Autor: Emil

~ 26/02/10

En dan nu een stukje achtergrond. Sinds een paar maanden heb ik wat spul gelezen van Paul Cockshott, verbonden aan de universiteit van Glasgow en sinds jaren theoretiseert hij over socialistische vraagstukken. Hij biedt daarin naar mijn bescheiden mening waardevolle inzichten. Een van zijn stellingen bijvoorbeeld is dat verkiezingen helemaal niets te maken hebben met democratie, maar juist een fundamenteel oligarchisch mechanisme is.

Waar ik het vandaag over ga hebben is een andere tekst die in samenwerking met Allin Cottrell en Heinz Dieterich is geschreven en een paar dagen terug bij een conferentie in Berlijn werd gepresenteerd. Het stuk heet Transition to 21st Century Socialism in the European Union (klik de link voor de PDF, 20 pagina’s).

Het stuk is erg interessant, omdat het breekt met een aantal “heilige huisjes” op de revolutionaire linkerzijde. Om even op te sommen van pagina 4 zijn er drie kernpunten in het stuk:

1. Ze plaatsen niet de nationalisatie van de industrie als het centrum van hun programma. In plaats daarvan legt het de focus op een positieve claim van werkende mensen op de volledige vruchten van hun arbeid. (Dit betekent simpelweg: de meerwaarde van gedane arbeid verdwijnt niet in de zakken van de baas als “winst”, maar behoort direct toe aan de arbeider).

2. Het stelt een radicale hervorming voor van het monetaire systeem waarbij de economie moet gaan draaien naar een niet-geld “equavalente economie” dat gebaseerd is op arbeidstijd. (Dit betekent zoveel als: jij werkt x uur, dus je kunt voor x uur  kopen).

3.  Het stelt vast dat een dergelijke omvorming niet mogelijk is op nationale basis, maar op continentale basis en stelt daarom een aantal democratiseringsstappen voor om de EU te verbeteren.

Ik zal me in deze post richten op vooral het eerste punt. Nationaliseringen hebben namelijk altijd een vrij prominente plaats ingenomen op socialistische programma’s. Dit is vanwege de analyse die terug gaat tot Adam Smith en Karl Marx dat arbeid de bron is van alle waarde (echter niet alle welvaart, aangezien de natuur bijvoorbeeld ook welvaart creëert, maar op zichzelf “waardeloos” is voor de kapitalist). Bijvoorbeeld: Als jij 8 uur werkt dan creëer jij nieuwe producten die een waarde hebben, en omdat het nieuw gecreëerde waarde is, noemen we dit meerwaarde. Stel jij creëert voor 1000 euro aan producten per werkdag van 8 uur. Die 1000 euro krijg jij echter niet te zien, die is in zijn geheel voor je baas. Je baas geeft jou echter een loon van 120 euro voor jou diensten die werkdag. Loon is hierbij dus slechts een vergoeding de je krijgt omdat jij jouw potentieel tot arbeid ter beschikking hebt gegeven aan je baas die acht uur.

Vakbondsstrijd beperkt zich dus vaak tot deze vergoeding, maar deze strijd roept een kernvraag op: Wie is de baas over de meerwaarde? Marxisten staan hierbij onvoorwaardelijk aan de zijde van diegenen die hem creëren: de werkende mensen. Nu is het zo dat de meerwaarde wettelijk toebehoort aan de kapitalisten, omdat zij het bezitrecht hebben over de bedrijven, infrastructuur en de economie als geheel, dit zijn de productiemiddelen. Marxisten stellen daarom voor om de productiemiddelen uit handen van de kapitalisten te nemen, te nationaliseren. Maar met nationaliseringen zijn er wat problemen.

In de eerste plaats is er een punt over compensaties of niet. Pakken we de boel af of compenseren we de kapitalisten? Pak je de boel simpelweg af dan hebben de kapitalisten al vrij snel het morele gelijk aan hun zijde, waarmee verzet hiertegen erg effectief kan worden. Compenseer je de kapitalisten naar de prijs die ze vragen (“marktwaarde” of meer), dan betaal je je blauw en zijn nationalisaties van grote delen van de economie de facto daarom onmogelijk (wat precies de bedoeling is voor de bazen). Veel socialisten hebben hier als antwoord voor dat er enkel op “noodzakelijke basis” gecompenseerd dient te worden. Bijvoorbeeld een pensioenfonds die aandelen heeft in een bedrijf dat je nationaliseert wil je compenseren, anders kom je aan de pensioensvoorziening, wat natuurlijk erg populair gaat zijn. Maar dit heeft nog steeds het probleem van het “morele gelijk” aan de zijde van de kapitalisten en blijft daarmee alleen uitvoerbaar als het bedrijf faalt en bijvoorbeeld massa-ontslagen vallen. Chavez in Venezuela volgt deze weg en na tien jaar van hem aan de macht is de Venezolaanse economie nog steeds voor het overgrote deel in handen van kapitalisten, die overigens alles in het werk stellen om Chavez weg te krijgen.

