Volgens de NOS is Jongerius blij, want ze kan weer aan tafel met de bazen en regering om de “nieuwe kansen” te bespreken.

Ik vraag me echt af waar ze het lef vandaan haalt en waarom ze eigenlijk nog niet is afgezet. Alsof de aangestuurde nederlaag in oktober nog niet genoeg was, wil ze het nu dunnetjes overdoen! Wat een complete idioot. Hoog tijd voor een afzettingscampagne?

De bazen ruiken overigens ook bloed, volgens bazenwoordvoerder Wientjes hopen ze er nog vóór de verkiezingen op 9 juni uit te zijn. Stel je voor dat de pensioenleeftijd kernzaak gaat worden van de verkiezingen… *schrik* … Nee, dat moet je als baas niet willen natuurlijk, dan maar misschien wat extra symbolische (want tja, het is immers “crisis”) toegevingen doen in achterkamertjes richting Jongerius, die maar al te blij zal schikken, bang als ze is voor een mobilisering van haar achterban.

De verkiezingen moeten juist inzet worden van keiharde strijd over dit onderwerp: 65 blijft 65, punt! En Jongerius? Als we haar niet af kunnen zetten, moeten we haar werk zoveel als mogelijk ondermijnen, alleen zo kunnen we haar uitverkoop  nog wellicht tegenhouden…

Nu de kater van het feestvieren naar aanleiding van de val van het kabinet een beetje aan het wegzakken is, is het tijd voor een nuchtere analyse. Waar staan we nu en wat is de weg vooruit?

Maurice de Hond heeft weer een peiling uitgebracht wat altijd een goed overzicht geeft. En het beeld voor links in het parlement staat er niet erg florisant voor. “Officieel links” (PvdA, SP, GroenLinks) heeft gezamelijk welgeteld 43 zetels (om de een of andere reden rekent Maurice de liberale de-bezuinigingen-gaan-niet-snel-genoeg D’66 ook tot links, waarmee het aantal op 63 komt). De PvdA spint wat garen bij de val en stijgt van 15 naar 19 zetels. Maar SP zakt van 13 naar 11, een zes-jarig diepte record.

Zoals Pieter Brans in zijn analyse duidelijk maakt is het vooral rechts die wint, met name D’66 en de PVV, maar ook de VVD gaat er wat op vooruit. CDA verliest fors ten opzichte van wat ze nu hebben: maarliefst 15 zetels, maar blijft paradoxaal genoeg de grootste partij.

Wat betekent die allemaal? In de eerste plaats dat een volgend kabinet waarschijnlijk uit vier partijen zal bestaan, maar dan nog maar een krappe meerderheid zou hebben (CDA + VVD + D’66 + CU zou net 76 zetels zijn volgens de laatste peiling). Dit is een recept voor instabiliteit. D’66 zal wel oppassen om niet te impopulair te zijn, na de vernedering uit 2006. CDA staat historisch erg zwak (zwakker dan tijdens Paars, toen ze in de oppositie zat). Rechts is numeriek wel sterker, maar ook erg verdeeld.

En de PVV? Die heeft geen interesse in coalitiedeelname. Gister maakte Wilders voor de grap nog de opmerking in NOVA dat het wel eens om een “premier Wilders” zou kunnen gaan na de verkiezingen, maar dat zou een nachtmerrie scenario voor hem zijn. Het blijft een neoliberaal in een racistisch-populistisch jasje en hij weet dat dergelijk beleid stemmen zou kosten. Hij zit een beetje met een probleem, immers het CDA zou na de verkiezingen weleens dezelfde tactische zet kunnen maken als ze destijds met de SP gedaan heeft in 2006: Nodig Wilders doodleuk uit voor de coalitieformatie. Wilders zal weigeren, wat hem óók stemmen kost.

Maar de positie van de SP is rondweg alarmerend. 11 zetels is 14 minder dan nu en slechts twee meer dan ten opzichte van de verkiezingen in 2002 en 2003. Hoe dan ook een zware klap. Ik schrijf dit toe aan twee factoren:

1. De SP heeft weliswaar onvoorwaardelijk steun gegeven aan de FNV in de AOW strijd, maar dit bleef te beperkt. De partij heeft nog steeds geen helder antwoord op wie nu eigenlijk de crisis moet gaan betalen. Waar blijft het linkse antwoord op de aangekondigde (en nu dus geparkeerde) 35 miljard aan bezuinigingen? Dat is een serieus probleem aangezien de partij zo haar anti-establishment positie heeft verspeeld aan het populistisch gekrakeel van Wilders.
2. Nu de PvdA onder druk staat heeft dit dus blijkbaar een uitwerking op de SP. De PvdA, ondanks dat ze massaal aan invloed heeft verloren de afgelopen 20 jaar en ontzettend naar rechts is opgeschoven, wordt toch nog gezien als “links”. Nu “links” in de verdrukking komt, lopen wellicht daarom een laag aan SP-stemmers weer terug naar de PvdA, ook omdat deze laatste nu zeer waarschijnlijk in de oppositie komt te zitten.

