om de Keynesiaanse strategie nieuw leven te doen inblazen, dan nog gebeurde het niet juist omdat de kapitalisten koste wat kost willen voorkomen dat ze feitelijk gaan betalen voor strijdbare arbeidersbeweging die hun ondergang kan betekenen. Keynes is dood en daarmee het reformisme.

Wat we nodig hebben is een radicaal andere strategie. Niet Keynes, maar Marx. In zijn tijd pleitte hij voor de vereniging van de Duitse natie (die destijds was verdeeld over talloze kleine vorstendommen, etc.). Niet uit een nationalistisch idee, maar omdat dit de democratische en de fysieke ruimte gaf om de arbeidersklasse als klasse te organiseren.

Op een gelijkaardig niveau zouden we nu naar Europa moeten kijken. Het is ontegenzeggelijk waar dat het kapitalisme een globaal systeem is en willen we een positief alternatief daar tegenover stellen, moeten we ook op een globale schaal denken. Met om te beginnen, voor ons dan, Europa.

Natuurlijk is de EU een kapitalistisch project, maar is Nederland dat niet ook bijvoorbeeld? Pleiten voor “minder Brussel” is net zo onzinnig als pleiten voor “minder Den Haag”. De kwestie is juist een democratische: hoe krijgen we het voor elkaar dat Europa onze belangen gaat vertegenwoordigen, als trans-Europese arbeidersklasse?

Willen we een alternatief vormen op het kapitalisme dan moet de arbeidersklasse zich als collectief organiseren, een globale taak. De SP zou er goed aan doen om een dergelijk uitgangspunt te nemen in plaats van zich te blijven verstoppen in een mythisch verleden over “vroegah”. Des te langer de SP daarin blijft steken, des te meer ze een rem vormt voor de politieke ontwikkeling van de Nederlandse arbeidersbeweging.

Autor: Jos

~ 17/12/10

Dat het kapitalisme rare sprongen kan maken om maar aan een “vraag” te voldoen mag iedereen die deze blog leest wel bekend zijn, maar de complete waanzin als dit in haar uiterste consequentie wordt doorgedreven verbaast zelfs mij nog af en toe. Op het afgelopen wereldcongres van het CWI, het Comittee for a Workers’ International, waar Socialistisch Alternatief de Nederlandse sectie van is, was er een uitgebreide discussie, deze kun je hier nalezen. Aan China werd daarin bijzondere aandacht gegeven, gezien haar rol als motor van de wereldeconomie.

Wat relevante citaten:

“In de discussie was er heel wat aandacht voor de rol van de erg omvangrijke stimuleringsmaatregelen in China. Dat ging gepaard met een massale uitbreiding van kredietverlening die grotendeels werd verleend door overheidsbanken. Er werd geïnvesteerd in wegen, gebouwen en andere infrastructuurprojecten. Dat zijn pogingen om de stimuleringsmaatregelen te richten op het opdrijven van de interne vraag.”

“Anthony uit Australië stelde dat de Australische economie totnogtoe gespaard bleef van de ergste effecten van de crisis vanwege de sterkte van de mijnbouw en de omvangrijke export van grondstoffen naar China. Een vertraging van de groei van de Chinese economie zou hier rampzalige gevolgen hebben.”

“Zowel André uit Brazilië als Patrizio uit Chili legden uit hoe de export van grondstoffen naar China een verzachtend effect had op de gevolgen van de wereldwijde economische crisis in een aantal Latijns-Amerikaanse landen.”

Op onze afgelopen Landelijke Vergadering werd tijdens het verslag over het wereldcongres ook de link gelegd met industrieële landen als Duitsland, die hoogwaardige producten en kennis heeft die China nodig heeft voor, onder andere, haar hogesnelheidslijnen. Op haar beurt worden belangrijke handelspartners van die landen, zoals Nederland in relatie tot Duitsland, daar dus ook weer beter van.