In de tweede plaats hoeft een nationalisatie natuurlijk niet altijd progressief te zijn, zoals we hebben gezien bij de nationalisaties van de banken, bijvoorbeeld de ABN Amro. Het artikel heeft hier trouwens een scherpe blik over: Wiens belangen werden bij deze bank reddingen gediend? Die van gewone burgers? Zeer zeker niet! De bankgaranties zijn in veel landen zeer royaal te noemen en veel mensen komen niet eens in de buurt van de grens van die garantie. Maar kapitalisten hebben miljoenen of miljarden op een bank staan. Als zo’n bank dan omkiept dan is zo’n garantie van 100 000 euro zoals in het Nederlandse geval) redelijk waardeloos. Omvallen was dus geen optie, wilde men het kapitalistisch systeem redden. En dus werden de banken gered, waar wij nu voor mogen bloeden, ook bij een volgend kabinet, maar dit even terzijde.

Nationalisaties hoeven dus niet per se progressief te zijn, aangezien ze overgenomen worden door een kapitalistische staat die kapitalistische belangen dient. Slechts onder massale druk kan ze zich ook anders opstellen en bijvoorbeeld nationaliseren om banen te redden, maar dit is eerder uitzondering en slechts tijdelijk van aard. Hiermee worden nationaliseringen dus iets wat alleen praktisch uitgevoerd kan worden binnen de context van een socialistische staat, waarmee de hele kwestie eigenlijk onuitvoerbaar is voor het hier en nu. Een andere oplossing hiertegen is om nationalisaties te doen onder democratische controle en beheer van de werknemers (en, waar toepasbaar, de consumenten), maar binnen de context van een kapitalistische economie kun je geen socialistische eilandjes opbouwen, dergelijke coöperaties moeten nog steeds werken volgens kapitalistische spelregels, willen ze overleven.

Ten derde is er ook nog eens een paradox, immers waarom zou je oproepen voor nationalisaties door de staat als je juist diezelfde kapitalistische staat wilt omverwerpen en vervangen door een socialistische? Ook hierom verdwijnt de kwestie van nationalisaties effectief achter de horizon van de revolutie.

Ten vierde is er een pedagogische kwestie. Als je serieus bent over de basisstelling van Marx dat de “bevrijding van de werkende klasse alleen het werk kan zijn van de werkende klasse zelf”, dan is ook hier van een paradox sprake. Er is immers vrij weinig van zelfbevrijding sprake als het enige wat je hoeft te doen is om de overheid onder druk te zetten om de boel te nationaliseren, wat op zichzelf natuurlijk een behoorlijke prestatie zou zijn overigens, maar geen weg naar socialisme waarvoor juist de weg van de zelf-organisatie van de werkende klasse nodig is. Door deze basisstelling is democratie overigens een kernkwestie voor socialisten, maar hierover meer in een andere blogpost.

Er zijn vast nog meer problemen te bedenken met nationalisaties, maar ik laat het even bij deze. Paul Cockshott et al hebben een nogal elegante oplossing voor deze kwestie: Vergeet dat hele nationaliseren! Eigenlijk gaat het helemaal niet om de bezitrechten van de productiemiddelen, maar ging het zich juist om wie de baas was over de meerwaarde. Dus, why not cut to the chase en tackle die kwestie direct? Dat is precies wat Cockshott voorstelt, door hetzelfde te doen als wat de Amerikanen deden via hun 13e amendement op hun grondwet, waarin ze slavernij verboden en daarmee bijvoorbeeld de hele kwestie van het compenseren van de slaafhouders ontweken. Waarom niet hetzelfde doen met loonslavernij? Dit heeft een emancipatorische waarde aangezien de werkende klasse zelf de beschikking heeft over haar gecreëerde meerwaarde, het is democratisch en je vermijd het punt van compensaties.