Dat dit niet slechts een tijdelijke “weersomslag” is laat de ledenontwikkeling van de SP ook zien. Per 1 januari staat de partij op 46 000 leden, vierduizend minder dan een jaar ervoor, toen de boel stagneerde ten opzichte van een jaar dáárvoor.

Wat is dus de weg vooruit? De koers van de SP moet simpelweg anders. De illusie om in het kabinet te komen om een “progressieve” rol te vervullen zal op dit moment minder zijn, maar is niet verdwenen. Nog steeds bestaat er binnen de partij het dominante idee dat om vooruitgang te boeken een plaats in het kabinet onontbeerlijk is. Deze realpolitik maakte het dat de partij de afgelopen jaren steeds verder naar rechts opschoof. Meest in het oog springende voorbeelden hiervan waren de acceptatie van het Nederlands NAVO lidmaatschap en het laten varen van een expliciet republikeins standpunt. Wat meer verscholen was het ook merkbaar in wat er níét werd gezegd, bijvoorbeeld het terugdraaien van de verslechteringen in de gezondheidszorg van de afgelopen jaren. De politieke lijn is er steeds een geweest van het er bij de bestaande orde neerleggen en er slechts de scherpste kantjes af te halen.

Hiertegen moet een linkse strategie komen. Er moet de realisatie komen dat rechts in Nederland slechts kan regeren omdat de arbeidersbeweging zo zwak staat. Een strategie voor het uitbouwen van een linkervleugel binnen de partij, tégen de salonfähige dominerende rechtervleugel, is absolute noodzaak wil de partij een nieuwe sprong vooruit maken en niet verder afglijden naar een ramp. Hiervoor is het nodig dat de vaak individueel geïsoleerde linkse partijleden zich gaan organiseren en met een positief alternatief komen op de rechtervleugel.

Een begin met een dergelijke linkse strategie is een serieuze politieke evaluatie van Heel de Mens, het onderwerp van het afgelopen congres. Links in de SP moet zich niet neerleggen bij de tamme conclusies dat het allemaal zo’n succes was en is en hier serieuze vragen bij stellen. Een politieke evaluatie en discussie hierover is nodig. Dit zou de basis kunnen leggen voor een meer fundamentele discussie over socialistische oplossingen. Ik zal hier de komende maanden meer over schrijven.

Gisteravond was de PvdA top in Geleen aanwezig om uitleg te komen leven over haar voornemen de AOW leeftijd te verhogen, als een eerste van drie “briefings” ter voorbereiding op de politieke ledenvergadering komende maandag. Prominente partijleden als Diederik Samsom, Lillianne Ploumen en Sharon Dijksma wrongen zich in allerlei bochten om het publiek over de streep te trekken. Het mocht niet baten. Een persoonlijk verslag.

Lees meer.

Het FD meld vandaag dat een verdubbeling van de zorgpremie mogelijk is tegen 2014. Dat wil zeggen, als we de zorgtoeslag buiten beschouwing laten. De totale kosten stijgen van zo’n 1000 naar 1800 euro. Dit komt omdat de kosten voor de zorg tot aan 2014 naar verwachting met 15,5 miljard stijgen, terwijl extra belasting opbrengsten op slechts 4,3 miljard worden geraamd, dit vanwege de crisis.

De gewone man betaald het gelach dus weer eens een keer…

Aan de andere kant  gaan er ook ziekenhuizen over de kop, Orbis is daar op dit moment het grootste schandaal van met 700 ontslagen (op de 6000), met mogelijkerwijs nog eens 400 extra!

Nu werkt de markt totaal niet, maar in de zorg worden de zwaksten van de samenleving hier direct de dupe van. Welke prijs is nog acceptabel voor het maken van winst? 1 leven? 10 levens? 100?

De SP komt binnenkort met een campagne voor de zorg, een goeie en hoognodige stap. Ik doe alvast wat suggesties om te gebruiken als doelstellingen: nationaliseer de hele zorg “industrie” – dat wil zeggen: ziekenhuizen, farmaceutische industrie, zorginstellingen, etc –  onder directe controle en beheer van de zorgwerkers en vertegenwoordigers van de patienten om zo de beste en meest efficiente zorg te garanderen. Maar zorg gratis toegankelijk, als je geholpen moet worden moet het type verzekering helemaal geen belang spelen.

Zorg is van ons allemaal! Haal het uit de grijpgrage vingertjes van de parasieten!

