Autor: Emil

~ 01/01/12

2012 is alweer begonnen. Laten we jopen dat de Mayas ernaast zaten en dit niet ons laatste jaar is 😉

Ik ben samen met een kameraad uit België, tevens ook lid van het CWI (hetzij van de Belgische afdeling), een nieuwe blog begonnen. Dit Engelstalige blogproject heeft de korte en bondige naam DemRep meegekregen en kun je hier vinden.

Het doel richt zich specifiek op het programmatisch vraagstuk en de doelstelling van een democratische republiek waarin de werkende klasse als zelfbewuste collectiviteit aan de macht komt … Of eerder, het gebrek hieraan op de revolutionaire linkerzijde vandaag de dag. Zeker in een tijd waarin de onderdrukten en diegenen zonder hoop en toekomst wereldwijd in verzet komen – de Arabische ontwakening, M15, Occupy, etc – is het van belang dat we daar een strategie aan kunnen plakken die leidt tot een positieve conclusie: de bevrijding van de huidige ellende en de opbouw van een menselijke samenleving.

We concluderen namelijk dat de huidige methodiek dat basaal neerkomt op “strijd, strijd, strijd” niet tot een dergelijke oplossing leidt van onze historische problemen als samenleving. In plaats daarvan lijkt de linkerzijde verstrikt in haar eigen puristische gelijk en ligt de focus op concurrentie met andere linkse groepen en groepjes in de strijd om marktaandeel in de arbeidersbeweging. Dit is een nogal onconstructieve houding, om het zacht uit te drukken.

Het doel is dan ook een bijdrage te leveren aan cultuurverandering op links, richting de organisatie van de werkende klasse als klasse-collectiviteit, met haar eigen politieke programma gericht op het winnen van de strijd om democratie en dus de opbouw van een ander soort samenleving waarin de werkende klasse als overgrote meerderheid aan de macht is – de Democratische Republiek.

We beginnen dit project op een positieve veronderstelling, want hoewel de revolutionaire linkerzijde vandaag de dag eerder onderdeel is van het probleem vanwege haar houding, heeft ze juist ook het potentieel in zich om te transformeren tot een fundamentele basis van de oplossing voor de crisis van het kapitalistisch systeem en dus van de mensheid. We verwachten niet direct een grote meerderheid te winnen voor deze zienswijze. Het is dan ook een bijdrage aan een lange termijn project waarin we hopelijk steeds meer discussie kunnen kweken.

De blog zal ongeveer twee keer per week een update hebben, om eens te beginnen. Ik wens jullie dan ook veel leesplezier. En natuurlijk blijft deze blog gewoon bestaan, in het Nederlands 🙂

Autor: Emil

~ 01/03/11

Ik werd gister nog eens tegen m’n schenen geschopt dat er wat meer blog updates moeten komen. Natuurlijk heeft Jos een tijdje terug ook nog twee gastblogposts gedaan, maar ook dat vangt alweer wat stof. Ik ben het met Thomas eens: Ik heb inderdaad wel het nodige te vertellen, dus ik zal er weer eens een draai aan geven, hoewel niet zo intensief als bijvoorbeeld Peter Storm, die zowat z’n eigen nieuwsservice vormt (en daarmee overigens goed werk doet).

M’n eerste bericht sinds maanden is echter een treurige: Gaetan Kayitare is niet meer. Nu zullen een hoop bloglezers de naam niet kennen, noch de persoon. Ik verwijs daarom vooral ook even naar het memoriam voor een korte schets van z’n persoonlijkheid.

Ik kende hem zelf wel en hij was een persoon die opviel door zijn enthousiasme, optimisme en zachte karakter. Hij kon ook fel zijn als dat moest, zoals tijdens debatten met tegenstanders, maar altijd op een hoffelijke manier. Hij werd daarom door vriend en vijand diep gerespecteerd.

Hij was ook de belichaming van het woord “solidariteit”, ook met kleine dingen. Toen ik bijvoorbeeld eens een boete kreeg omdat ik een treinkaartje met korting had gekocht voor 9:00, was hij meteen de persoon die daarover z’n afschuw uitsprak, hoe onacceptabel zoiets was en diegene die meteen een solidariteitsbijdrage bij de kameraden organiseerde om de impact van de boete voor mij zo klein mogelijk te maken.