Dat dit niet eeuwig kan duren moge duidelijk zijn, op een gegeven moment is China door zijn stimuleringsmaatregelen heen. Maar desondanks hebben infrastructurele projecten een sociaal nuttige waarde.

So far so good, totdat je dit artikel lees die aan alles opeens een compleet absurde wending geeft: Google’s Satellite Images Reveal Chinese ‘Ghost Cities’

Dit lijkt op de vastgoedzeepbel in Spanje, maar dan vele malen groter! Complete steden, met een capaciteit van 200 miljoen mensen, spiksplinternieuw en compleet leeg… Een belangrijk verschil met Spanje is dat het hier dus niet de bedoeling is dat deze huizen ooit bewoond gaan worden (tenzij de investeringen kunnen worden terugverdiend, iets wat dus op z’n zachts gezegd onwaarschijnlijk is). Er wordt vrolijk verder gebouwd, met de kennis dat het nooit wat wordt, louter om de 8% groei te halen.

Het enige wat de Chinese arbeiders, met name de migrantwerkers vanuit het platte land wonen nu vaak in bouwvallen, hoeven te doen is intrekken in deze nieuwe woningen. Maar dat zou op zichzelf natuurlijk een revolutionaire daad zijn aangezien het de macht van de Chinese staat direct ter discussie stelt.

De stelling van Marx dat het kapitalisme haar eigen doodgravers voortbrengt in de vorm van een revolutionaire arbeidersklasse is wellicht nooit zo duidelijk en extreem geweest als met dit voorbeeld. De overrijpheid van het socialisme in objectieve zin is helder, dit soort voorbeelden laten perfect zien dat we iedereen ter wereld gemakkelijk van een degelijke woning met voorzieningen kunnen worden gerealiseerd. Een wereldwijde overgang naar het communisme, dat heet een economie gebaseerd of behoeften die de mensheid in reële zin bevrijden om zichzelf volledig kunnen ontwikkelen, zou binnen een generatie kunnen worden gerealiseerd.

De cruciale factor, zoals altijd, is de organisatie van de arbeidersklasse. De Chinese samenleving is  wat dat betreft al hard aan het radicaliseren, zo waren er afgelopen jaar honderduizenden “incidenten” (variërende van lokale stakingen tot massale demonstraties). De nood is nu aan een onafhankelijke revolutionaire partij en onze Chinese sectie probeert daar actief voor te propageren, ondanks de omstandigheden van een politiestaat.

Post tags:

Autor: Emil

~ 26/02/10

Volgens de NOS is Jongerius blij, want ze kan weer aan tafel met de bazen en regering om de “nieuwe kansen” te bespreken.

Ik vraag me echt af waar ze het lef vandaan haalt en waarom ze eigenlijk nog niet is afgezet. Alsof de aangestuurde nederlaag in oktober nog niet genoeg was, wil ze het nu dunnetjes overdoen! Wat een complete idioot. Hoog tijd voor een afzettingscampagne?

De bazen ruiken overigens ook bloed, volgens bazenwoordvoerder Wientjes hopen ze er nog vóór de verkiezingen op 9 juni uit te zijn. Stel je voor dat de pensioenleeftijd kernzaak gaat worden van de verkiezingen… *schrik* … Nee, dat moet je als baas niet willen natuurlijk, dan maar misschien wat extra symbolische (want tja, het is immers “crisis”) toegevingen doen in achterkamertjes richting Jongerius, die maar al te blij zal schikken, bang als ze is voor een mobilisering van haar achterban.

De verkiezingen moeten juist inzet worden van keiharde strijd over dit onderwerp: 65 blijft 65, punt! En Jongerius? Als we haar niet af kunnen zetten, moeten we haar werk zoveel als mogelijk ondermijnen, alleen zo kunnen we haar uitverkoop  nog wellicht tegenhouden…

Post tags: ,

Autor: Emil

~ 21/02/10

Nu de kater van het feestvieren naar aanleiding van de val van het kabinet een beetje aan het wegzakken is, is het tijd voor een nuchtere analyse. Waar staan we nu en wat is de weg vooruit?