Misschien is dit iets voor de SP om haar volgende verkiezingscampagne op te voeren: Een grondwettelijke campagne waarin een amendement wordt opgenomen dat garandeert dat arbeiders recht hebben op de volledige waarde van hun arbeid. Daar zal deheer Wientjes vast minder blij mee zijn…

Wordt vervolgd: Over het monetaire systeem en de EU zal ik nog schrijven, maar niet meer vandaag 😉

Post tags:

Autor: Emil

~ 25/02/10

Leuk, zo’n stemtest van EenVandaag, alleen bestaat hij maar voor enkele gemeenten. Voor Limburg en Gelderland is er helemaal geen! Dan vraag je je toch af, wat is het nut dan dat je er überhaubt aan begint? Beetje amateuristisch voor zo’n programma naar mijn mening.

Post tags: ,

Autor: Emil

Een kaartje weten te bemachtigen, hoezee! Rammstein: here I come!

Post tags: ,

Autor: Emil

~ 29/01/10

Minister Plasterk wil het lotingen systeem voor nieuwe studenten geneeskunde afschaffen. Volgens Plasterk is het loten “niet meer van deze tijd” en “onrechtvaardig voelt”. Goeie stap dus, zou je zeggen. Eindelijk worden de grote tekorten van arbeiders in de geneeskundige sector fundamenteel aangepakt. Toch?

Nee, helaas. Het artikel spoed te stellen dat het “afschaffen van de loting niet betekent dat iedereen geneeskunde kan studeren” . Huh? Waarom dan de afschaffing van de loting? Nou, zodat “universiteiten de studenten mogen selecteren op basis van cijfers en motivatie”. Bovendien “zouden studenten ook moeten meebetalen aan hun opleiding tot specialist”.

Dit is dus op twee punten een verslechtering (en op geen enkel punt een verbetering).  In de eerste plaats krijgen de universiteiten een grote vrijheid om aan “cherry-picking” te doen en bovendien krijgen studenten dus weer een extra berg schuld erbij.

Waarom is het slecht dat alleen de besten een opleiding geneeskunde mogen volgen, kun je je afvragen. Hier zitten twee aspecten aan. In de eerste plaats zijn het in het overgrote merendeel de studenten van gegoede afkomst (rijke pappie en mammie) die überhaubt in aanmerking komen. Waarom? Omdat er vaak heel wat minder bijgebaant moet worden in de kutbaantjes door deze lieden en ze over het algemeen simpelweg een minder stressvol leven leiden om redenen die te ver gaan voor deze blogpost. Maakt dit de studenten die het wat minder hebben en daardoor dus minder tijd hebben om te studeren en dus maar meegaan in de “zesjescultuur” slechter? Zeker niet.

Ten tweede is er simpelweg een groot tekort aan zorgwerkers. Het afschaffen van de lotingen doet hier niets aan, het wordt slechts vervangen door een ander selectiemechanisme.

Dat studenten voor een deel (?) de rekening gepresenteerd krijgen is overigens een ordinaire bezuiniging die wordt verkocht met de boodschap dat “ze later toch wel goed gaan verdienen”. Feitelijk vergroot je hiermee alleen maar de tweedeling in studenten van rijke en arme afkomst, waarvan de laatste groep goeddeels afhaakt. Kortom, klasse-onderwijs dus, waarbij de burgerij aan het langste eind trekt.

Wat moet gebeuren is dat, in de eerste plaats, een opheffing van alle restricties op dit type onderwijs, geen selectie aan de poort. En in de tweede plaats moet onderwijs – niet alleen geneeskundig, maar al het onderwijs – vrij beschikbaar zijn. Studenten opzadelen met 20 000, 30 000 of meer euro aan studieschuld is niet de manier om hoogwaardig personeel op te leiden die onze maatschappij juist zo dringend nodig heeft.

De regering heeft natuurlijk geen intentie om het onderwijs gratis te maken of middelen in te zetten om de problemen in het onderwijssysteem als geheel op te lossen en strict genomen kan ze dat ook niet. Ze zit gevangen in haar heilige winstlogica, waar sociale belangen pas een tweede, derde of vierde plaats innemen. Alleen studenten, docenten en de arbeidersbeweging in het algemeen kan opkomen voor deze sociale belangen.

Autor: Emil

~ 25/11/09

Afgelopen zaterdag was er de langverwachte demonstratie tegen de AOW plannen. Al eerder kwam daar een kort verslag van uit op de Offensief site. Maar wat zijn nu concreet de volgende stappen die nodig zijn om de AOW strijd te winnen? Ik zal daar eens een analyse van proberen te maken.