Afgelopen december belde hij me nog op om me te vragen of ik kon spreken op een Socialisme weekend in Aken of Keulen. Omdat dat op de 19e viel, op m’n verjaardag, kwam dat slecht uit en heb toen moeten afzeggen. Natuurlijk zijn dat achteraf momenten die je betreurd, omdat je zoiets nooit meer goed kunt maken bij een volgende keer, althans, niet met hem erbij.

De afgelopen jaren ging het steeds slechter met z’n gezondheid en ik heb hem alleen in deze periode gekend. Z’n lichaam werd steeds meer een gevangenis voor de energie die hij geestelijk wel degelijk had, hij was altijd in voor een goed gesprek en nam iedereen serieus. Het memoriam heeft het over z’n kleine appartement in Aken als ontmoetingsplaats voor veel kameraden en ook ik ben er een keer geweest voor boeiende discussie. Ondanks zijn gezondheid en de daaraan gekoppelde beperkte mobiliteit liet hij zich dus niet kisten en ging er vaak met de wandelstok te hand erop uit om te demonstreren tegen de fascisten in Aken bijvoorbeeld, of om zelfs helemaal naar Gent te gaan voor de jaarlijkse CWI zomerschool om ook daar te spreken en jongeren te inspireren.

De wandelstok heeft nu geen eigenaar meer. Vaarwel Gaetan, ik zal je missen.

Post tags:

Autor: Emil

~ 12/06/10

Ik kwam pas deze video tegen en hij is het verspreiden waard. Het is een inleiding over een discussie over democratie en hoe communisten daar naar kijken. De inleiding is door twee personen, Mike Macnair van de Communist Party of Great Britain en Moshé Machover (onder meer een anti-zionistisch Joodse communist). Mike vertelt eerst over het tekort van democratie in onze huidige maatschappij en hoe zich dat uit, Moshé gaat in op hoe democratie er onder een communistische maatschappij vorm krijgt. Veel kijkplezier!

Autor: Emil

~ 20/05/10

Gisteren kopte de Volkskrant op de voorpagina “Akkoord sancties VN tegen Iran”. In het korte artikel wordt lovend gesproken over een “belangrijke diplomatieke overwinning” voor de Amerikanen nu Rusland en China, alle drie permanent lid van de VN veiligheidsraad, waarschijnlijk instemmen met sancties tegen Iran, waarvan de inhoud tot dusverre onbekend is. Maar het zijn de Iraanse arbeiders, jongeren en armen die geraakt zullen worden door sancties, terwijl het islamitisch regime in Teheran er alleen maar sterker op wordt.

Het akkoord tussen de imperialistische grootmachten is een antwoord op het eerder deze week aangekondigde verdrag tussen Iran, Turkije en Brazilië, zo meldt de Volkskrant. In dat akkoord, zo vermeldt de krant dan weer niet, zou Iran 1200 kilo laagverrijkt uranium verschepen naar Turkije en Brazilië waarvoor ze ongeveer 120 kilo hoogverrijkt uranium terug krijgen, geschikt voor energieopwekking, ongeschikt voor wapens.

“Maar”, zo gaat het Volkskrant artikel verder, “Washington wijst erop dat Iran niet is gestopt met het verrijken van uranium, wat strijdig is met eerdere VN-resoluties.” En “De regering-Obama, die een jaar lang heeft geprobeerd besprekingen te voeren, is er nu van overtuigd dat alleen harde sancties Iran van de vervaardiging van een atoomwapen kunnen afhouden.”

De afgelopen maanden werden we vrijwel dagelijks door de media gebombardeerd met het “nucleaire gevaar uit Teheran” aan de ene kant en de pogingen van de VS om sancties op te leggen aan de andere. Je zou eventueel kunnen denken dat de VS, de enige militaire supermacht, de wereld probeert te behoeden voor een “gevaarlijke staat” die over nucleaire wapens zou komen te beschikken. Een dergelijk idee staat echter nogal ver af van de werkelijkheid.