Maurice de Hond heeft weer een peiling uitgebracht wat altijd een goed overzicht geeft. En het beeld voor links in het parlement staat er niet erg florisant voor. “Officieel links” (PvdA, SP, GroenLinks) heeft gezamelijk welgeteld 43 zetels (om de een of andere reden rekent Maurice de liberale de-bezuinigingen-gaan-niet-snel-genoeg D’66 ook tot links, waarmee het aantal op 63 komt). De PvdA spint wat garen bij de val en stijgt van 15 naar 19 zetels. Maar SP zakt van 13 naar 11, een zes-jarig diepte record.

Zoals Pieter Brans in zijn analyse duidelijk maakt is het vooral rechts die wint, met name D’66 en de PVV, maar ook de VVD gaat er wat op vooruit. CDA verliest fors ten opzichte van wat ze nu hebben: maarliefst 15 zetels, maar blijft paradoxaal genoeg de grootste partij.

Wat betekent die allemaal? In de eerste plaats dat een volgend kabinet waarschijnlijk uit vier partijen zal bestaan, maar dan nog maar een krappe meerderheid zou hebben (CDA + VVD + D’66 + CU zou net 76 zetels zijn volgens de laatste peiling). Dit is een recept voor instabiliteit. D’66 zal wel oppassen om niet te impopulair te zijn, na de vernedering uit 2006. CDA staat historisch erg zwak (zwakker dan tijdens Paars, toen ze in de oppositie zat). Rechts is numeriek wel sterker, maar ook erg verdeeld.

En de PVV? Die heeft geen interesse in coalitiedeelname. Gister maakte Wilders voor de grap nog de opmerking in NOVA dat het wel eens om een “premier Wilders” zou kunnen gaan na de verkiezingen, maar dat zou een nachtmerrie scenario voor hem zijn. Het blijft een neoliberaal in een racistisch-populistisch jasje en hij weet dat dergelijk beleid stemmen zou kosten. Hij zit een beetje met een probleem, immers het CDA zou na de verkiezingen weleens dezelfde tactische zet kunnen maken als ze destijds met de SP gedaan heeft in 2006: Nodig Wilders doodleuk uit voor de coalitieformatie. Wilders zal weigeren, wat hem óók stemmen kost.

Maar de positie van de SP is rondweg alarmerend. 11 zetels is 14 minder dan nu en slechts twee meer dan ten opzichte van de verkiezingen in 2002 en 2003. Hoe dan ook een zware klap. Ik schrijf dit toe aan twee factoren:

1. De SP heeft weliswaar onvoorwaardelijk steun gegeven aan de FNV in de AOW strijd, maar dit bleef te beperkt. De partij heeft nog steeds geen helder antwoord op wie nu eigenlijk de crisis moet gaan betalen. Waar blijft het linkse antwoord op de aangekondigde (en nu dus geparkeerde) 35 miljard aan bezuinigingen? Dat is een serieus probleem aangezien de partij zo haar anti-establishment positie heeft verspeeld aan het populistisch gekrakeel van Wilders.
2. Nu de PvdA onder druk staat heeft dit dus blijkbaar een uitwerking op de SP. De PvdA, ondanks dat ze massaal aan invloed heeft verloren de afgelopen 20 jaar en ontzettend naar rechts is opgeschoven, wordt toch nog gezien als “links”. Nu “links” in de verdrukking komt, lopen wellicht daarom een laag aan SP-stemmers weer terug naar de PvdA, ook omdat deze laatste nu zeer waarschijnlijk in de oppositie komt te zitten.

Dat dit niet slechts een tijdelijke “weersomslag” is laat de ledenontwikkeling van de SP ook zien. Per 1 januari staat de partij op 46 000 leden, vierduizend minder dan een jaar ervoor, toen de boel stagneerde ten opzichte van een jaar dáárvoor.