Media

De media had vrijwel alleen maar negatieve berichtgeving over de demonstratie afgelopen zaterdag. Volgens onder andere de NOS en de Volkskrant, vaak gezien als “linkse media”, was de opkomst in Rotterdam maar 5000 sterk. Volgens het bedrijf dat de FNV inhuurt om de infrastructuur te regelen voor grote demo’s lag het eerder tussen de 12 000 en de 15 000. Dat laatste cijfer wordt bevestigd door diverse demonstranten die er aanwezig waren.

Waarom liegt de media? Daar is een duidelijk motief voor aan te wijzen. Als we de berichtgeving over de AOW kwestie van de afgelopen maanden in acht nemen, dan wordt nogal duidelijk dat er een brede consensus bestaat over de “noodzaak” om de AOW leeftijd te verhoging. Is dat vreemd? Nee. Verreweg de meeste media is immers commercieel en valt binnen het establishment. Het establishment vind het noodzakelijk, de eindredacteuren van de kranten en tv dus ook. Daarom wordt de opkomst sterk ondergewaardeerd om vooral het idee te laten leven dat het een mislukking was.

Maar de opkomst was inderdaad ook lager dan de beoogde 20 000 in Rotterdam en 10 000 afzonderlijk in Assen, Deventer en Eindhoven. Rotterdam zat dus tussen de 12 en de 15 000, In Assen kwamen 3000 man, Deventer zat op 2000 en bij Eindhoven was de opkomst 5000 sterk. In totaal dus niet meer dan zo’n 25 000, de helft van het streefdoel. Een oorzaak hiervan is te vinden in het feit dat de meeste vakbondsleden de uitnodiging voor de demonstraties pas veel te laat binnen kregen. Ik zelf kreeg welgeteld één dag van tevoren de brief binnen. Het had er alle schijn van dat de vakbondsleiding de mobilisatie niet erg serieus nam.

De vakbeweging: welke richting?

Eén van de mogelijke scenario’s waarmee we als organisatie rekening hielden was dat de vakbondstop bewust aan zou kunnen sturen op een nederlaag. En nu de vakbondsleiding de lezing van de media over afgelopen zaterdag over lijkt te nemen, neemt ze dan ook de logische conclusie hieruit: “strijd heeft geen zin, niemand wil op straat komen”.

“Waarom zou de vakbondstop haar eigen graf willen graven?”, is een vraag die hier opdoemt. Maar is dat wel zo? Al jaren zit de vakbondstop in de SER en andere overlegorganen met bazen en regering, zogenaamd om onze rechten te verdedigen. Maar hierdoor is er een innige relatie ontstaan tussen de bureaucraten in de vakbond en de top van het bedrijfsleven en de politiek. Is het vreemd dat Wim Kok (FNV), Lodewijk de Waal (FNV) en Doekle Terpstra (CNV) na hun bondswerkzaamheden nu topfuncties hebben in het bedrijfsleven of politiek?

De link met het oude-jongens-krentebrood netwerk wil de FNV top koste wat kost koesteren, ze heeft er immers materieel belang bij. Dan moet je geen gekke dingen gaan doen als te zeer ingaan tegen de belangen van de bazen of grote demonstraties organiseren tegen de politiek natuurlijk… Hoe ze op deze manier de aangekondigde 35 miljard bezuinigingen gaat tegenhouden is een raadsel nu ze de handdoek al in de ring gooit bij de AOW strijd.

De vakbondstop botst hier dus met de belangen van haar achterban, ze heeft effectief de positie van poortwachter aan de linkerflank van de heersende klasse. Willen we ons dus organiseren, dan is het noodzakelijk dat we dit aan de basis doen. Het nastreven van een onafhankelijke klasse-positie ten opzichte van de kapitalisten en haar staat is hierin absolute noodzaak. Ik denk daarom dat de oproep van Vecht voor je Recht om per direct het poldermodel te begraven juist is. Hiermee komen we bij de noodzaak aan correcte slogans en programma.

De kern van revolutionaire politiek

Afgelopen zaterdag publiceerden Offensief een kort verslag over de demonstratie. Met name één opmerking kon hierbij op de nodige kritiek rekenen: “De leuze van de IS – “belast de rijken” – viel op door haar zwakte. Het was eerder een reformistische leuze dan eentje die de beweging zelf verder helpt en het systeem ter discussie stelt.” We kregen bijvoorbeeld het volgende commentaar binnen: “Wat mij opvalt in het artikel is dat het blijkbaar nodig is om de IS een sneer te geven waarbij ik in het geheel niet begrijp wat dat toevoegt aan het verslag. Als relatieve buitenstaanders stel ik vast dat de IS met veel meer mensen aanwezig was dan Offensief, met name ook jongeren. Daarbij is het de vraag of een leuze als Belast de Rijken meer of minder reformistisch is dan 24 uurs actie nodig. Beiden raken in essentie het systeem niet. Dan moeten we als leus Revolutie nu nodig voeren. Maar dan weten we zeker dat de massa ons niet volgt op dit moment. Wat nodig is, is een breed links front tegen dit kabinet en haar plannen en dat bereik je niet door elkaar af te zeiken.” Ik wil hier even op ingaan.