Vandaag berichtte onder andere de Volkskrant over de eerste golven van de crisis die Nederland nu bereiken. Bij Corus gaan 3.500 banen verloren, bij ING 7.000 en bij Philips 6.000, bovenop de 3.000 ontslagen die vorig jaar al waren aangekondigd. Dat zijn dus een kleine 20 000 banen! Als je ook nog rekent dat allerlei toeleveranciers afhankelijk zijn van deze grote jongens, heb je het al snel over 50 000 banen, zo niet meer. Kortom, op één dag wordt de werkloosheid zomaar met een procentpunt verhoogt… Dat wil zeggen, waren de ontslagen allemaal geweest in Nederland, maar dat is (voor een deel) in het buitenland. Zo vallen er bij Corus in Engeland 2500 banen weg.

“Beleggers reageerden opgetogen. De koers van Philips steeg met 8 procent, die van ING met 28 procent.” stelt de Volkskrant in haar artikel. Het laat weer de weerzingwekkendheid van dit systeem zien dat draait op winsten, winsten, winsten (en dan misschien om mensen, als er nog wat kruimels over zijn en na lange strijd door de arbeiders om die kruimels te bemachtigen).

Dit komt nog bovenop de werktijdverkortingen. Ook Corus maakte daar dankbaar gebruik van door 6400 werknemers in de ww te parkeren. Maar wtv is maar hooguit een half jaar en van dat half jaar zijn er nog maar 4,5 maand over. Daarna zullen ook deze mensen op straat staan. Niet alleen bij Corus, maar bij veel meer bedrijven. De massale werkloosheid is dus uitgesteld, niet afgesteld.

De krant stelt verder: “Uit nieuwe cijfers van het Economisch Instituut voor het Midden- en Kleinbedrijf (EIM) blijkt dat ook bij kleinere bedrijven klappen te verwachten zijn. Volgens de laatste raming verdwijnen daar de komende twee jaar 120 duizend voltijdbanen. In 2009 wordt vooral de maakindustrie getroffen, volgend jaar zijn de bouw en de groothandel aan de beurt.”  Maar gezien de harde klappen die nu al vallen, denk ik dat 120 000 een veel te optimistische schatting is. Ik ga eerder uit van 500 000 ontslagen, hoewel dat ook maar een voorzichtige schatting is. Dat is overigens nog niet meegerekent de huidige officiële werkloosheid en de mensen die niet staan ingeschreven als werkzoekend (denk daarbij vooral aan jongeren). Een totale reële werkloosheid van 1 miljoen is dan geen onrealistisch getal…

Hoe moeten we dit stoppen? Alleen de strijd aangaan zal helpen. Als een groot bedrijf met massa ontslagen komt, dan moeten wij resoluut staan voor het bezetten van het bedrijf door de werknemers met de eis tot nationalisatie. Als het voor banken kan, dan ook voor banen! Een strijdbaar voorbeeld van hoe zoiets kan wordt nu in België uigestreden rondom de kwestie Bekaert waar arbeiders niet met zich laten sollen!

Er is nood aan een strijdbare vakbondsleiding die de knusse  omgeving van het polderoverleg verlaat en de strijd aan gaat voor banenbehoud. Dat is immers waar wij onze contributie voor betalen! Geen overleg met de bazen wiens belangen van winst per definitie niet overeen komen met onze belangen voor een waardig en goed leven. Strijd, solidariteit en socialisme – het is noodzakelijker dan ooit!

Terwijl de burgerij een steeds pessimistischer beeld schetst van de komende crisis, is er een heuse mini-vakbond, de Reformatorisch Maatschappelijke Unie, die een “christelijke” visie geeft op wat nodig is om de crisis te bezweren. Ze roepen de FNV en CNV op om voor volgend jaar slechts 2,5% loonsverhoging te eisen in plaats van 3,5. Nu is met 4% inflatie 3,5% al een feitelijke achteruitgang, en deze “christelijke” vakbond, die de belangen van arbeiders zou moeten verdedigen, zet nog harder de aanval in op de werkende gezinnen, scholieren en armen! Ze hebben 16 000 leden, maar daar kúnnen gewoon geen arbeiders tussen zitten, met dit soort debiele standpunten.

In plaats van bang af te wachten tot de storm overwaait, of zelfs te streven naar “nationale eenheid” om deze crisis te bezweren (wat de RMU feitelijk doet), moet er juist nu de strijd worden opgepakt om onze banen te redden, de strijd aan te gaan om minimaal de inflatie gedekt te krijgen en de sociale en publieke diensten te heropbouwen om iedereen een volwaardig bestaan te kunnen garanderen. Alleen een strijdbare vakbond met een leiding die de handschoen durft op te pakken kunnen we dit bereiken, de tijd van polderen heeft ons niets dan ellende gebracht.