Wat is dus de weg vooruit? De koers van de SP moet simpelweg anders. De illusie om in het kabinet te komen om een “progressieve” rol te vervullen zal op dit moment minder zijn, maar is niet verdwenen. Nog steeds bestaat er binnen de partij het dominante idee dat om vooruitgang te boeken een plaats in het kabinet onontbeerlijk is. Deze realpolitik maakte het dat de partij de afgelopen jaren steeds verder naar rechts opschoof. Meest in het oog springende voorbeelden hiervan waren de acceptatie van het Nederlands NAVO lidmaatschap en het laten varen van een expliciet republikeins standpunt. Wat meer verscholen was het ook merkbaar in wat er níét werd gezegd, bijvoorbeeld het terugdraaien van de verslechteringen in de gezondheidszorg van de afgelopen jaren. De politieke lijn is er steeds een geweest van het er bij de bestaande orde neerleggen en er slechts de scherpste kantjes af te halen.

Hiertegen moet een linkse strategie komen. Er moet de realisatie komen dat rechts in Nederland slechts kan regeren omdat de arbeidersbeweging zo zwak staat. Een strategie voor het uitbouwen van een linkervleugel binnen de partij, tégen de salonfähige dominerende rechtervleugel, is absolute noodzaak wil de partij een nieuwe sprong vooruit maken en niet verder afglijden naar een ramp. Hiervoor is het nodig dat de vaak individueel geïsoleerde linkse partijleden zich gaan organiseren en met een positief alternatief komen op de rechtervleugel.

Een begin met een dergelijke linkse strategie is een serieuze politieke evaluatie van Heel de Mens, het onderwerp van het afgelopen congres. Links in de SP moet zich niet neerleggen bij de tamme conclusies dat het allemaal zo’n succes was en is en hier serieuze vragen bij stellen. Een politieke evaluatie en discussie hierover is nodig. Dit zou de basis kunnen leggen voor een meer fundamentele discussie over socialistische oplossingen. Ik zal hier de komende maanden meer over schrijven.

Autor: Emil

~ 23/10/09

Gisteravond was de PvdA top in Geleen aanwezig om uitleg te komen leven over haar voornemen de AOW leeftijd te verhogen, als een eerste van drie “briefings” ter voorbereiding op de politieke ledenvergadering komende maandag. Prominente partijleden als Diederik Samsom, Lillianne Ploumen en Sharon Dijksma wrongen zich in allerlei bochten om het publiek over de streep te trekken. Het mocht niet baten. Een persoonlijk verslag.

Lees meer.

Post tags:

Autor: Emil

~ 20/04/09

Het FD meld vandaag dat een verdubbeling van de zorgpremie mogelijk is tegen 2014. Dat wil zeggen, als we de zorgtoeslag buiten beschouwing laten. De totale kosten stijgen van zo’n 1000 naar 1800 euro. Dit komt omdat de kosten voor de zorg tot aan 2014 naar verwachting met 15,5 miljard stijgen, terwijl extra belasting opbrengsten op slechts 4,3 miljard worden geraamd, dit vanwege de crisis.

De gewone man betaald het gelach dus weer eens een keer…

Aan de andere kant  gaan er ook ziekenhuizen over de kop, Orbis is daar op dit moment het grootste schandaal van met 700 ontslagen (op de 6000), met mogelijkerwijs nog eens 400 extra!

Nu werkt de markt totaal niet, maar in de zorg worden de zwaksten van de samenleving hier direct de dupe van. Welke prijs is nog acceptabel voor het maken van winst? 1 leven? 10 levens? 100?

De SP komt binnenkort met een campagne voor de zorg, een goeie en hoognodige stap. Ik doe alvast wat suggesties om te gebruiken als doelstellingen: nationaliseer de hele zorg “industrie” – dat wil zeggen: ziekenhuizen, farmaceutische industrie, zorginstellingen, etc –  onder directe controle en beheer van de zorgwerkers en vertegenwoordigers van de patienten om zo de beste en meest efficiente zorg te garanderen. Maar zorg gratis toegankelijk, als je geholpen moet worden moet het type verzekering helemaal geen belang spelen.