De opmerking was wellicht wat kort door de bocht, daarom is er wat uitleg nodig. Revolutionair socialisten zijn altijd heel precies over welke slogans en programmatische eisen noodzakelijk zijn. Waarom? Om dit in zijn juiste context te plaatsen moeten we even een stapje terug doen om het totaal plaatje te zien.

Ons centrale doel is een einde maken aan het kapitalisme en het installeren van het socialisme, de maatschappij gerunt voor arbeiders door arbeiders. Dit bereiken we door een revolutie, de omverwerping van de heersende elite door de georganiseerde arbeidersbeweging. Dit is in feite een zeer hoge vorm van zelf-emancipatie oftewel “self-empowerment”, want alleen de arbeidersklasse zélf kan zichzelf bevrijden van haar uitbuiters. Om deze massa organisatie van de arbeidersklasse te bereiken is een revolutionaire partij noodzakelijk. De partij is een politiek referentiepunt voor de beweging en haar functie is samen te vatten met de oude slogan “agitatie, educatie, organisatie”. Voor de duidelijkheid: Offensief ziet zichzelf niet als een dergelijke partij, daar hebben wij de middelen noch de slagkracht voor, maar functioneert wel als een propagandagroep en schoolt de kaders om tussen te komen in de concrete klassenstrijd.

Natuurlijk is het belangrijk elke verworvenheid van de arbeidersklasse verdedigen en elke strijd voor verbetering ondersteunen. Maar voor revolutionair socialisten gaat het in de eerste plaats niet om bijvoorbeeld de verhoging van lonen, het behoud van banen of – in deze context – het houden van de AOW leeftijd op 65 als hervormingen op zichzelf. De strijd voor verbeteringen is slechts een middel, geen doel op zichzelf. Het is een middel om bij de massa het idee in te brengen van “samen staan we sterk, samen kunnen wij de bazen aan en de wereld veranderen”. Met een moeilijk begrip heet dit dit “klassebewustzijn”: het bewustzijn om de klasse te organiseren als klasse. Dat is de kern van revolutionaire politiek. Als je je daarentegen slechts richt op de verbeteringen in het hier en nu, ben je bezig met reformistische politiek, oftewel het “hervormen bínnen het kader van het kapitalisme”.

Het bezwaar tegen de slogan van de Internationale Socialisten – “belast de rijken” – is dan ook dat ze niet het bewustzijn verhoogt maar in de plaats daarvan oproept om slechts de belasting te verhogen, iets wat alleen de regering kan doen. Het is dus een impliciet vertrouwen in de regering of in ieder geval wordt het idee gevoed dat de staat neutraal is in plaats van de erkenning dat het eigenlijk slechts het “uitvoerend comité” is van de bazen. Het lijkt in die logica alleen maar nodig om de druk op te voeren zodat het kabinet “wel het juiste zal doen”. Dat de vakbondsleiding deze logica verdedigt is jammer, dat de IS dezelfde logica aanhoud is niet acceptabel. In diezelfde lijn heb ik ook kritiek op de slogan van de “miljonairstaks” die door de Belgische PVDA (een post-Maoïstische partij die zichzelf steeds meer spiegelt aan de SP) gelanceerd wordt als een soort wonderwaspoeder en ook binnen Nederland door een aantal activisten “at face value” wordt overgenomen. Geen woord echter over de noodzaak aan socialisme.

Dat echter slechts de leuze “Revolutie Nu” een goede zou zijn is ook kort door de bocht. Ik merkte dat onze leuze voor een 24 uurs staking een concreet antwoord was op de vraag voor velen afgelopen zaterdag “deze demonstratie is leuk en aardig, maar wat nu?“. Waar de vakbondstoespraken op het podium uitbleven van het uitzetten van een strategie naar de overwinning op deze strijd, beantwoorde dit juist wel aan het idee voor een grootschalige organisatie aan de basis van de vakbonden. Eigen organisatie van arbeiders, door arbeiders, voor arbeiders. Dát is de weg vooruit.