De massale protesten het afgelopen jaar hebben de Iraanse staat niet alleen sterk verzwakt, maar hebben ook de heersende klasse zodanig verdeeld dat het onwaarschijnlijk is dat men intern een oplossing vind voor het probleem. Neoliberale politiek en bestaande sancties hebben gezorgd voor een economische crisis, een inflatiecijfer dat oploopt tot wel 50% en een jeugdwerkloosheid van 70%. Dus wat is het probleem? Waarom is de VS en de wereldmedia zo geobsedeerd door het “Iraanse gevaar”? Een “gevaar” dat bedwongen moet worden met weer nieuwe sancties?

De bedreiging heeft weinig te maken met nucleaire wapens. Geheime diensten en wetenschappers zijn het unaniem eens dat Iran nog vele jaren verwijderd is van een dergelijke capaciteit. Andere landen echter, zoals Pakistan en Israël, hebben niet alleen nucleaire wapens, maar weigeren ook nog eens het Non-Proliferatie Verdrag te tekenen. Hierover kraait geen haan.

Waarom dus die obsessie? Er zijn vier redenen aan te wijzen:

  1. De Iraanse revolutie in 1979 beroofde de VS van een van z’n belangrijkste bondgenoten in een zeer belangrijke regio. De Straat van Hormuz behoort tot de territoriale wateren van Iran en hier doorheen vaart 40% van alle olie die over zee wordt getransporteerd en 20% van het scheepsverkeer over het geheel genomen.
  2. In een periode van wereldcrisis heeft de VS een vijand nodig om haar autoriteit in de wereld te herstellen. De dreiging van een conflict is ook een goede reden om de defensie uitgaven nog eens op te schroeven. En aangezien er vrij weinig “schurkenstaten” over zijn gebleven, blijft Iran hoog op de agenda.
  3. Er is nog steeds sprake van een politiek trauma door de vernedering die de Amerikaanse elite heeft geleden van 1979 tot 1981 toen de Amerikaanse ambassade in Teheran werd gegijzeld. Het idee van vergelding speelt nog steeds op de achtergrond.
  4. Door de oorlogen in Afghanistan en Irak hebben de Amerikanen en haar bondgenoten onbedoeld de invloed van Iran in de regio enorm laten toenemen. De Amerikaanse strategie om de sjiitische invloed terug te dringen en controle over de regeringen van Irak en Afghanistan te behouden, maken het noodzakelijk Iran direct te confronteren.

Aan de kant van Teheran is er een duidelijke noodzaak aan externe vijanden wil het regime overleven. Alleen zo kan het de repressie blijven verdedigen. Sancties en oorlog zijn nodig om economische ellende, lage lonen, werkloosheid en de enorme prijsstijgingen goed te praten.

De VN sancties zijn een concrete stap op weg naar een “legale” oorlog. Sancties die afgelopen maand al afgesproken waren tussen de VS, Groot-Brittannië, Duitsland en Frankrijk houden onder meer beperkingen in voor nieuwe Iraanse banken in het buitenland en ook op verzekeringen op vrachtverkeer van en naar Iran. Vooruitlopende op mogelijke sancties op de import van olie-gebaseerde producten stelde de olie-minister, Masoud Mir-Kazemi, alvast dat het land voldoende raffinage capaciteit bezat. Maar in het verleden hield dat paniek hamsteren niet tegen. Iraanse leiders probeerde op hun beurt weer het initiatief naar zich toe te trekken door te stellen dat sancties die het transport van de ruwe olie zouden belemmeren “weleens zouden kunnen leiden tot een langere en intensere economische recessie in de consumentenlanden”(1).

Het Volkskrant artikel vermeld “Doelwit [van de sancties] zijn vooral bedrijven en banken die onder Iran’s machtige Revolutionaire Garde vallen. Buitenlandse handel en kredieten zouden voor deze bedrijven onmogelijk worden gemaakt”. We moeten echter tegen elke vorm van sancties zijn, of deze nu “specifiek en slim” zijn of “breed en dom”. Niet omdat we het regime in Teheran steunen, integendeel. We moeten tegen sancties zijn omdat ze de gewone Iraniër als eerste en als hardste raken.