Nee RMU, we hebben uw “christelijke” mening niet nodig…

Volgens zowel het CWI als het CBS is de werkloosheid nu redelijk stabiel op 290 000 voor de afgelopen 3 maanden. Maar dat zijn dus slechts cijfertjes. Het gezegde “there are three kind of lies: lies, damn lies and statistics” gaat ook hier weer op als we bedenken hoeveel ontslagen er de afgelopen maand zijn geweest en hoeveel er nog aangekondigd zijn.

En laten we ook het groeiend aantal werkenden armen niet vergeten:  nu al een groep van 200 000 mensen, vaak eenouder gezinnen. De voedselbanken kunnen het nu al nauwelijks meer aan (deze dekken sowieso slechts een zeer klein gedeelte van de nood). Deze groep zal alleen maar groeien naarmate de economische crisis vordert.

Uit angst om hun baan te verliezen in deze slechter wordende tijden, houd men zich maar koest. De trend van het afgelopen jaar van stakingen en groeiend verzet, zou daarmee zomaar in de knop kunnen bevriezen, hetzij voor een periode. Politiek verzet echter is veel waarschijnlijker. De SP kan door haar vele beperkingen hier geen optimaal gebruik van maken (meer hierover in een andere blogpost), aan de andere kant zal Wilders met zijn lege retoriek veel luisteraars verwerven.

Wat is de weg vooruit? Een hoopvol teken is dat er nu een geluid komt dat de FNV en CNV moeten fuseren, waarmee de twee grootste federaties in het land samen zouden gaan. Wat me wel enigszins schokte was dat de CNV dus blijkbaar maar 334 000 leden telt. Een lachertje eerlijk gezegd. Samen met de FNV (1,2 mln leden) zou je dan een federatie krijgen van 1,5 miljoen leden, wat nog steeds slechts het 1/5 is van de totale beroepsbevolking. Maar het is een stap vooruit, alzij het slechts een administratieve.

Wat werkelijk nodig is, is een strijdbaar alternatief op de aanvallen van de bazen. Hoezo moeten wij bloeden voor hun crisis? Hoezo moeten wij langer werken voor minder loon? Hoezo worden wel banken genationaliseerd, maar geen banen gered? Zo kan het niet langer!

We hebben niet slechts een vakbond nodig die, in haar poldertraditie, toch maar alles weggeeft wat ons dierbaar is, maar een vakbond die de strijd aangaat, een lijn trekt: tot hier en niet verder! Pas als die lijn getrokken wordt en behouden blijft kunnen wij in de aanval gaan en terug eisen wat ons toebehoort: de automatische prijsindex, een 36-urige werkweek, vaste contracten, een compensatie van de invoering van de euro en de jaren van “nullijn”, naar een minimumloon van 1500 euro netto en meer!

Al deze zaken zijn te bereiken, maar alleen als we de strijd ervoor willen voeren! Offensief zet in op een strijdbare vakbond door middel van eigen bijeenkomsten, vakbondswerk, bladverkoop, tussenkomsten op stakingen en demonstraties en meer. Wil jij daar aan meewerken? Kijk dan zeker ook even op Offensief.nl en neem contact met ons op! De wereld verandert niet uit zichzelf, daar hebben we elke paar handen bij nodig.

In de NRC van afgelopen zaterdag staat het artikel “Rijk voelt recessie nu al in begroting” op de voorpagina. En dat artikel is op zijn zachts gezegd schokkend. Wat korte citaten:

“De reddingsoperaties in de financiële sector hebben een nog grotere invloed op de inkomsten en uitgaven van de staat. In 2009 zal minister Bos ruim 2,5 miljard euro kwijt zijn aan rentelasten over de sterk gestegen staatsschuld als gevolg van hulp aan de banken.”

en

“De staatsschuld is inmiddels sterk gegroeid tot vlak onder de in Europa afgesproken bovengrens. De geraamde schuld stijgt als gevolg van de reddingsoperaties van 42 naar 57 procent van het bruto binnenlands product (bbp).In het Groei- en Stabiliteitspact, de gemeenschappelijke Europese begrotingsregels, is een grens van 60 procent afgesproken. Bos benadrukt dat tegenover de schuld ook toegenomen bezittingen staan.”

Enkele maanden geleden was Bos nog bezig dat de crisis een typisch Amerikaans probleem was, nu hebben we het maximum van de staatsschuld (volgens EU afspraken dan) bereikt. Raad eens wie volgend jaar bij prinsjesdag de rekening gepresenteerd krijgt? En dan te bedenken dat Bos de boel weer wil privatiseren in 2011!

Is het niet gewoon veel logischer en slimmer om alle banken te nationaliseren en één financiële dienst in te stellen onder beheer van de mensen die er werken en diegenen die er gebruik van maken? Als banken immers “te belangrijk” zijn om failliet te gaan en daarom tientallen miljarden toegestopt krijgen, dan mogen ze nooit meer terug naar de grijpgrage vingertjes van de parasieten!