Eenheid op links

Betekenen deze inhoudelijke meningsverschillen dat we niet kunnen samenwerken met bijvoorbeeld de IS? Natuurlijk niet. Met de demonstratie “Omsingel de Nederlandsche Bank” in september heeft ook Offensief meegeholpen en meegedaan als één van vele organisaties. Maar dit was slechts een gelegenheidscoalitie en geen permanent platform. Een permanent platform voor actie zou een enorme stap vooruit zijn voor revolutionair links. Hierbij staat wel voorop dat we onze politieke meningsverschillen niet moeten verzwijgen en dat we binnen het platform de discussie en debat actief moeten opzoeken. Immers, alleen met de openheid van debat van deze meningsverschillen kan helderheid over programma en strategie worden bereikt, niet alleen voor onszelf, maar juist ook voor de bredere arbeidersbeweging.

Er is een noodzaak om een alternatief te vormen op de vakbondsbureaucraten die niet onze belangen dienen, de organisatie van de gewone activisten en achterban van de vakbeweging is hiervoor de sleutel. Daarvoor hebben we een revolutionaire leiding nodig die dynamisch is en politiek scherp. Een permanent platform tegen de crisis is hier wellicht een eerste aanzet voor. Voor discussie en debat, maar ook voor gezamelijke spandoeken, pamfletten, speerpunten en dergelijke, met de vrijheid voor iedereen om een eigen focus te geven qua eisen en programma en om tussen te komen met het eigen materiaal.

March separately, strike as one!

Post tags:

Autor: Emil

~ 10/10/09

Jongerius gaat praten met Wilders in haar wanhopige zoektocht naar bondgenoten om de verhoging van de AOW leeftijd af te weren. Zelfs de CNV is “verbijsterd”. En dit vind Egbert Schellenberg – lid van FNV Vecht voor je Recht – ervan:

Het statement van Agnes Jongerius over een duivelspact met de PVV is onbegrijpelijk. Waar dit statement afsloot met de inhoudelijke verschillen moet je daarmee juist beginnen. De FNV heeft meer leden van allochtone achtergrond dan welke organisatie in Nederland dan ook. De FNV zou dan ook juist als eerste de handschoen moeten opnemen en de PVV op inhoud gaan bestrijden.

Onze Belgische collega’s zijn wat dat betreft uit ander hout gesneden. In vakbondsbrochures zijn de politieke programma’s van eerst Vlaams Blok, daarna Vlaams Belang en recent dat van de LDD ( Lijst DenDecker) gefileerd. Klip en klaar wordt aangetoond dat deze politiek programma’s strijdig zijn met de belangen van werknemers, uitkeringsgerechtigden en gepensioneerden.

De PVV is net als de VVD en D’66 gebaseerd op neo-liberale uitgangspunten. Waarbij de PVV ook nog eens met regelmaat van de klok zich discriminerend uitlaat over moslims. Maar alleen al het feit dat de PVV als alternatief voor de bezuiniging gemoeid met het verhogen van de AOW leeftijd de volgende punten aandraagt zegt genoeg. De grenzen moeten dicht. We investeren niet meer in de oudere wijken van grote en middelgrote steden. We stoppen met ontwikkelingssamenwerking en we halen geld weg bij het milieu. Op grond van die alternatieven is zelfs het sluiten van een duivelspact volstrekt uitgesloten en het statement van Agnes Jongerius volkomen misplaatst.

Een aantal zeer terechte punten.

Wilders is rechts-populist. Zijn enige reden om voor de AOW op te komen zijn opportunistische motieven. Het levert namelijk heel veel stemmen op. Maar in de kern blijft Wilders en zijn PVV een door en door neoliberale partij, opkomend voor de belangen van de elite en bezig met verdeel-en-heers van de arbeidersbeweging door de racistische kaart te spelen richting moslims. Hiermee moet de vakbond niets te maken mee wíllen hebben, maar toch doet ze dat, waarom?

De blamage van het SER traject wil Jongerius graag vergeten. Maar aangezien het balletje nu in het parlement is komen te liggen (de verhoging van de AOW is immers nog niet goedgekeurd), schiet Jongerius nu in de parlementaire val: het zoeken naar “bondgenoten” om de AOW leeftijdsverhoging alsnog van tafel te krijgen.