Na drie decennia van dergelijke sanctie-maatregelen weet het regime in Teheran als geen ander hoe geld is te verdienen met het omzeilen van deze maatregelen. Sommigen claimen zelfs experts te zijn op het gebied nadat ze hun fortuin hadden gemaakt met de VN-sancties op Irak.

Verdere sancties zullen het regime nog een reden geven om de repressie op te voeren, waarin de zondebok voor alle binnenlandse problemen op de externe vijanden wordt gelegd. De anti-dictatuur beweging wordt er allerminst mee geholpen, integendeel, de arbeidersklasse wordt alleen maar verder verlamt door onbetaalde lonen en verdere massa-werkloosheid.

De enige voorstanders van sancties binnen Iran zijn, paradoxaal genoeg, de fundamentalistische islamisten, die hopen op een stijging van het nationalistisch sentiment om hun eigen huid te redden. Ook de rechtse oppositie, de royalisten, zijn voor sancties om ervoor te zorgen dat de massaprotesten gebroken worden en er een “regime change” van bovenaf komt die hun weer aan de macht brengt.

In tegenstelling tot de “reformisten” uit de groene beweging, de royalisten en andere kapitalistische oppositiegroeperingen, heeft de Iraanse arbeidersklasse haar positie over de nucleaire ontwikkeling luid en duidelijk te verstaan gegeven en wij moeten die positie verdedigen, namelijk tegen het nucleaire programma omdat deze de arbeidersklasse en het milieu in gevaar brengt, omdat Iran’s nucleaire installaties in een aardbevingszone bevinden en voor een nucleair vrij Midden-Oosten en wereld.

Maar bovenal moeten we resoluut tegen elke vorm van imperialistische interventie zijn, van sancties tot een volledige oorlog. Ook moeten we opkomen tegen het totalitaire regime in Teheran. Solidariteit met de strijdvaardige arbeidersbeweging in Iran! Een overwinning van de arbeidersbeweging op het totalitaire regime zou niet alleen een gigantische stap vooruit zijn voor de Iraniërs, het zou ook de kaart van het Midden-Oosten fundamenteel kunnen wijzigen en de arbeidersklasse wereldwijd laten zien dat een alternatief op de vele varianten van het fundamenteel ondemocratische kapitalisme wel degelijk mogelijk is.

Noot:
1. Reuters, April 5.Free Jafar Panahi and all political prisoners in Iran

Autor: Emil

~ 20/04/10

De Piraten Partij is een fenomeen overgewaaid uit Zweden. Sinds 10 maart dit jaar bestaat er ook een Nederlandse afdeling van. Natuurlijk is de Praten Partij bekend vanwege The Pirate Bay, een veelgebruikte bit torrent indexering site. Toen de druk vanuit de media-industrie werd opgevoerd om The Pirate Bay van het net te halen, maakte de oprichters bekend zelf ook in de politiek te gaan. Sinds haar oprichting in 2006 is de Zweedse Piraten Partij ongekend succesvol geweest voor een “one issue” partij, waarbij ze bij de afgelopen Europese verkiezingen twee zetels haalde. Er is zelfs een heuse “internationale”: de Pirate Party International, dat actief is in 38 landen tot dusverre.

De PPNL heeft in vergelijking met veel andere partijen een vrij beperkt programma. De standpunten zijn als volgt:

  • Privacy van burgers dient gewaarborgd te worden
  • Burgerrechten verdedigen in een informatiesamenleving
  • Vertrouwelijke gegevens moeten veiliger worden opgeslagen en zorgvuldiger worden gebruikt
  • Het delen van cultuur en informatie bevorderen, mede door het auteursrecht te hervormen
  • Het patentsysteem hervormen ter bevordering van innovatie en kennisdeling
  • Merkenrecht moet slechts ter identificatie van de producent dienen
  • Overheid open en inzichtelijk maken
  • Aanname van onschuld tot tegendeel bewezen is

Geen hiervan zijn op het eerste gezicht “typisch socialistische” thema’s die eerder standpunten hebben als “meer middelen voor het onderwijs”, “nationaliseer om banen te redden”, “verkort de werkweek”, etc. Toch raakt de PPNL een zeer belangrijke snaar: die van de strijd om democratie waarbij gewone burgers meer eigen invloed moeten kunnen krijgen in hun leven.