Zorg is van ons allemaal! Haal het uit de grijpgrage vingertjes van de parasieten!

Post tags:

Autor: Emil

~ 27/01/09

Vandaag berichtte onder andere de Volkskrant over de eerste golven van de crisis die Nederland nu bereiken. Bij Corus gaan 3.500 banen verloren, bij ING 7.000 en bij Philips 6.000, bovenop de 3.000 ontslagen die vorig jaar al waren aangekondigd. Dat zijn dus een kleine 20 000 banen! Als je ook nog rekent dat allerlei toeleveranciers afhankelijk zijn van deze grote jongens, heb je het al snel over 50 000 banen, zo niet meer. Kortom, op één dag wordt de werkloosheid zomaar met een procentpunt verhoogt… Dat wil zeggen, waren de ontslagen allemaal geweest in Nederland, maar dat is (voor een deel) in het buitenland. Zo vallen er bij Corus in Engeland 2500 banen weg.

“Beleggers reageerden opgetogen. De koers van Philips steeg met 8 procent, die van ING met 28 procent.” stelt de Volkskrant in haar artikel. Het laat weer de weerzingwekkendheid van dit systeem zien dat draait op winsten, winsten, winsten (en dan misschien om mensen, als er nog wat kruimels over zijn en na lange strijd door de arbeiders om die kruimels te bemachtigen).

Dit komt nog bovenop de werktijdverkortingen. Ook Corus maakte daar dankbaar gebruik van door 6400 werknemers in de ww te parkeren. Maar wtv is maar hooguit een half jaar en van dat half jaar zijn er nog maar 4,5 maand over. Daarna zullen ook deze mensen op straat staan. Niet alleen bij Corus, maar bij veel meer bedrijven. De massale werkloosheid is dus uitgesteld, niet afgesteld.

De krant stelt verder: “Uit nieuwe cijfers van het Economisch Instituut voor het Midden- en Kleinbedrijf (EIM) blijkt dat ook bij kleinere bedrijven klappen te verwachten zijn. Volgens de laatste raming verdwijnen daar de komende twee jaar 120 duizend voltijdbanen. In 2009 wordt vooral de maakindustrie getroffen, volgend jaar zijn de bouw en de groothandel aan de beurt.”  Maar gezien de harde klappen die nu al vallen, denk ik dat 120 000 een veel te optimistische schatting is. Ik ga eerder uit van 500 000 ontslagen, hoewel dat ook maar een voorzichtige schatting is. Dat is overigens nog niet meegerekent de huidige officiële werkloosheid en de mensen die niet staan ingeschreven als werkzoekend (denk daarbij vooral aan jongeren). Een totale reële werkloosheid van 1 miljoen is dan geen onrealistisch getal…

Hoe moeten we dit stoppen? Alleen de strijd aangaan zal helpen. Als een groot bedrijf met massa ontslagen komt, dan moeten wij resoluut staan voor het bezetten van het bedrijf door de werknemers met de eis tot nationalisatie. Als het voor banken kan, dan ook voor banen! Een strijdbaar voorbeeld van hoe zoiets kan wordt nu in België uigestreden rondom de kwestie Bekaert waar arbeiders niet met zich laten sollen!

Er is nood aan een strijdbare vakbondsleiding die de knusse  omgeving van het polderoverleg verlaat en de strijd aan gaat voor banenbehoud. Dat is immers waar wij onze contributie voor betalen! Geen overleg met de bazen wiens belangen van winst per definitie niet overeen komen met onze belangen voor een waardig en goed leven. Strijd, solidariteit en socialisme – het is noodzakelijker dan ooit!

Post tags:
Newer Posts »