Waarom heeft Jongerius het afgelopen half jaar niet ingezet op massa-mobilisatie? Zoals ik in het voorgaande gelinkte artikel beschrijf, is er voor afgelopen 7 oktober pas op het allerlaatste moment gemobiliseerd. Dat ondanks het feit dat er nu 1 miljoen mensen op de been gebracht zouden kunnen worden rondom deze kwestie, volgens een recent RTL onderzoek – het werkelijke potentieel ligt waarschijnlijk vele malen hoger. Waarom dan hier geen gebruik van maken? Omdat de vakbondsleiding, bureaucraten als het zijn, báng is voor haar achterban. In de museumplein demonstratie van oktober 2004 bleek dat weer: 300 000 mensen op de been, vele tienduizenden meer gestrand door het hele land (de NS kon het simpelweg niet aan!). Wat gebeurde er? Niets. kort erna hadden we het najaarsakkoord wat geen ruk voorstelde, maar wat de vakbondsleiding (met moeite) claimde als overwinning. Dat, om verdere escallaties en nog grotere mobiliseringen te voorkomen.

Immers: als de arbeidersklasse, de overgrote meerderheid van de bevolking, massaal in beweging komt, dan zal ze haar eigen zaakjes regelen, op een directe en democratische manier. Waar ligt hier de rol weggelegd voor de bureaucraten? Juist, nergens. Daarom die angst. En dat is ook de reden waarom nu Wilders wordt benaderd, ipv de arbeidersklasse wordt gemobiliseerd.

Dit onderstreept het punt wat ik in mijn Offensief artikel ook maakte:

De les van “AOW Day” moet vooral zijn dat we alleen kunnen vertrouwen op onze eigen kracht. De wilde staking in de Lindsey olie-rafinaderij in Engeland kan wellicht dienen als referentie punt. Die staking was spontaan, werd genomen tegen de wil van de vakbondsleiding en de onderhandelaars en vertegenwoordigers voor die staking werden direct gekozen door de stakers op de plek zelf. Wat nodig is, is een strijdbare leiding die dergelijke spontane initiatieven aanmoedigt en aanwakkert, verbind met solidariteitsstakingen op andere plaatsen en het bedrijf ook effectief lam kan leggen.

Een dergelijke leiding is niet te vinden in de bureaucraten van het niveau Agnes Jongerius en Wilna Wind. Er moet een alternatieve leiding en structuur opgebouwd worden die de kaderleden en de gewone actieve vakbondsmensen organiseert. Om bij het voorbeeld van Engeland te blijven kan de National Shop Stewards Network als inspiratie dienen: een georganiseerd netwerk van vakbondsactivisten die regelmatig bijeenkomen om te discussiëren over tactiek en strategie en om concreet acties te plannen. Democratie in de vakbond dus. FNV Vecht voor je Recht kan hiertoe een aanzet zijn, maar is nu nog te zeer een lokale aangelegenheid rondom Rotterdam en mist daardoor de mogelijkheid om een eenheid van de arbeidersbeweging op te bouwen. Bovendien heeft ze zo haar eigen beperkingen op programmatisch vlak, zo zijn haar eisen zeer reformistisch te noemen, iets wat een weinig radicaliserend effect heeft.

Maar dit vergt wel wat voeten in de aarde. Door de a-politieke houding van de FNV leiding, krijg je ook een a-politieke achterban. Dit blijkt uit een enquete die vandaag staat op vk.nl:

Er is dus nood aan het uitbouwen van een politiek-bewuste linkerzijde in de FNV, onafhankelijk van de bureaucratische leiding, die in staat is de leden te bereiken en te organiseren. We hebben een nieuwe leiding nodig, meer democratie, een strijdbaar programma en socialistische oplossingen!

Post tags:

Autor: Emil

Obama heeft dus de Nobelprijs voor de vrede gekregen. Het is echt geen grap. Het Nobelprijs comité wil bij wijze van “voorschot” de prijs alvast geven. Zoals ze stellen: “Obama luidt een nieuw klimaat in voor de internationale politiek” en ze rechtvaardigt de zwaar politiek beladen keuze door te stellen dat Obama de “grootste pleitbezorger” is van het type politiek waar het comité al 108 jaar voor opkomt.

Tot zover de droomwereld van het Nobelprijs comité, en weer terug naar de werkelijkheid. Obama heeft aangekondigt nog eens 40 000 extra militairen te sturen richting Afghanistan in wat een eindeloze oorlog dreigt te worden, a la Vietnam (in de laatste Offensief krant is hier overigens een interessant artikel over). Wat betreft de crisis is duidelijk geworden dat Obama pal staat achter de belangen van de elite in de samenleving. Ook zijn plan om de gezondheidszorg te hervormen werd al weer snel in de prullenmand gegooid toen bleek dat Republikeinen en rechtse Democraten het niet zo’n plan vonden, goh, hoe zou dat nou komen? (hint: het zou iets te maken kunnen hebben met de vele miljoenen die Democratische en Republikeinse sentoren jaarlijks krijgen van de gezondheidsindustrie? En misschien ook met het feit dat deze gasten niet de meest progressieve lichten zijn?).