Het huidige revolutionaire links is vaak beperkt tot “vakbonds” thema’s zoals meer loon, kortere werkweek, meer middelen, etc. Dergelijke standpunten kunnen best een waarde hebben, maar naar mijns inziens alleen als ze ook geplaatst worden in een bredere context van de machtsovername van de meerderheid van de bevolking (werkende klasse is toch zo’n 90+% in Nederland), oftewel een behoorlijke verderzetting van democratische rechten.

Dit behoeft wat meer uitleg aangezien ik hier wat afwijk van wat “gebruikelijk” is voor revolutionair links. De methodiek die vaak gebruikt wordt streeft ernaar om vanuit het “huidig bestaande bewustzijn” een link te maken naar de noodzaak voor socialisme, de methode hiervan is directe actie, zoals stakingen, manifestaties, etc. Het medium hiervoor is agitatie, het oproepen voor iets. Op papier klinkt het aardig, maar de beperking zit hem dus vaak erin dat men de bredere politieke context uit het oog verliest en zich dus alleen toelegt op “vakbondseisen” (met een duur woord heet dat economisme). Het komt erop neer dat we als revolutionair links te vaak de beweging (en haar bewustzijn) volgen, in plaats van ernaar te streven haar pro-actief op een hoger (politiek) niveau te tillen.

Wat nodig is, naar mijn mening, is iets anders. Communisme is het streven naar de totale bevrijding van de gehele mensheid. Hiervoor leggen Marxisten zich toe op de enige klasse die dit doel kan bereiken vanwege haar centrale positie binnen de kapitalistische maatschappijvorm – de werkende klasse. “De bevrijding van de werkende klasse kan alleen het werk van haarzelf zijn” stelde Marx al terecht. Deze klasse moet de macht overnemen, niet enkel op nationaal niveau, maar op internationale schaal om een einde te maken aan het kapitalisme dat als globaal systeem functioneert. Hiervoor hebben we politieke educatie en organisatie (en niet slechts agitatie) nodig, zodat de klasse zich organiseert als een klasse in haar eigen recht, dus als collectief. Anders gezegd: we kunnen pas bouwen aan een maatschappij dat staat voor de noden van mensen (ipv de winsten) als we de strijd om de democratie aangaan en winnen, een expliciet politieke strijd. We kunnen dus bijvoorbeeld wel het standpunt innemen voor een kortere werkweek, bijvoorbeeld 30 uur, maar erbij uitleggen dat dit nodig is zodat men dan ook de tijd heeft te participeren in het bestuur van de maatschappij in haar geheel.

In deze context steun ik dan ook de PPNL vanwege standpunten als privacy en intellectueel eigendom. Het is dus een wat beperkt programma, maar het legt de focus op de directe noodzakelijke taken van de werkende klasse om de basis van dit fundamenteel ondemocratische systeem ter discussie te stellen en aan te vallen.

Natuurlijk heeft de PPNL geen expliciet socialistisch programma en zullen er vast een hoop mensen van allerlei achtergrond bij betrokken zijn. Maar ik heb in hun irc kanaal al een interessante open houding gemerkt voor communistische ideeën (opmerkelijk alleen al dat er niet krampachtig op een GeenStijl-achtige wijze op het woord als zodanig werd gereageerd of dat er een agressieve houding heerst naar expliciet revolutionair-socialistische groepen, zoals gebruikelijk bij de SP). Wellicht dat het huidige programma de basis kan vormen voor een verdere uitbouw van democratische eisen. Ik ben in ieder geval serieus aan het overwegen om lid te worden!

De termijn voor het zetten van steunbetuigingen is vandaag begonnen duurt nog tot en met 24 april. In elk van de 19 kieskringen zijn 30 handtekeningen nodig om overal mee te kunnen doen aan de landelijke verkiezingen en bijvoorbeeld ook tv-zendtijd te krijgen. Je moet de handtekening zetten op het gemeentehuis, meer details vind je hier.

Autor: Emil

~ 15/04/10

Een nieuwe versie van Ubuntu, het gratis en veel betere alternatief op Windows, komt er weer aan 🙂

Het bedrijf achter Ubuntu, Canonical, publiceert twee keer per jaar een versie, in april en oktober. De versienummers hebben dan ook het format jaar.maand in twee cijfers, deze keer dus 10.04

Nieuwe functies kun je hier nalezen, een hele waslijst is het weer! En het is eens hoog tijd dat ik upgrade, ik heb de 9.10 versie overgeslagen en loop nog op 9.04, wat dus alweer oude software is, hoewel veiligheidsupdates tot 18 maanden na de uitgave blijven komen. 10.04 is overigens een “LTS” versie, wat staat voor Long Term Support, wat zoveel betekend dat je niet 18 maanden lang beveiligingsupdates krijgt, maar 36 maanden voor een desktop en zelfs 60 maanden voor een server installatie!

Wat? Je bent nog onbekend met Linux? Kijk eens of het wat voor jou is.

Post tags:

Autor: Emil

~ 06/04/10

Het nieuws staat er bol val, zo ook de Volkskrant vandaag op de voorpagina. Eugene Terreblanche – een fascist en leider van de Afrikaner Weerstandsbeweging – werd afgelopen zaterdag op 69-jarige leeftijd vermoord. Ik zal verder geen traan laten om een dergelijke klootzak, maar het heeft waarschijnlijk wel gevolgen.

Vanaf de jaren ’60 werd hij actief in extreem-rechtse kringen en richtte hij in 1973 de AWB op. Lees er op Wikipedia meer over.

De samenleving is in rep en roer. De AWB kondigde direct een oorlogsverklaring af, maar trok dat later weer in. President Zuma sprak zelfs op televisie in een toespraak van een “laffe moord” en een “droevig moment” in de geschiedenis van Zuid-Afrika.

Zuma zegt dit niet voor niets. Hij is bang voor een serieuze escalatie van het geweld en wellicht zelfs een breuk langs raciale lijnen. De blanken vormen met 4,5 miljoen weliswaar een minderheid (9% van de bevolking), ze zijn wel nog zeer machtig, ondanks dat er tegenwoordig ook zoiets is als een zwarte kapitalistenklasse in het land (waar Zuma overigens een voorbeeld bij uitstek van is).

De Volkskrant meldt verder: “De radicale blanken schuiven de schuld voor de moord op Terre’Blanche door naar Julius Malema, de leider van de Jeugdliga van het regerende ANC en een vertrouweling van president Zuma. Malema is de man die het omstreden anti-apartheidslied Kill the boer nieuw leven heeft ingeblazen.

Een rechter in Zuid-Afrika oordeelde onlangs, tot woede van het ANC, dat het lied niet meer mag worden gezongen. Malema reageerde hierop tijdens een bezoek aan Zimbabwe: ‘We gaan door met zingen.’ Met de moord op Terre’Blanche zegt Malema niets van doen te hebben.”

Nu is ook Malema een rechtse politicus, op en top kapitalist, zoals dit artikel duidelijk maakt. Het geeft ook een beeld over het gebruik van racistische tactieken van Malema: “Recent revelations have exposed his directorships of several companies that have won tenders from state bodies – to which Malema has responded by a combination of denials (even alleging his signature as director of an engineering company benefiting from state contracts was forged), claims that he has given up such business positions and statements to the effect that in any case there is no clash of interests, as he holds no state position.

When journalists have attempted to unravel the contradictions, Malema has wielded the race card. He furiously responded to one question by bellowing: “There is no law that says politicians can’t be businessmen. The problem with you is that when an African child is emerging and becoming successful, that is when you have a problem … You want to see us dying in poverty. That is what you are committed to.”

Dergelijke politici zijn uiterst gevaarlijk, niet alleen met idioten als Wilders in Nederland, maar al helemaal in een land met een geschiedenis als Zuid-Afrika waar de Boeren zich in hun bestaan bedreigd zien. Het Volkskant artikel eindigt met “het leek om een strijd om woorden, tot afgelopen zaterdag”, en het moet zich maar uitwijzen of het daar bij blijft…

Post tags:

Autor: Emil

~ 03/04/10

Een klein projectje waar ik al een tijdje mee bezig ben: Links naar Links. Het is een portal voor linkse websites, weblogs, forums, archieven… noem maar op 🙂

Heb jij nog een linkje dat er zeker bij kan? Meld het maar!