Waar brengt dat de geloofwaardigheid van het Nobelcomité? Nou, dit is niet bepaald de eerste controversiële prijsuitreiking. In 1953 kreeg Winston Churchill – tot vlak voor de Tweede Wereldoorlog een groot fan van het fascisme – de prijs voor literatuur “voor zijn meesterlijke historische beschrijvingen en voor zijn oratorisch talent”. Dat terwijl Mahatma Ghandi de prijs voor de vrede nooit kreeg, ondanks voor vijf keer ervoor te zijn genomineerd. Het comité is dus niet schuw van politieke kleurbekenning en dit lijkt de laatste episode in een lange reeks te zijn (hoewel er vast nog vele zullen volgen).

Het heeft mijn waardering voor de Nobelprijs in ieder geval aangetast en niet in positieve zin.

Post tags:

Autor: Emil

~ 20/04/09

Post tags:

Autor: Emil

~ 11/12/08

Op de voorpagina van de Volkskrant vandaag een bericht dat neonazi’s een steeds grotere aanhang hebben. Waren er in 2004 nog slecht 40 neonazi’s actief, nu zou dat aantal gegroeit zijn tot het tienvoudige ervan, aldus de Anne Frank Stichting en de inlichtendienst AIVD. Dit blijkt ook uit de steeds vaker georganiseerde demonstraties die de fascisten uitvoeren; de teller staat op 20 dit jaar, 8 meer dan in 2007. Hoe stoppen we dit?

Het artikel noemt twee oorzaken: 1. minder aandacht van de overheid voor extreem-rechts en 2. het door-radicaliseren van jongeren. Om met het eerste te beginnen: een overheid die geen aandacht geeft aan extreem-rechts is niets nieuws, sterker: als de NVU (de grootste neonazi partij van Nederland op dit moment) een vergunning aanvraagd voor een demonstratie, dan wordt die zonder mokken ook afgegeven door verreweg de meeste gemeenten in ons land. Het linkse verzet lijd hieronder: omdat volgens de gemeenten twee demo’s een “veiligheids risico” is, krijgt de laatste meestal geen vergnning voor een tegendemo. Het verzet wordt hiermee in de illegaliteit gedrukt, een belangrijke factor in het ontbreken van een antifascistische stroming in ons land.

De genoemde oorzaak 2, het door-radicaliseren van jongeren, is correct, maar incompleet. De vraag is namelijk: waarom radicaliseren jongeren? De werkloosheid en toekomstperspectieven zijn al jaren zeer slecht voor hele lagen van jongeren uit arbeidersgezinnen, figuren als Wilders (in het raport van de Anne Frank Stichting correct ook genoemd als extreem-rechts) spelen hier handig op in. De SP, het belangrijkste alternatief op links op dit moment, brengt geen heldere analyse (vanuit een klassenperspectief) van de problemen en alternatieven naar voren en blijft daarmee steken in beperkte campagnes. Wilders’ verhaal is echter simpel: het is de schuld van de buitenlanders! De grote groep die hiermee naar extreem-rechts opschuift, maakt het ook dat de neonazi scene met het jaar groter wordt.

Het raport maakt bovenal de noodzaak aan verzet duidelijk. Offensief heeft recentelijk de Offensief Tegen Racisme campagne opgestart om hier vorm aan te geven. Niet alleen komen we op voor directe actie op straat om het de fascisten zo moeilijk mogelijk te maken, maar brengen we ook alternatieven naar voren. We sluiten hiermee aan op een oude traditie tegen racisme: in de jaren 1990 hadden we de “Jongeren Tegen Racisme” campagne die succesvol was tegen Janmaat destijds. Geen rassenhaat, maar klassenhaat! Weg met het perverse kapitalisme dat het kankergezwel van extreem-rechts voortbrengt! Heb je ook interesse om hieraan mee te werken? Geef je dan vandaag nog op door een mailtje te sturen naar antiracisme@socialisten.net of bekijk onze campagne website Offensief Tegen Racisme op http://antiracisme.eu/

Post tags:

Autor: publisher

~ 29/11/08

Hallo wereld 🙂

Post tags:
« Older Posts