Autor: Emil

~ 10/03/10

Heiko Khoo, al zo’n 30 jaar actief als Marxist en tot voor kort lid van de IMT, spreekt elke zondag op de “Speakers Corner” (ik lees nu dat ook in Amsterdam een dergelijke plak bestaat, dat is interessant, alleen jammer dat A’dam niet bepaald om de hoek ligt voor me 🙁 ) in Londen, een plek waar socialisten van allerlei gading hun verhaal aan de man brengen door in begrijpbare taal hun ideeën te verhelderen. Zo ook afgelopen zondag waar Heiko sprak over de rol van internet vandaag en welke kansen Marxisten hierin hebben.

Autor: Emil

~ 08/03/10

Er is van alles gaande de afgelopen weken en maanden in de International Marxist Tendency. In de afgelopen 18 maanden hebben ze zo’n 2000 van de 4500 leden verloren doorheen hun organisatie. Dit lijkt vrij weinig en dat is het natuurlijk ook, het lage aantal is een reflectie van hoe klein revolutionair links eigenlijk is. De afgelopen weken gaan de ontwikkelingen echter zeer snel allemaal. Dus ik maak er even een overzichtje van.

Allereerst: IMT? Watte? Juist ja. Offensief is onderdeel van het Committee for a Workers International, een internationale organisatie actief in zo’n 40 landen op alle continenten. Het CWI werd opgericht in 1974 en groeide uit tot een vrij invloedrijke revolutionaire vleugel in de oude arbeiderspartijen.

Deze situatie veranderde volledig met de val van de Stalinistische regimes en de verrechtsing van de arbeiderspartijen, zoals de PvdA in Nederland. Binnen het CWI had dat ook haar weerslag en creëerde dat een split in de organisatie waarin een aantal leidinggevende leden, zoals Ted Grant en Alan Woods, een nieuwe “internationale” opzette, dit werd uiteindelijk de IMT. Lees vooral op wikipedia meer hierover.

Offensief in Nederland is nooit gesplit in een CWI en IMT groep, maar ook hier vind je tegenwoordig een “IMT afdeling” die Vonk heet, effectief een eenmansblog. Mijn “working assumption” is dat hij vanuit Vlaanderen gestuurd is om iets op te zetten in Nederland. In België kende we helaas wel een split, die was destijds vrijwel precies door het midden met zo’n 30 leden aan beide kanten. Onze afdeling, de LSP, is sindsdien in krachten en invloed gegroeid, de Belgische Vonk heeft nog steeds om en de nabij de 30 leden omdat ze star blijven vasthouden aan het werken in de Vlaamse variant van de PvdA, de SP.a.

Anderhalf jaar geleden was er een grote split in de Pakistaanse sectie van de IMT. Deze sectie was altijd hun grootste met zo’n 2500 tot 3000 leden. Hiervan verloren ze op z’n minst 1000 leden. Dit gebeurde nadat ze een leidinggevend lid van deze sectie, Manzoor, zonder pardoes uit de organisatie hadden gezet, na jarenlang een grote held van de IMT te zijn geweest. Hij was bijvoorbeeld hun enige parlementariër. Veel leden pikte dit dus niet zonder meer en vertrokken. De Pakistaanse sectie is nog steeds de grootste, maar heeft nu nog maar 1000 tot 1500 leden.

Een paar weken geleden was er opeens een nieuwe ontwikkeling waarin een conflict tussen de Spaanse leiding en de internationale leiding in Londen werd “opgelost” door de Spaanse leiding uit de IMT te zetten en splits te organiseren (!) in de Spaanse, Venezolaanse, Colombiaanse en Mexicaanse secties tussen een veelal “ontrouwe” meerderheid en “getrouwe” minderheid. De Spaanse sectie was de geldkoe voor de IMT, het was de grootste sectie in Europa, veel groter dan bijvoorbeeld de Britse sectie zelf dat niet verder komt dan 100 leden.

En de afgelopen dagen, vrijwel parallel aan deze ontwikkeling, ontstond er een internationale fractie, gestart door de secties van Zweden, Polen en Iran. Hieraan sloot zich kort erna ook een Britse minderheidsfractie aan. Deze fractie wierp politieke vraagstukken op rondom democratie en de bureaucratische organisatie. Met name Heiko Khoo, lid sinds 1981 en iemand die bijvoorbeeld de IMT “landmarker” op het internet heeft gezet met bijvoorbeeld de website marxist.com, wierp zich op als een pleiter voor meer openheid en democratie.

Een van zijn stellingen is dat hoewel democratie natuurlijk altijd al een belangrijk vraagstuk is geweest voor Marxisten, dit nieuwe tijdperk – het tijdperk van het internet – het “democratisch centralisme” ondermijnt. Met “democratisch centralisme” moet worden opgemerkt dat hij een cultuur bedoeld die we beter kunnen omschrijven als bureaucratisch centralisme, oftewel een cultuur waarin alle discussie van hoger hand wordt bepaald, deze altijd intern moet plaatsvinden via de “democratische structuren” en waarin leden die zich organiseren rondom bepaalde discussiepunten, worden ontmoedigt. In deze tijd, waarin instant communication tussen personen wereldwijd de norm is, zijn dergelijke organisatievormen niet alleen ondemocratisch (dat waren ze al), maar ook volledig achterhaald.

Welnu, deze internationale fractie had een interne website opgezet waarin IMT leden konden discussiëren over deze zaken. Binnen enkele weken begon het “uit de hand” te lopen voor de leiding in het internationaal secretariaat van het IMT en beveelden ze Heiko om de website offline te halen voor afgelopen woensdag, waarin hij gehoorzaamde. Eergister ging de leiding rondom Alan Woods nog een stapje verder en zette ze Heiko maar helemaal buiten de organisatie, zonder dat hij de kans had om zich te verdedigen.

Hoe ik dit allemaal weet? Heiko heeft een dikke middelvinger opgestoken richten de bureaucraten in Londen en de interne discussie site weer online gezet en deze zelfs publiek gemaakt, je kunt hem vinden op www.karlmarx.net en hier vind je werkelijk een schat aan documenten die een goed beeld geven over de interne cultuur van de IMT. Als je het zo leest realiseer je je dat het niet voor niets was dat de leiding zo panisch is voor openheid van discussie. Ze is simpelweg incapabel om een fatsoenlijk inhoudelijke discussie te voeren en grijpt daarom terug op bureaucratische trucs. Heiko heeft hierover ook een bijdrage gedaan op een IMT Winterschool waarin hij dergelijke structuren analyseert.

Vandaag werd bekend dat de IMT leiding erop heeft aangedrongen om de Iraanse sectie uit de organisatie te zetten en dit ze ook is gelukt. Dit voorspelt weinig goed voor de Polen en Zweden, ik gok dat het nog een kwestie van dagen is voordat ook zij vertrokken zijn of uitgezet zijn.

Hoe verder? Het moge duidelijk zijn dat de meltdown in de IMT nog maar net begonnen is en elke actie die hun internationale leiding onderneemt lijkt de boel alleen maar te verergeren en te versnellen. De vraag mag zo onderhand gesteld worden of het IMT over een jaar nog wel bestaat…

Wat kunnen we hiervan leren? Een heleboel dingen en daar zal ik in de toekomst nog wel vaker op ingaan. Voor nu voldoet het even om te stellen dat bureaucratie niet iets unieks is binnen de rechtervleugel van de arbeidersbeweging, zoals in de Nederlandse SP, maar vrij universeel is. Het gaat m.i. om vrij elementaire menselijke karaktertrekjes zoals conservatisme en routinematigheid (bij oudere mensen) en hyperactiviteit en ongeduld (bij jongeren), een angst om je positie kwijt te raken, prestige, etc, etc.

Socialisten moeten serieus zijn hierin en ik hoop dat er wat meer grondig onderzoek voorhanden is op dit gebied. Het gaat erom zekeringen in te bouwen die dergelijke structuren uit de weg gaan ipv ondersteunen. Hierover zal ik de komende tijd ook vast nog meer gaan schrijven.

Newer Posts »